Τι λέει η Εκκλησία για την πολιτική κηδεία και την καύση

Ελά­χι­στες είναι οι πε­ρι­πτώ­σεις των αν­θρώ­πων που επι­λέ­γουν την πο­λι­τι­κή κη­δεία. Τε­λευ­ταία, που η καύση των νε­κρών για πολ­λούς θε­ω­ρεί­ται μόδα ή στάση ζωής, είναι απα­ραί­τη­τη η πο­λι­τι­κή κη­δεία, αφού η Εκ­κλη­σία δεν ανα­γνω­ρί­ζει και δεν δέ­χε­ται την απο­τέ­φρω­ση ανα­φέ­ρει το dogma.gr.

Σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις δεν τε­λεί­ται η εξό­διος ακο­λου­θία στους ιε­ρούς ναούς, αλλά πραγ­μα­το­ποιεί­ται μόνο μία μικρή τυ­πι­κή τε­λε­τή απο­χαι­ρε­τι­σμού σε κά­ποια αί­θου­σα. Εκεί ακού­γο­νται οι επι­κή­δειοι λόγοι και οι πα­ρευ­ρι­σκό­με­νοι συλ­λυ­πού­νται τα μέλη της οι­κο­γέ­νειας. Στη συ­νέ­χεια ακο­λου­θεί η ταφή των νε­κρών στο κοι­μη­τή­ριο.

Στα δια­δι­κα­στι­κά, δεν δια­φέ­ρει κα­θό­λου από τη θρη­σκευ­τι­κή κη­δεία, αρκεί να υπάρ­χει έγκαι­ρη ενη­μέ­ρω­ση από τους συγ­γε­νείς και έγκυ­ρη δια­θή­κη από τον θα­νό­ντα, η οποία θα ανοι­χτεί την ημέρα του θα­νά­του. Ο νόμος ορί­ζει ρητά ότι για να γίνει απο­τέ­φρω­ση, πρέ­πει να υπάρ­χει έγ­γρα­φη δή­λω­ση του νε­κρού, ή αν δεν υπάρ­χει, έγ­γρα­φη επι­θυ­μία της/του συ­ζύ­γου/συ­ντρό­φου, ή αν δεν υπάρ­χει ούτε αυτή, έγ­γρα­φη επι­θυ­μία των συγ­γε­νών κατά βαθμό συγ­γέ­νειας με βε­βαί­ω­ση του γνη­σί­ου της υπο­γρα­φής.

Αν και αρ­κε­τοί δήμοι στην Ελ­λά­δα έχουν επι­χει­ρή­σει να δη­μιουρ­γή­σουν απο­τε­φρω­τή­ρια, αφού υπάρ­χει η νο­μο­θε­σία, ακόμη δεν το έχουν κα­τα­φέ­ρει. Έτσι, οι συγ­γε­νείς επι­λέ­γουν τη με­τα­φο­ρά και την καύση της σορού συ­νή­θως στη Βουλ­γα­ρία και τη δια­δι­κα­σία την ανα­λαμ­βά­νουν τα γρα­φεία τε­λε­τών.

Για έλ­λει­ψη σε­βα­σμού και φρο­ντί­δος προς το αν­θρώ­πι­νο σώμα κάνει λόγο η Εκ­κλη­σία ανα­φε­ρό­με­νη στις πε­ρι­πτώ­σεις καύ­σης των νε­κρών. Η Εκ­κλη­σία δεν δέ­χε­ται για τα μέλη της την απο­τέ­φρω­ση του σώ­μα­τος, διότι τούτο είναι ναός του Αγίου Πνεύ­μα­τος, στοι­χείο της υπο­στά­σε­ως του κατ’ ει­κό­να και καθ’ ομοί­ω­σιν Θεού πλα­σθέ­ντος αν­θρώ­που και πε­ρι­βάλ­λει αυτό με σε­βα­σμό και τιμή ως έκ­φρα­ση αγά­πης προς το κε­κοι­μη­μέ­νο μέλος της και ως εκ­δή­λω­ση πί­στε­ως στην κοινή πά­ντων ανά­στα­ση. Η απο­τέ­φρω­ση του σώ­μα­τος δεν είναι σύμ­φω­νη προς την πράξη και πα­ρά­δο­ση της Εκ­κλη­σί­ας για θε­ο­λο­γι­κούς, κα­νο­νι­κούς και αν­θρω­πο­λο­γι­κούς λό­γους.

Σύμ­φω­να με ανα­κοί­νω­ση της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος «προς απο­φυ­γήν οιασ­δή­πο­τε θε­ο­λο­γι­κής, κα­νο­νι­κής και αν­θρω­πο­λο­γι­κής εκτρο­πής, απα­ραί­τη­τος είναι ο σε­βα­σμός των θρη­σκευ­τι­κών πε­ποι­θή­σε­ων και η δια­κρί­βω­ση της οι­κεί­ας βου­λή­σε­ως του κε­κοι­μη­μέ­νου και όχι η βού­λη­ση ή η δή­λω­ση των οι­κεί­ων του. Εκεί­νος ο οποί­ος απο­δε­δειγ­μέ­νως οι­κειο­θε­λώς εδή­λω­σε την επι­θυ­μία περί καύ­σε­ως του σώ­μα­τός του, δη­λώ­νει την αυ­το­νό­μη­σή του και ως εκ τού­του δεν τε­λεί­ται Νε­κρώ­σι­μος Ακο­λου­θία και Ιερό Μνη­μό­συ­νο υπέρ αυτού».