ΣΥΡΙΖΑ Ν. Δωδ/νήσου: Το μεταναστευτικό είναι παγκόσμιο ζήτημα

H αντι­με­τώ­πισή του απο­τε­λεί βαρό­με­τρο της ανθρω­πιάς όλων μας

Σε κορυ­φαίο θεσμικό επίπεδο, στην ολο­μέ­λεια του ΟΗΕ, έθεσε ο Πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας το μετα­να­στευ­τικό ζήτημα. Η διε­θνο­ποί­ηση του προ­βλή­μα­τος, μέσω των συνα­ντή­σεων με άλλους ηγέτες στο περι­θώ­ριο των διερ­γα­σιών, αλλά και με τη θεμα­τική ομιλία του Πρω­θυ­πουρ­γού, έφτασε το μέγιστο δυνατό επίπεδο.

Η Ελλάδα μετά από πολλά χρόνια ουσια­στι­κής απου­σίας από τα διεθνή φόρα, στέ­κε­ται και πάλι διεθνώς όρθια και απευ­θύ­νε­ται με παρ­ρη­σία στο σύνολο των κρατών του πλανήτη. Επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο έννοιες όπως η αλλη­λεγ­γύη, η αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής, η ειρήνη, η αξιο­πρέ­πεια και η δικαιο­σύνη, που σε αρκετές γωνιές του πλανήτη είχαν απα­ξιω­θεί, ακόμα και στην Ευρώπη του Κολ και του Μιτεράν.

Η παγκό­σμια κοι­νό­τητα έχει χρέος να σκύψει πάνω από προ­βλή­ματα όπως αυτό των μετα­να­στευ­τι­κών και προ­σφυ­γι­κών ροών, με σκοπό την ουσια­στική και όχι απλώς τη διεκ­πε­ραιω­τική αντι­με­τώ­πισή τους. Για τους συναν­θρώ­πους μας που βρί­σκο­νται σε ανάγκη, η λύση δεν βρί­σκε­ται στο κλεί­σιμο των συνόρων και την κατα­στολή αλλά στην ανθρω­πιά.

Χαρα­κτη­ρι­στικό από­σπα­σμα της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα είναι:

«Η Ελλάδα βρί­σκε­ται στο μέσο τριών αλλη­λο­ε­πι­κα­λυ­πτό­με­νων κρίσεων: Της οικο­νο­μι­κής κρίσης, της προ­σφυ­γι­κής κρίσης και της κρίσης ασφά­λειας εξαι­τίας της αστά­θειας στην ευρύ­τερη περιοχή. Ο τρόπος που αντι­με­τω­πί­ζουμε κρίσεις όπως αυτές, ως χώρες, περι­φέ­ρειες και ως παγκό­σμια κοι­νό­τητα, θα είναι το μέτρο της επι­τυ­χίας μας. Αν τις αντι­με­τω­πί­σουμε προ­κα­λώ­ντας μεγα­λύ­τερη κατα­στροφή, υψώ­νο­ντας ψηλό­τερα τείχη και αυξά­νο­ντας τη φτώχεια και τον απο­κλει­σμό, τότε θα απο­τύ­χουμε. Αν κατορ­θώ­σουμε – ειδικά εδώ στον ΟΗΕ – να απο­κα­τα­στή­σουμε την ασφά­λεια απο­φα­σι­στικά αλλά και συνο­λικά επίσης, αν οικο­δο­μή­σουμε ένα νέο μοντέλο προ­σα­να­το­λι­σμένο στην ανά­πτυξη και αν αντι­με­τω­πί­σουμε τις προ­σφυ­γι­κές και μετα­να­στευ­τι­κές ροές με ανθρω­πι­σμό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, τότε θα πετύ­χουμε.»

<Ακολουθεί ολόκληρη η σχετική ομιλία του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα>

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ ΟΗΕ ΓIA TH METANAΣTEYΣH KAI TIΣ ΠPOΣΦYΓIKEΣ POEΣ

«Χαι­ρε­τί­ζουμε θερμά τη σημε­ρινή πολύ επί­καιρη πρω­το­βου­λία του Γενικού Γραμ­μα­τέα, όπως και τη συμπε­ρί­ληψη του μετα­να­στευ­τι­κού στην “Ανα­πτυ­ξιακή Ατζέντα 2030”.

Τα τελευ­ταία 25 χρόνια, η χώρα μου έχει βρεθεί στο κέντρο των μετα­να­στευ­τι­κών ροών με αφίξεις πάνω των 2,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ανθρώ­πων, που ήρθαν στην Ελλάδα είτε μετα­βαί­νο­ντας αλλού, είτε με την πρόθεση να παρα­μεί­νουν.

Ωστόσο οι ροές των προη­γου­μέ­νων ετών δεν είναι συγκρί­σι­μες με αυτές των πρό­σφα­των μηνών: από την αρχή του χρόνου περισ­σό­τε­ροι από 300.000 άνθρω­ποι με προ­έ­λευση τη Συρία, το Αφγα­νι­στάν και το Ιράκ πέρασαν από τα σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία και έφθασαν στα ελλη­νικά νησιά, έχοντας ως προ­ο­ρι­σμό τους τις βόρειες ευρω­παϊ­κές χώρες

Η τερά­στια πλειο­ψη­φία των ανθρώ­πων αυτών – πάνω από 80% – είναι πρό­σφυ­γες που δρα­πε­τεύ­ουν από πολέ­μους και συγκρού­σεις. Αυτές οι μετα­να­στευ­τι­κές ροές έχουν αιτία: πολέ­μους και συγκρού­σεις – ανε­ξάρ­τητα από τις εσω­τε­ρι­κές αιτίες τους – που εμείς ως παγκό­σμια κοι­νό­τητα δεν κατορ­θώ­σαμε να δια­χει­ρι­στούμε και να επι­λύ­σουμε απο­τε­λε­σμα­τικά.

