Παρακμή

Σύλ­λο­γος Γονέων και Κηδε­μό­νων Δημο­τι­κού Σχο­λείου απο­φά­σισε να διορ­γα­νώ­σει απο­μί­μη­σης Survivor, με πρω­τα­γω­νι­στές δύο παίκτες του. Μετά τις αντι­δρά­σεις ανα­κά­λεσε την απόφασή του μεν, αμε­τα­νό­η­τος δε. Προ­κα­λούν προ­βλη­μα­τι­σμό ( προ­σω­πικά μού προ­κα­λούν ανα­τρι­χίλα) τα επι­χει­ρή­ματα αυτών των γονιών. Σε ανα­κοί­νωσή τους ισχυ­ρί­ζο­νται:

«Όσο όμως και αν θέλουμε να «στρου­θο­κα­μη­λί­ζουμε» όλοι οι μαθητές , όπως και τερά­στιο ποσοστό της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, είτε άμεσα, είτε έμμεσα , είτε ασχο­λού­νται είτε παρα­κο­λου­θούν το προ­α­να­φε­ρό­μενο τηλε­παι­χνίδι. Το να αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς τις σκέψεις των.  παιδιών και να τις υλο­ποιεί (με φειδώ και σωφρο­σύνη) είναι κυρί­αρχο χαρα­κτη­ρι­στικό των καλών διδα­σκά­λων. Η διδα­σκα­λία της «ποιό­τη­τας», όπως εμείς οι μεγάλοι την καθο­ρί­ζουμε, δεν σημαί­νει ότι θα γίνει απο­δε­κτή ή έστω ότι θα λάβει οποια­δή­ποτε άξια στο μυαλό των παιδιών. Ο σκοπός είναι μέσα από δρα­στη­ριό­τη­τες των παιδιών , που θέλουν να συμ­με­τέ­χουν, να περνάμε μηνύ­ματα. Το κυρί­αρχο δε μήνυμα που ο σύλ­λο­γος μας έχει να περάσει είναι ότι δεν υπάρ­χουν ποιο­τικά και μη ποιο­τικά παιδικά παι­χνί­δια , ούτε απα­γο­ρευ­μένα και μη απα­γο­ρευ­μένα παι­χνί­δια στην αυλή ενός σχο­λείου. Μόνο υστε­ρό­βουλα και σκου­ρια­σμένα μυαλά που δεν μπορούν να δουν την τρέ­χουσα πραγ­μα­τι­κό­τητα.»

Παρακμή. Αυτή είναι η λέξη. Και απ’ ότι φαί­νε­ται δεν έχουμε πιάσει πάτο ακόμη.