Νότιο Αιγαίο οι τόποι του μελτεμιού- Οι άνεμοι φουσκώνουν τα ιστία της Ιστορίας

«Εν ολίγοις, η Ελλάδα δεν μας απα­γο­ρεύει να ονει­ρευό­μα­στε εδώ και 3.000 χρόνια»

Μισέλ Ντεόν

Σαν φωτο­στέ­φανο απλώ­νε­ται γύρω από το ξωκλήσι του Αγίου Κων­στα­ντί­νου στην Κάσο το σύννεφο της αλι­σά­χνης που το μελτέμι τίναξε από τα ακρο­δά­χτυλα του κύματος, κάνο­ντας τον γλαυκό αιθέρα ακόμη πιο θαλασσή. Μύρια μόρια Αιγαίου αιω­ρού­νται στον αέρα και ανα­λύ­ουν το μαγικό φως του ήλιου στα μικρό­τερα, ορατά, ουράνια τόξα. Αγιο μελτέμι, αρχέ­γονη ανάσα του καλο­και­ριού, έκανες για μία ακόμη ημέρα το θαύμα σου. Μας άρπαξες και μας απο­γεί­ω­σες με τα φτερά του ανέμου. «Οταν τα χωράφια είναι γυμνά από στάχυα και όταν ο Ηλιος με τον Λέοντα και τον Τήμο εμφα­νί­ζο­νται για πρώτη φορά μαζί στον ουρανό, τότε οι ετησίες σφυ­ρί­ζο­ντας πέφτουν ορμη­τικά στο απέ­ρα­ντο πέλαγος. Τότε το ταξίδι ούτε και με κουπιά δεν είναι ευνοϊκό και τότε είναι που μου αρέσουν τα μεγάλα καράβια».

Ο αρχαίος συγ­γρα­φέας των «Φαι­νο­μέ­νων» Αρατος μιλά. Χιλιά­δες καλο­καί­ρια εδώ στο Νότιο Αιγαίο, το μελτέμι δεν συναρ­πά­ζει μόνο τον νου αλλά φου­σκώ­νει και τα ιστία της Ιστο­ρίας. Ή, καλύ­τερα, της Προϊ­στο­ρίας. Τα μινωικά καράβια είχαν ούριο το μελτέμι την εποχή του καλό­τυ­χου πλου, όταν τολ­μού­σαν το πρώτο βήμα του μεγάλου ταξι­διού προς την Ανατολή. Τότε οι νησιώ­τες δεν ορμού­σαν ασυ­γκρά­τη­τοι μέσα στη φυγή, με μόνο οδηγό το ταξίδι, χωρίς να βλέπουν τον προ­ο­ρι­σμό τους, μόνο να τον ονει­ρεύ­ο­νται, αλλά έστρε­φαν την πλώρη τους πάνω σε άγνωστα νησιά που αχνο­σχε­διά­ζο­νταν στον ορί­ζο­ντα. Και η πρό­κληση του ταξι­διού για τα μινωικά καράβια που έλυναν κάβους από τους γιαλούς των μεγάλων παλα­τιών της Ζάκρου και της Κνωσού ήταν ένα βουνό που μετε­ω­ρί­ζε­ται στην άκρη των ορι­ζό­ντων, που παλαιό­τερα το έλεγαν Αχνη, Αστράβη ή και Βοσκό των Κυμάτων, η πρώτη εικόνα από το συναρ­πα­στικό ντόμινο του εξω­τι­κού κόσμου που αρχίζει να πέφτει: Κάσος, Κάρ­πα­θος, Χάλκη, Ρόδος, περι­γιά­λια της Ιωνίας, κόστα της Μικράς Ασίας, ακτές της Μέσης Ανα­το­λής, Αίγυ­πτος. Τι μεγάλο θαύμα του προϊ­στο­ρι­κού κόσμου αυτός ο πολι­τι­σμός, με τη γυμνό­στηθη θεά της γονι­μό­τη­τας, τους ανθι­σμέ­νους κρίνους, τα παρά­τολμα άλματα των ταυ­ρο­κα­θα­πτών επάνω στους δυνα­τούς ταύρους. Πόσο παρά­ξενα αισθά­νε­σαι όταν βρεθείς περι­τρι­γυ­ρι­σμέ­νος από τόση ομορφιά, τόση φινέτσα, τόση γλύκα, τόσα χρώματα.