Δεν υπάρχει χρόνος για δισταγ­μούς, ιδιαί­τερα για τους Δυτι­κούς εταί­ρους, οι απο­φά­σεις των οποίων υπήρξαν τόσο κρί­σι­μες για τη δια­μόρ­φωση της μοίρας αυτών των χωρών.

Δεν έχουμε το περι­θώ­ριο να κάνουμε επι­λο­γές στην εξω­τε­ρική πολι­τική χωρίς να λαμ­βά­νουμε υπόψη τις επι­πτώ­σεις που θα υπάρ­ξουν. Πολλοί στην Ευρώπη εξε­πλά­γη­σαν με αυτό το φαι­νό­μενο αλλά, ειλι­κρινά, δεν θα έπρεπε να εκπλα­γούν. Χώρες πολύ φτω­χό­τε­ρες και με πολύ μικρό­τε­ρους πλη­θυ­σμούς αντι­με­τω­πί­ζουν ακόμη μεγα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις για μεγα­λύ­τερο χρονικό διά­στημα.

Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε τώρα είναι συγκε­κρι­μέ­νες δράσεις:

Πρώτον, ο ΟΗΕ και η διεθνής κοι­νό­τητα πρέπει να εντεί­νουν τις προ­σπά­θειες για την επίλυση των συγκρού­σεων στη Συρία και τη Λιβύη, καθώς και να αντι­με­τω­πί­σουν τον τζι­χα­ντι­σμό. Χρειά­ζο­νται διπλω­μα­τι­κές λύσεις που να περι­λαμ­βά­νουν όλους τους σημα­ντι­κούς δρώντες στην περιοχή. Και χρεια­ζό­μα­στε αυτές τις λύσεις για να βάλουμε τα θεμέλια για την εθνική συμ­φι­λί­ωση.

Δεύ­τε­ρον, πρέπει να υπο­στη­ρί­ξουμε τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρό­σφυ­γες και να ιδρύ­σουμε και διευ­ρύ­νουμε ένα γεν­ναιό­δωρο και ρωμαλέο μηχα­νι­σμό επα­νε­γκα­τά­στα­σης για τους πρό­σφυ­γες από την Τουρκία, τον Λίβανο και την Ιορ­δα­νία. Αυτό θα δώσει ελπίδα στους ανθρώ­πους αυτούς, απο­τρέ­πο­ντάς τους από το να εμπι­στεύ­ο­νται επι­κίν­δυνα κυκλώ­ματα δια­κί­νη­σης.

Επι­πλέον, πρέπει να υπο­στη­ρί­ξουμε τις γει­το­νι­κές χώρες της Συρίας στην υποδοχή των μετα­να­στών και να ενι­σχύ­σουμε τη συνερ­γα­σία για την εξάρ­θρωση των κυκλω­μά­των των δια­κι­νη­τών. Στην ΕΕ, κάναμε το σημα­ντικό βήμα να ιδρύ­σουμε μηχα­νι­σμό για την ανα­κα­τα­νομή 160.000 προ­σφύ­γων.

Η Ελλάδα, σε συνερ­γα­σία με την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή και άλλους διε­θνείς οργα­νι­σμούς, οργα­νώ­νει τις απα­ραί­τη­τες υπο­δο­μές, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νων hotspots, για την υπο­στή­ριξη του μηχα­νι­σμού και τη βελ­τί­ωση της δια­χεί­ρι­σης της μετα­νά­στευ­σης.

Είναι απόλυτα ανα­γκαίο να γίνουν περισ­σό­τερα σε ευρω­παϊκό επίπεδο όσον αφορά τον συντο­νι­σμό, τη βελ­τί­ωση των δυνα­το­τή­των των θεσμών και την αύξηση της χρη­μα­το­δό­τη­σης.

Η Ελλάδα βρί­σκε­ται στο μέσο τριών αλλη­λο­ε­πι­κα­λυ­πτό­με­νων κρίσεων: Της οικο­νο­μι­κής κρίσης, της προ­σφυ­γι­κής κρίσης και της κρίσης ασφά­λειας εξαι­τίας της αστά­θειας στην ευρύ­τερη περιοχή. Ο τρόπος που αντι­με­τω­πί­ζουμε κρίσεις όπως αυτές, ως χώρες, περι­φέ­ρειες και ως παγκό­σμια κοι­νό­τητα, θα είναι το μέτρο της επι­τυ­χίας μας. Αν τις αντι­με­τω­πί­σουμε προ­κα­λώ­ντας μεγα­λύ­τερη κατα­στροφή, υψώ­νο­ντας ψηλό­τερα τείχη και αυξά­νο­ντας τη φτώχεια και τον απο­κλει­σμό, τότε θα απο­τύ­χουμε. Αν κατορ­θώ­σουμε – ειδικά εδώ στον ΟΗΕ – να απο­κα­τα­στή­σουμε την ασφά­λεια απο­φα­σι­στικά αλλά και συνο­λικά επίσης, αν οικο­δο­μή­σουμε ένα νέο μοντέλο προ­σα­να­το­λι­σμένο στην ανά­πτυξη και αν αντι­με­τω­πί­σουμε τις προ­σφυ­γι­κές και μετα­να­στευ­τι­κές ροές με ανθρω­πι­σμό και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, τότε θα πετύ­χουμε.»