Ράνια Ρεμπούλη: «Έκλαιγα μέχρι τον τερματισμό»

Πριν από λίγες ημέ­ρες γνώ­ρι­ζε την απο­θέ­ω­ση καθώς ήταν η πρώτη Ελ­λη­νί­δα που έμπαι­νε στο Πα­να­θη­ναϊ­κό Στά­διο και τερ­μά­τι­ζε στον Αυ­θε­ντι­κό Μα­ρα­θώ­νιο της Αθή­νας. Η Ου­ρα­νία Ρε­μπού­λη ξα­να­ζεί εκεί­νες τις στιγ­μές και μί­λη­σε στην κά­με­ρα του gazzetta TV και για το με­γά­λο τα­ξί­δι από τη γε­νέ­τει­ρα της, τη Λέρο, ως το Ρίο Ντε Τζα­νέι­ρο και την πρό­κρι­ση στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες, έχο­ντας τρέ­ξει μόλις τέσ­σε­ρις μα­ρα­θώ­νιους στη ζωή της, καθώς νω­ρί­τε­ρα ήταν πρω­τα­θλή­τρια στα 5.000 και στα 10.000 μέτρα!

Ανα­φέρ­θη­κε επί­σης στις δυ­σκο­λί­ες που είχε στην προ­ε­τοι­μα­σία της αλλά και στο με­γά­λο όνει­ρο, που δεν είναι άλλο από τη συμ­με­το­χή στους Ολυ­μπια­κούς! Ανα­λυ­τι­κά τα όσα είπε η πρω­τα­θλή­τρια του ΓΣ Νέων Λέρου:

Για τα συ­ναι­σθή­μα­τα της μετά τον τερ­μα­τι­σμό της στον Αυ­θε­ντι­κό Μα­ρα­θώ­νιο:

«Τα συ­ναι­σθή­μα­τα είναι τε­ρά­στια όταν ει­σέρ­χε­σαι σε αυτόν τον ιερό τόπο. Ήμουν ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­μέ­νη, φα­ντα­στεί­τε ότι άρ­χι­σα να κλαίω μέχρι και τον τερ­μα­τι­σμό. Ήταν μια τρο­με­ρή εμπει­ρία, ο πολύς αυτός κό­σμος, ξε­χνού­σες όλη την κού­ρα­ση του αγώνα και ήταν η επι­βρά­βευ­ση για την προ­σπά­θεια μου».

Για το αν άξιζε η «με­τά­βα­ση» από τις με­γά­λες απο­στά­σεις στον Μα­ρα­θώ­νιο και το τι σκέ­φτε­ται όταν αγω­νί­ζε­ται:

«Άξιζε και χαί­ρο­μαι πολύ γι’ αυτή την από­φα­ση που έχω πάρει εδώ και έναν χρόνο να ασχο­λη­θώ με τον Μα­ρα­θώ­νιο. Δεν πρέ­πει να σκέ­φτε­σαι το πότε θα τερ­μα­τί­σεις, αυτό που πρέ­πει να κά­νεις είναι να είσαι από­λυ­τα συ­γκε­ντρω­μέ­νος, το μυαλό πρέ­πει να είναι κα­θα­ρό. Στον Μα­ρα­θώ­νιο, λόγω των 42 χι­λιο­μέ­τρων, ο αθλη­τής έχει την ευ­και­ρία να κάνει κά­ποιες κι­νή­σεις, να είναι συ­γκε­ντρω­μέ­νος και να κάνει σωστό προ­γραμ­μα­τι­σμό στον αγώνα».

Για το αν την βοη­θά­ει η πα­ρου­σία του κό­σμου στους αγώ­νες:

«Όλους τους αθλη­τές τους βοη­θά­ει η πα­ρου­σία του κό­σμου. Εκεί­νη τη στιγ­μή εγώ δεν νιώθω κού­ρα­ση, πε­ρι­μέ­νω από τον κόσμο να με εμ­ψυ­χώ­σει, να μου δώσει κί­νη­τρο να προ­σπα­θή­σω να πάω ακόμη κα­λύ­τε­ρα. Το χει­ρό­τε­ρο είναι να αρ­χί­σεις να σκέ­φτε­σαι την κού­ρα­ση».

