Υπονοούμενα για παρέμβαση στον έλεγχο για τις συνταγογραφήσεις «Durogesic» στη Ρόδο

Η κατά­θεση του επι­κε­φα­λής του Σώματος Επι­θε­ώ­ρη­σης Υπη­ρε­σιών Υγείας και Πρό­νοιας (ΣΕΥΥΠ) Σταύρου Ευαγ­γε­λά­του, ενώπιον της εξε­τα­στι­κής επι­τρο­πής για τη διε­ρεύ­νηση σκαν­δά­λων στον χώρο της Υγείας κατά τα έτη 1997-2014 προ­κά­λεσε θόρυβο εξαι­τίας ισχυ­ρι­σμών του για κρού­σματα δια­πλο­κής στον χώρο της υγείας.

Ο κ. Ευαγ­γε­λά­τος παρέ­δωσε στην επι­τροπή φάκελο με 67 εκθέ­σεις ελέγχων του Σώματος Επι­θε­ω­ρη­τών Υπη­ρε­σιών Υγείας και Πρό­νοιας (ΣΕΥΥΠ), κατά τη δεύτερη συμπλη­ρω­μα­τική του κατά­θεσή του, προχθές στη Βουλή.

Μεταξύ άλλων τόνισε ότι στο πλαίσιο δικα­στι­κών ελέγχων έχει κληθεί να κατα­θέ­σει σε υπο­θέ­σεις υπερ­συ­ντα­γο­γρα­φή­σεων ναρ­κω­τι­κών σκευα­σμά­των τόσο στη Ρόδο όσο και στη Λάρισα.

Ερω­τη­θείς για τυχόν παρεμ­βά­σεις πολι­τι­κών προ­σώ­πων ο Στ. Ευαγ­γε­λά­τος θυμή­θηκε ότι επί υπουρ­γίας Στεφανή βρι­σκό­ταν με τρι­με­λές κλι­μά­κιο για τον έλεγχο της κατα­χρη­στι­κής συντα­γο­γρά­φη­σης του σκευά­σμα­τος Durogesic στη Ρόδο και, όταν πήγαν να πάρουν κατά­θεση από τη διοί­κηση της Υγειο­νο­μι­κής Περι­φέ­ρειας, «μας πήρε τηλέ­φωνο ο γενικός επι­θε­ω­ρη­τής και μας είπε να γυρί­σουμε τότε πίσω στην Αθήνα, στην έδρα μας. Μετά, σε συνέ­χεια επι­κοι­νω­νίας που είχε ο γενικός επι­θε­ω­ρη­τής, εμείς επι­μεί­ναμε να πάρουμε κατά­θεση και από το υψηλό πρόσωπο. Την πήραμε την κατά­θεση και βγάλαμε το πόρισμα».

H συγκε­κρι­μένη υπόθεση εξε­τά­στηκε πλήρως από τις δικα­στι­κές αρχές και με αμε­τά­κλητη απόφαση όλοι οι κατη­γο­ρού­με­νοι έχουν αθωωθεί.

Με απόφαση του Εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου το έτος 2013 απορ­ρί­φθηκε αίτημα για την άσκηση αναί­ρε­σης υπέρ του νόμου στην ομόφωνη απόφαση που εξέδωσε το Πενταµελές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου για την πολύ­κροτη υπόθεση της διά­θε­σης σε τοξικοεξαρτηµένα άτοµα της Ρόδου του διαδερµικού ναρ­κω­τι­κού επιθέµατος Durogesic.

Το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου είχε κρίνει αθώους του αδικήµατος της κακουργηµατικής κατά­χρη­σης ιδιό­τη­τας ιατρού, δύο ιατρούς που υπη­ρε­τού­σαν στο Γενικό Νοσοκοµείο Ρόδου και δύο ιδιώτες.

Το πρωτοβάθµιο δικα­στή­ριο είχε επι­βά­λει στους πρώτους δύο ποινή φυλά­κι­σης 5 ετών και στους άλλους δύο ποινή φυλά­κι­σης 3 ετών. Όλες οι ποινές είχαν ανα­στα­λεί επί τριετία ενώ τους είχε ανα­γνω­ρι­στεί το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου έντιµου βίου. Τους είχε επι­βλη­θεί εξάλλου και χρηµατική ποινή 5.000 ευρώ.

Η “περι­πέ­τεια” των 4 ιατρών µε τη δικαιο­σύνη διήρ­κεσε 9 χρόνια.

Ενώπιον του Τριµελούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου η υπόθεση εξε­τά­στηκε δύο φορές. Η υπόθεση είχε επα­νε­ξε­τα­στεί συγκεκριµένα µετά την υπ’ αριθµ. 2379/2009 απόφαση του Στ’ Τµήµατος του Αρείου Πάγου, που αναί­ρεσε µερικώς την υπ’ αριθµ. 67/4.6.2007 απόφαση του ίδιου δικα­στη­ρίου.

Με την τελευ­ταία απόφαση οι ίδιοι κατηγορούµενοι είχαν κατα­δι­κα­στεί για το αδίκηµα της κατά­χρη­σης ιδιό­τη­τας ιατρού από αµέλεια (πληµµέληµα), µε το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου έντιµου βίου. Στον ένα είχε επι­βλη­θεί ποινή φυλά­κι­σης 2,5 ετών µε 3ετή ανα­στολή και στους υπό­λοι­πους ποινή φυλά­κι­σης 15 µηνών µε 3ετή ανα­στολή.