Μίκα Ιατρίδη: «Σε συνθήκες οικονομικής και φορολογικής ασφυξίας, καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει»

«Αυτήν την στιγ­μή που μι­λά­με, οι Έλ­λη­νες φο­ρο­λο­γού­με­νοι κα­λού­νται να προ­σέλ­θουν στις εφο­ρί­ες για να πλη­ρώ­σουν υπέ­ρο­γκους φό­ρους» τό­νι­σε, με­τα­ξύ άλλων, η βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Μίκα Ια­τρί­δη, στην ομι­λία της στην πρώτη συ­νε­δρί­α­ση της Επι­τρο­πής Οι­κο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σε­ων για το πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο της κυ­βέρ­νη­σης «Μέτρα στή­ρι­ξης και ανά­πτυ­ξης της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, ορ­γα­νω­τι­κά θέ­μα­τα Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών και άλλες δια­τά­ξεις».

Με αυτήν την τα­κτι­κή, καμία ου­σια­στι­κή ανά­πτυ­ξη δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει, τό­νι­σε η Μίκα Ια­τρί­δη και κά­λε­σε την κυ­βέρ­νη­ση να μην κάνει ό,τι της λένε οι δα­νει­στές, αλλά έστω και τώρα να προ­χω­ρή­σει στην εφαρ­μο­γή μέ­τρων που να οδη­γούν στην ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη και ανά­πτυ­ξη της οι­κο­νο­μί­ας μας.

Στην ομι­λία της, η βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου ανα­φέρ­θη­κε και στην πε­ρί­πτω­ση της Αρ­γε­ντι­νής, ση­μειώ­νο­ντας ότι η χρε­ω­κο­πία της το 2001 οφει­λό­ταν και στην εφαρ­μο­γή των ίδιων μέ­τρων που εφαρ­μό­ζο­νται και στη χώρα μας. Ταυ­τό­χρο­να, τό­νι­σε η Μίκα Ια­τρί­δη, το να χαί­ρο­νται κά­ποιοι, που εκλέ­γο­νται από τους πο­λί­τες των κρα­τών, για την «επι­τυ­χία» των κερ­δο­σκο­πι­κών ορ­γα­νι­σμών, ένα­ντι ενός οποιου­δή­πο­τε κρά­τους, είναι του­λά­χι­στον αδό­κι­μο και, συ­μπλή­ρω­σε, ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα έπρε­πε να επι­διώ­ξει τις απα­ραί­τη­τες συμ­μα­χί­ες για μια ρε­α­λι­στι­κή και βιώ­σι­μη λύση για το χρέος.

Η Μίκα Ια­τρί­δη σχο­λί­α­σε και τις ρυθ­μί­σεις για τα τα­μεία που πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στο νο­μο­σχέ­διο λέ­γο­ντας ότι, τε­λι­κά, φαί­νε­ται ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα προ­χω­ρή­σει σε νέες μειώ­σεις των συ­ντά­ξε­ων, παρά τις αντί­θε­τες δε­σμεύ­σεις της πριν τις ευ­ρω­ε­κλο­γές και ότι επεν­δύ­ει πάλι στον κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό.

Κλεί­νο­ντας την ομι­λία της, η βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου ανα­φέρ­θη­κε στις ρυθ­μί­σεις για τον αι­για­λό, ση­μειώ­νο­ντας ότι είναι απα­ραί­τη­τη η οριο­θέ­τη­ση του, ώστε να προ­κύ­ψει μια πιο σαφή ει­κό­να και να λυ­θούν όποια προ­βλή­μα­τα πα­ρου­σια­στούν.

Ακο­λου­θεί το κεί­με­νο της ομι­λί­ας από τα πρα­κτι­κά της Βου­λής:

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι,

Μετά από πολ­λές πα­λι­νω­δί­ες η συ­γκυ­βέρ­νη­ση κα­τέ­θε­σε ένα ακόμη πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο ώστε οι δα­νει­στές μας να εκτα­μιεύ­σουν τη δόση του 1 δις ευρώ. Δεν πι­στεύω βέ­βαια ότι η δια­δι­κα­σία που ακο­λού­θη­σε η συ­γκυ­βέρ­νη­ση προ­κά­λε­σε έκ­πλη­ξη στον κα­θέ­να και στην κα­θε­μία από εμάς.

Η συ­ντα­γή είναι γνω­στή, κα­τά­θε­ση ενός πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου κυ­ριο­λε­κτι­κά την τε­λευ­ταία στιγ­μή και έτσι να προ­κύ­ψει και το άλ­λο­θι ότι έγινε συ­ζή­τη­ση στη Βουλή.

Βέ­βαια υπάρ­χει μια μικρή δια­φο­ρο­ποί­η­ση αυτή τη φορά. Δεν ήρθε το νο­μο­σχέ­διο με τη δια­δι­κα­σία του κα­τε­πεί­γο­ντος και δεν ήρθε προ­φα­νώς γιατί η συ­γκυ­βέρ­νη­ση ήθελε να δεί­ξει ότι ακού­ει τη Βουλή και ίσως να κάνει τη χάρη και στους βου­λευ­τές που τη στη­ρί­ζουν να δε­χτεί κά­ποιες τρο­πο­λο­γί­ες τους, ώστε να μπο­ρέ­σουν να πάνε με σχε­τι­κή ηρε­μία στις πε­ρι­φέ­ρειές τους.