Το «μυ­στι­κό» της για το «τα­ξί­δι» από τη γε­νέ­τει­ρα της, Λέρο, στο Ρίο Ντε Τζα­νέι­ρο και τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες:

«Ήταν ένα όνει­ρο ζωής για μένα. Από μικρό παιδί που ξε­κί­νη­σα να τρέχω έλεγα ότι θέλω να πάω στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες. Για να είμαι ει­λι­κρι­νής δεν το πε­ρί­με­να, το είχα πολύ πίσω στο μυαλό μου, μέχρι που το πί­στε­ψα πριν από επτά μήνες, λίγο πριν τον Μα­ρα­θώ­νιο της Ρόδου, τον Απρί­λιο και είπα ότι θα το πα­λέ­ψω και θα κυ­νη­γή­σω το όριο και ας ήμουν και στο πιο μικρό νησί του κό­σμου. Αν υπάρ­χει πεί­σμα, θέ­λη­ση, ψυχή, όλα τα κα­τα­φέρ­νου­με».

Για τις συν­θή­κες προ­ε­τοι­μα­σί­ας της στη Λέρο:

«Είναι αρ­κε­τά δύ­σκο­λες οι συν­θή­κες, πόσο μάλ­λον όταν προ­έρ­χε­σαι από ένα μικρό νησί. Δεν υπάρ­χουν αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις και χώροι για να προ­πο­νη­θείς κα­τάλ­λη­λα, το μόνο που έχου­με στη Λέρο είναι ένα γή­πε­δο 400 μέ­τρων και ακόμη ένα 220 μέ­τρων. Δεν υπάρ­χουν πε­ζο­δρό­μια ή πράγ­μα­τα που θα προ­στα­τέ­ψουν τον αθλη­τή. Εγώ έκανα το γύρο του νη­σιού μου για να προ­πο­νη­θώ. Ήταν αρ­κε­τά επι­κίν­δυ­νο αυτό γιατί έπρε­πε να μπω στο δρόμο για να τρέχω. Έτσι ανα­γκά­στη­κα να τρέχω στο γή­πε­δο και όλη την προ­ε­τοι­μα­σία μου την έκανα εκεί».

Για το αν σκέ­φτη­κε κά­ποια στιγ­μή να τα πα­ρα­τή­σει, λόγω της κού­ρα­σης ή κά­ποιου άλλου λόγου:

«Ποτέ δεν σκέ­φτη­κα να τα πα­ρα­τή­σω γιατί είχα πάντα στο μυαλό μου ότι θέλω να πε­τύ­χω τον στόχο μου. Ή το απο­τέ­λε­σμα θα ήταν θε­τι­κό ή αρ­νη­τι­κό, φτά­νει όμως που εγώ προ­σπά­θη­σα γι’ αυτό και πήρα το ανά­λο­γο απο­τέ­λε­σμα. Δεν μου αρέ­σει να το βάζω κάτω».

Για το τι θα σκε­φτεί όταν τα­ξι­δέ­ψει στο Ρίο για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες:

«Θα σκε­φτώ ότι επι­τέ­λους τα κα­τά­φε­ρα, αλλά πάμε για κάτι κα­λύ­τε­ρο. Θέλω να είμαι κάτω από το χρόνο που έχω κάνει στο Βε­ρο­λί­νο και πι­στεύω ότι θα είμαι και να πλα­σα­ρι­στώ σε μια καλή θέση στον Μα­ρα­θώ­νιο».

Για το αν υπήρ­χαν άν­θρω­ποι που τη βο­ή­θη­σαν σε όλη αυτή την πο­ρεία:

«Υπήρ­χαν αρ­κε­τοί άν­θρω­ποι. Βα­σι­κά ο χο­ρη­γός μου, το κα­τά­στη­μα Adidas Rhodes, η εται­ρεία αυ­το­κι­νή­των του κ. Μπί­τρου και οι φο­ρείς του νη­σιού μου που με βο­ή­θη­σαν».