Στον Αφιάρτη της Καρ­πά­θου τα πολύ­χρωμα ιστία σχεδόν πετα­ρί­ζουν στις κορφές των κυμάτων και το σύννεφο του μπο­νέ­ντη, που πάει πάντα παρέα με το δυτι­κό­τροπο μελτέμι, στα ψηλά των βουνών. Εδώ είναι το πιο ισχυρό βασί­λειο του καλο­και­ρι­νού αγέρα. Βλέπεις τα ίχνη του επάνω στη θάλασσα και στο σώμα της Καρ­πά­θου καθώς το αερο­πλάνο της άγονης γραμμής χαμη­λώ­νει και ευθυ­γραμ­μί­ζε­ται με τον διά­δρομο προ­σγεί­ω­σης, κάθετα στην ακτο­γραμμή με τις φημι­σμέ­νες παρα­λίες των γρή­γο­ρων σέρφερ παγκό­σμιας κλάσης – Βαθά, Μακρύς Γιαλός, Νικο­λάκη Πούντα, Βαλιάς, Αγρι­λα­ο­πό­τα­μος. Τρεις φορές έχει διορ­γα­νω­θεί εδώ το Παγκό­σμιο Κύπελλο ταχύ­τη­τας ISWC. Ολοι αυτοί οι άνθρω­ποι που χορεύ­ουν με απί­στευτο πάθος και ταχύ­τητα με τις ιστιο­σα­νί­δες τους στα κύματα ηρεμούν όταν χαλα­ρώ­σουν το πανί τους και αυτό γείρει επάνω στη θάλασσα στα ρηχά. Μια αγάπη και γλυ­κύ­τητα για τη ζωή, για τη συντρο­φιά, για τους κοινούς έρωτες, απλώ­νε­ται γύρω από τις παρέες και δια­χέ­ε­ται προς όλο το επί­μη­κες σώμα της Καρ­πά­θου, από εδώ, από το νοτιό­τερο άκρο της, προς το βόρειο. Και μπλέ­κε­ται με τις παρέες των αυτο­χθό­νων, που σε κάποιο πανη­γύρι στα Σπόα τρα­γου­δούν με τον σκοπό του Μπο­νέ­ντη: «Σαν δεις το κύμα του γιαλού, σαν τη φωτιά ν’ ανάψει / Να ξέρεις η αγάπη μου που σου ‘χω δεν θα πάψει…».

Ιδια και απα­ράλ­λα­χτα στη Ρόδο, επάνω στη ρότα των μινω­ι­κών καρα­βιών στο ταξίδι τους προς ανα­το­λάς. Εκεί, στον «εξωτικό» Νότο της απλω­μέ­νης στο πέλαγος ροδα­ριάς, σμίγουν οι παρέες που απο­γειώ­νο­νται κρε­μα­σμέ­νες από τα φτερά του προ­σω­πι­κού αετού τους. Εδώ ο μύθος που σε συνε­παίρ­νει λέγεται kitesurf. Οταν ερχό­με­νος από την Κατ­τα­βιά προ­σεγ­γί­ζεις τη νότια άκρη της άλλης Ρόδου, αντι­κρί­ζεις το πολύ­χρωμο κοπάδι των αετών να φτε­ρου­γί­ζει επάνω από τις δίδυμες παρα­λίες που ακου­μπούν μαλακά και συμ­με­τρικά τις μεγάλες καμπύ­λες τους στην εκτε­τα­μένη «γλώσσα» άμμου που «δένει» το Πρα­σο­νήσι με το κυρίως σώμα της Ρόδου. Κι όταν πλη­σιά­σεις, αρχί­ζεις να απο­τυ­πώ­νεις τα βήματά σου στην αμμου­διά, γεμί­ζουν τα μάτια σου από την ακα­τα­μά­χητη δύναμη προς τα άνω. Οι ανα­βά­τες των κυμάτων τρέχουν στις ράχες τους, ανάμεσα στις «προ­σθα­λασ­σω­μέ­νες» ιστιο­σα­νί­δες, ώσπου να απο­γειω­θούν. Και τότε συμ­βαί­νουν τα μύρια όσα στον αέρα, με πιο θεα­μα­τικά τα άλματα μέσα στο ηλιο­βα­σί­λεμα.

Λέγε με μελτέμι, αλλά μπορείς και να με πεις αλλιώς. Μικρή Βίγλα. Να πάλι το σύννεφο της αλι­σά­χνης που μυρώνει τα πάντα. Ολα όσα τυλίγει. Και το νησάκι της Παρ­θέ­νου με το λευκό εκκλη­σάκι απέ­να­ντι. Εδώ στην παραλία που γίνεται το πανη­γύρι τση Πλη­θε­ρής στις αρχές του καλο­και­ριού, ο ανα­βά­της ενός αετού φρε­νά­ρει επάνω στα κύματα σκορ­πώ­ντας μυριά­δες στα­γό­νες θάλασ­σας που πάνε να γίνουν κομμάτι του σύν­νε­φου της αλι­σά­χνης. Εδώ στη Νάξο συνα­ντή­θη­καν και έσμιξαν οι πιο απαλοί και μυρω­δά­τοι πολι­τι­σμοί του Αιγαίου, ο μινω­ι­κός και ο κυκλα­δι­κός, και πάλ­λο­νταν σε αυτόν τον απίθανο θαλάσ­σιο ρυθμό που δίνει στα ιστία το μελτέμι. Νυν και αεί…

Του Νίκου Μαστρο­παύ­λου

BHmagazino