“Ο απολυταρχισμός της μιζέριας”

Άρθρο Ιωάννη Παππά στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

Το προ­στα­τευ­τικό τζάμι που τοπο­θε­τή­θηκε στο βήμα της Βουλής, μπορεί να είναι πολύ­τιμο για υγειο­νο­μι­κούς λόγους, αλλά δεν ήταν αρκετό για να προ­στα­τεύ­σει την εθνική αντι­προ­σω­πεία και τον πολι­τικό διάλογο από την τοξι­κό­τητα της ρητο­ρι­κής του Αλέξη Τσίπρα.

Ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν δίστασε στο μέσον μίας πρω­τό­γνω­ρης κρίσης για την ελλη­νική κοι­νω­νία και οικο­νο­μία, αλλά και ολό­κληρο τον πλανήτη, να επι­δο­θεί στην προ­σφιλή του τακτική. Στον λαϊ­κι­σμό και τον κοι­νω­νικό αυτο­μα­τι­σμό.

Με δύο τοπο­θε­τή­σεις βγαλ­μέ­νες από τα 4,5 χρόνια που κυβέρ­νησε τη χώρα με τον Πάνο Καμμένο, απέ­δειξε ότι βρί­σκε­ται κολ­λη­μέ­νος στο παρελ­θόν και στις πρα­κτι­κές που εφάρ­μοζε όλο αυτό το διά­στημα. Πρα­κτι­κές που απο­δο­κί­μασε ο ελλη­νι­κός λαός με την ψήφο του και έστειλε στο χρο­νο­ντού­λαπο της ιστο­ρίας, με τη μεγα­λειώδη συμπε­ρι­φορά του, τους τελευ­ταί­ους δύο μήνες. Οι Ελλη­νί­δες και οι Έλληνες έδωσαν ένα μάθημα σε ολό­κληρο τον πλανήτη και συνε­χί­ζουν να το κάνουν, με προ­σή­λωση και μεγάλες θυσίε.

Ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν δίστασε να εξι­σώ­σει το ενωτικό πνεύμα που έπρεπε να επι­δεί­ξει ο πολι­τι­κός κόσμος σε αυτήν την πρω­το­φανή κρίση, με την συναί­νεση που ήθελε στο πρώτο εξάμηνο της κατα­στρο­φι­κής του δια­κυ­βέρ­νη­σης. Στη λογική του Αλέξη Τσίπρα, ο πολι­τι­κός κόσμος έπρεπε να συναι­νέ­σει στα καου­μποϊ­λί­κια του πρώτου εξα­μή­νου και δεν το έκανε, αλλά ο ίδιος έχει μεγάλη καρδιά και έβαλε πλάτη για την αποφυγή μίας μεγάλης υγειο­νο­μι­κής κρίσης.

Αρνή­θηκε να δώσει τα εύσημά του για τη διεθνή ανα­γνώ­ριση προς το ελλη­νικό κρατος και επα­νέ­λαβε για ακόμα μία φορά το οικο­νο­μικό του πρό­γραμμα που έχει έντονο άρωμα από «πρό­γραμμα Θεσ­σα­λο­νί­κης».

Παρα­λίγο να κάνει και κάτι ακόμα αλλά δεν το τόλμησε. Έδειξε όμως ότι ασπά­ζε­ται τη σχετική επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία. Ανα­κυ­κλώ­νο­ντας τη σπέ­κουλα για τη χρήση της προ­στα­τευ­τι­κής μάσκας και την αλλαγή των επι­στη­μο­νι­κών δεδο­μέ­νων, έκανε το κατάλ­ληλο νεύμα σε όσους άρχισαν να βάζουν στο στό­χα­στρο τον καθη­γητή Σωτήρη Τσιόδρα, καθώς είναι εκείνος που έκανε τις σχε­τι­κές ανα­κοι­νώ­σεις. Δεν τόλμησε να επι­τε­θεί στον καθη­γητή που ακούν ευλα­βικά καθη­με­ρινά οι Έλληνες πολίτες, όχι γιατί δεν μπο­ρούσε ή δεν ήθελε, αλλά γιατί δεν τον συνέ­φερε πολι­τικα.

Τον συμ­φέ­ρει όμως πολι­τικά να αφήνει προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις σε πολι­τι­κούς του αντι­πά­λους και μετα­χεί­ριση εκφρά­σεων όπως «απο­λυ­ταρ­χι­κός», για δημο­κρα­τι­κές λει­τουρ­γίες του ελλη­νι­κού κοι­νο­βου­λίου.

Ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρ­κεια της δευ­τε­ρο­λο­γίας του στη Βουλή, προέβη –άθελά του- του­λά­χι­στον σε μία παρα­δοχή. Ασκώ­ντας κριτική στον Κυριάκο Μητσο­τάκη, ανέφερε ότι δεν «είναι παρά­δειγμα ηγέτη». Παρα­δέ­χθηκε ότι ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός είναι ηγέτης. Μπορεί να καθυ­στέ­ρησε, αλλά του­λά­χι­στον το κατά­λαβε και αυτό είναι ένα πρώτο απα­ραί­τητο βήμα.