Το ίδιο «δράμα»

Κάθε φορά που έχου­με εκλο­γές ζούμε το ίδιο «δράμα» για το πώς και εάν θα διε­ξα­χθεί debate, για το εάν θα γίνει με όλους τους πο­λι­τι­κούς αρ­χη­γούς ή πρέ­πει να γίνει με­τα­ξύ των «μο­νο­μά­χων», για το πώς θα ορ­γα­νω­θεί, για το ποιοι θα είναι οι όροι, για το πόσο θα διαρ­κούν οι απα­ντή­σεις, ποιοι θα είναι οι δη­μο­σιο­γρά­φοι που θα θέ­σουν ερω­τή­σεις (συμ­φω­νη­μέ­νες από πριν να ση­μειώ­σου­με). Μέρες τώρα ανα­φέ­ρο­νται σ’ αυτό στον δη­μό­σιο λόγο, χωρίς να συμ­φω­νούν, το μπα­λά­κι πέ­ρα­σε στη δια­κομ­μα­τι­κή επι­τρο­πή, με την πρώτη συ­νε­δρί­α­ση να απο­βαί­νει άκαρ­πη. Αφού δεν μπο­ρούν να συ­νεν­νοη­θούν με­τα­ξύ τους για τον τρόπο που θα συ­νο­μι­λή­σουν, πώς θα ορ­γα­νώ­σουν συμ­μα­χί­ες για να μας κυ­βερ­νή­σουν; Η εμπει­ρία από το πα­ρελ­θόν, με δε­δο­μέ­νους και τους ασφυ­κτι­κούς κα­νό­νες που βά­ζουν τα κόμ­μα­τα στην δια­δι­κα­σία, οδη­γεί με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια σε μια τη­λε­ο­πτι­κή διεκ­πε­ραί­ω­ση χωρίς την πα­ρα­μι­κρή δυ­να­τό­τη­τα ου­σια­στι­κής, πο­λι­τι­κής και προ­γραμ­μα­τι­κής, αντι­πα­ρά­θε­σης. Το μόνο που συ­ζη­τά­με την επό­με­νη ημέρα, είναι για τη γλώσ­σα του σώ­μα­τος (τα κα­νά­λια φέρ­νουν ει­δι­κούς γι’ αυτό τον λόγο) τα συ­ντα­κτι­κά ή γραμ­μα­τι­κά λάθη που μπο­ρεί να έκανε κά­ποιος και τι φο­ρού­σαν οι κυ­ρί­ες δη­μο­σιο­γρά­φοι. Λες και όλα θα κρι­θούν στην ει­κό­να και στους συμ­βο­λι­σμούς.