Η μοναξιά του… πουμαρό

Πηγαί­νεις στο σούπερ μάρκετ, βλέπεις τα καλάθια στο ταμείο με προ­μή­θειες της χρονιάς και νιώθεις απέ­ρα­ντη μοναξιά, κάτι σαν ενοχές, κάτι σαν ντροπή που στέ­κε­σαι με ένα πουμαρό στο χέρι που ξαφνικά ανα­κά­λυ­ψες πως σου λείπει για να τελειώ­σεις τα μακα­ρό­νια με κιμά. Δεν είναι η πρώτη φορά που σε περι­στα­τικά κρίσεων ή έκτα­κτης ανάγκης,  ο πρώτος σταθμός μας είναι τα σούπερ μάρκετ, κάνο­ντας εφόδους σε ράφια με όσπρια, αλεύρι, μακα­ρό­νια και ότι κυκλο­φο­ρεί σε ξηρά τροφή. Πόσο αλεύρι πια θα πάρεις, πόσο ρύζι, πόσα μακα­ρό­νια, πόσες κον­σέρ­βες; Λίγη ψυχραι­μία. Η υστερία και ο πανικός δεν βοηθά. Το πολύ – πολύ να γλυ­τώ­σουμε από τον κορο­ναϊό και να πάθουμε σκορ­βούτο. Υ.Γ. Του­λά­χι­στον πάρτε και μαγιά να φτιά­χνετε το αλεύρι που μετα­φέ­ρετε από τα ράφια στα ντου­λά­πια του σπιτιού, μη σας μείνει να το κοιτάτε…