Ένας ξενώνας κατασκευασμένος από ηφαιστειακή πέτρα στο ορεινό τοπίο της Νισύρου

Εκεί, με σύγ­χρονα και λιτά αρχι­τε­κτο­νικά εκφρα­στικά μέσα, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τοπι­κούς τρόπους δόμησης και πρω­το­γενή υλικά, συστή­ματα φιλικά προς το περι­βάλ­λον και σύγ­χρονο εξο­πλι­σμό η σημε­ρινή Μελα­νό­πε­τρα πήρε το όνομά της από το υλικό με το οποίο κατα­σκευά­στηκε, δια­τη­ρεί και ανα­δει­κνύει όλα τα παρα­δο­σιακά στοι­χεία του παρελ­θό­ντος τόσου του κτιρίου όσο και της περιο­χής. Απο­τε­λεί­ται από ένα από το ημι­υ­πό­σκαφο κατώι και έναν όροφο, δια­θέ­τει εσω­τε­ρική περι­τοι­χι­σμένη αυλή και  δώμα.

Η ιδιο­κτή­τριά του και αρχι­τέ­κτο­νας Άννα Απο­στό­λου ανα­στή­λωσε το κτίριο που παρέ­μενε για πολλά χρόνια ακα­τοί­κητο με ευρω­παϊκή συγ­χρη­μα­το­δό­τηση ως συμβολή στην αειφόρο ανά­πτυξη του νησιού. Όπως η ίδια εξηγεί, «η ανα­στή­λωση και η μετα­τροπή του σε έναν αυτό­νομο ξενώνα ανά επίπεδο, έγινε με ιδιαί­τερη επι­μέ­λεια και ελά­χι­στες παρεμ­βά­σεις ώστε το κτίσμα να προ­σαρ­μο­στεί στη νέα χρήση χωρίς την  αλλοί­ωση του αυθε­ντι­κού χαρα­κτήρα του. Η επέμ­βαση επι­χει­ρεί να εντάξει ένα σύγ­χρονο μινι­μα­λι­στικό σχε­δια­σμό στη δια­χρο­νική αισθη­τική της λαϊκής αρχι­τε­κτο­νι­κής».

Χτι­σμένη σε σχήμα Γ, η Μελα­νό­πε­τρα στις εξω­τε­ρι­κές όψεις ξεχω­ρί­ζει για την αρμο­λο­γη­μένη εμφανή λιθο­δομή που ενο­ποιεί οπτικά την κατοι­κία με το περι­βάλ­λον, ενώ τεχνη­τός φωτι­σμός ανα­δει­κνύει δια­κρι­τικά το ανά­γλυφο στους τοίχους της. Ο υπαί­θριος χώρος της δια­μορ­φώ­νε­ται σε επίπεδα, με σκαλιά και καθι­στικά ενσω­μα­τω­μένα σε σχη­μα­τι­σμούς βράχων. Όσον αφορά την οργά­νωση της φυσικής γεω­με­τρίας με την γλυ­πτική, η αρχι­τέ­κτο­νας που έδωσε νέα ζωή στο κτίριο φρό­ντισε προ­κει­μέ­νου «η πρω­το­γε­νής κατα­σκευα­στική απλό­τητα και η συνέ­χεια τον υλικών και των χαρά­ξεων σε όλες τις κλί­μα­κες έχει στόχο την ήπια μετά­βαση από το εξω­τε­ρικό στο εσω­τε­ρικό και από τη φύση στο κτι­σμένο».

Συν­δυά­ζο­ντας τη δια­χρο­νι­κό­τητα και την ομορφιά της λαϊκής αρχι­τε­κτο­νι­κής με μια μοντέρνα μινι­μα­λι­στική δια­κό­σμηση, η δια­μόρ­φωση των εσω­τε­ρι­κών χώρων του σημε­ρι­νού ξενώνα φιλο­ξε­νίας βασί­στηκε στο ακα­τέρ­γα­στο ξύλο, την πέτρα, την πατητή τσι­με­ντο­κο­νία, σε έπιπλα χτι­σμένα και εσοχές, στην χρω­μα­τική συνύ­παρξη λευκών και γήινων τόνων, σε ακα­νό­νι­στους τοίχους των μπάνιων και υπε­ρυ­ψω­μένα πατάρια που χρη­σι­μο­ποιού­νται ως χώροι ύπνου.

Στοι­χεία του παρελ­θό­ντος όπως τα τζάκια, ο φούρνος και η πέτρινη σκάλα που συνέδεε τους δύο ορόφους δια­τη­ρού­νται στη νέα χρήση του κτιρίου και συνυ­πάρ­χουν με τις σύγ­χρο­νες, καθαρές αρχι­τε­κτο­νι­κές φόρμες και λύσεις που μαζί με το φυσικό φως ανα­δει­κνύ­ουν την πλα­στι­κό­τητα των μικρών χώρων της Μελα­νό­πε­τρας.

Στο νησί του συμπλέγ­μα­τος των Δωδε­κα­νή­σων, ο ξενώνας μοιάζει να ανα­δύ­ε­ται από το βρα­χώ­δες τοπίο ενώ οι επι­σκέ­πτες του απο­λαμ­βά­νουν την θέα στη θάλασσα, την αύρα του ηφαι­στείου. Η Μελα­νό­πε­τρα απο­τε­λεί μια σημα­ντική συμβολή στη βιώσιμη ανά­πτυξη ενός μέχρι πρό­σφατα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου οικι­σμού, αφού «η πρω­το­γε­νής κατα­σκευα­στική απλό­τητα και η συνέ­χεια τον υλικών και των χαρά­ξεων σε όλες τις κλί­μα­κες, η ήπια μετά­βαση από το εξω­τε­ρικό στο εσω­τε­ρικό, δημιουρ­γούν ένα αρχι­τε­κτο­νικό έργο που δια­θέ­τει την αίσθηση της ενό­τη­τας και της αρμο­νίας με το φυσικό και κτι­σμένο περι­βάλ­λον».

http://popaganda.gr