Από εχθές έχει φου­ντώ­σει η συ­ζή­τη­ση για την Αρ­γε­ντι­νή. Οι βου­λευ­τές της συ­γκυ­βέρ­νη­σης δια­τεί­νο­νται ότι γλύ­τω­σαν τη χώρα μας από τη χρε­ο­κο­πία και ότι δεν έχου­με σκη­νές στην Ελ­λά­δα, όπως στην Αρ­γε­ντι­νή, ενώ πα­ράλ­λη­λα θε­ω­ρούν και πι­στεύ­ουν ότι το μνη­μό­νιο είναι μο­νό­δρο­μος και πρέ­πει να κά­νου­με ό,τι δια­τά­ζουν οι πι­στω­τές μας.

Λυ­πά­μαι που το λέω, αλλά φαί­νε­ται ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι αγνο­ούν ή του­λά­χι­στον δεν το λένε, ότι η χρε­ο­κο­πία της Αρ­γε­ντι­νής το 2001 οφει­λό­ταν ακρι­βώς σε ένα πλέγ­μα πο­λι­τι­κών όμοιο με αυτό που εφαρ­μό­ζε­ται στη χώρα μας με τις εντο­λές του ΔΝΤ και της τρόι­κας.

Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, την οποία δεν θα πρέ­πει να λη­σμο­νού­με. Συ­νε­πώς, θα πρέ­πει η συ­γκυ­βέρ­νη­ση να στα­μα­τή­σει να κάνει ό,τι ακρι­βώς της λένε οι δα­νει­στές και να προ­χω­ρή­σει στην εφαρ­μο­γή μέ­τρων που να οδη­γούν στην ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη και ανά­πτυ­ξη της οι­κο­νο­μί­ας μας.

Από την άλλη, μου έχει κάνει πάρα πολύ εντύ­πω­ση που πολ­λοί χαί­ρο­νται γιατί τα κερ­δο­σκο­πι­κά funds φαί­νο­νται να κερ­δί­ζουν, ίσως προ­σω­ρι­νά, ένα κρά­τος όπως η Αρ­γε­ντι­νή. Δεί­χνουν με αυτό τον τρόπο ότι είναι υπέρ των κερ­δο­σκό­πων και όχι υπέρ των κρα­τών, των ίδιων κρα­τών εντός των οποί­ων έχουν εκλε­γεί για να υπε­ρα­σπί­ζο­νται. Έχουν εκλε­γεί θυ­μί­ζω με την ψήφο των συ­μπο­λι­τών τους και όχι με την ψήφο του κάθε αρ­πα­χτι­κού κερ­δο­σκό­που.

Συ­νε­πώς, είναι μια ευ­και­ρία εμείς στην Ελ­λά­δα να δούμε πως μπο­ρού­με να κι­νη­το­ποι­ή­σου­με και τις άλλες χώρες της Ευ­ρώ­πης που αντι­με­τω­πί­ζουν πρό­βλη­μα με το χρέος τους και να προ­χω­ρή­σου­με σε μία ρε­α­λι­στι­κή και βιώ­σι­μη λύση.

(Συ­νέ­χεια ομι­λί­ας κυ­ρί­ας ΤΣΑ­ΜΠΙ­ΚΑ ΙΑ­ΤΡΙ­ΔΟΥ)

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι, έχου­με μπρο­στά μας ένα πο­λυ­νο­μο­σχέ­διο με 232 άρθρα, αντι­λαμ­βά­νε­σθε ότι επί της ου­σί­ας είναι η συ­ζή­τη­ση αδύ­να­τον να γίνει και αυτό θα απο­δει­χθεί τόσο κατά την διάρ­κεια των συ­νε­δριά­σε­ων στην Επι­τρο­πή όσο και στην Ολο­μέ­λεια.

Εν­δει­κτι­κά θα πω ότι εάν ένας Ει­ση­γη­τής έχει 15 λεπτά ομι­λί­ας, τότε για κάθε άρθρο έχει 3,9 δευ­τε­ρό­λε­πτα για να μπο­ρέ­σει να το σχο­λιά­σει, δη­λα­δή 4 μόλις δευ­τε­ρό­λε­πτα. Γι’ αυτό το λόγο και η συ­γκυ­βέρ­νη­ση φέρ­νει για ακόμα μια φορά την με­γά­λη ευ­θύ­νη για την ου­σιώ­δη υπο­βάθ­μι­ση του Κοι­νο­βου­λί­ου και την αγα­νά­κτη­ση των συ­μπο­λι­τών μας.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι αυτήν την στιγ­μή που μι­λά­με, οι Έλ­λη­νες φο­ρο­λο­γού­με­νοι κα­λού­νται να προ­σέλ­θουν στις εφο­ρί­ες για να πλη­ρώ­σουν υπέ­ρο­γκους φό­ρους. Αυτό θα γί­νε­ται τα­κτι­κά, μια και δύο φορές τον μήνα, προ­κει­μέ­νου να πλη­ρω­θούν οι φόροι ει­σο­δή­μα­τος, ο ενιαί­ος φόρος ακι­νή­των, τα τέλη για τα αυ­το­κί­νη­τα και όλοι οι φόροι που σκο­πεύ­ει να μα­ζέ­ψει η συ­γκυ­βέρ­νη­ση.

Λυ­πά­μαι που το λέω αλλά όσο και ευ­φά­ντα­στος να είναι ο τί­τλος του πο­λυ­νο­μο­σχε­δί­ου «Στή­ρι­ξη και Ανά­πτυ­ξη της Οι­κο­νο­μί­ας» δεν μπο­ρεί να γίνει όταν οι πο­λί­τες, ακόμα και αυτοί που έχουν δου­λειά και πλη­ρώ­νο­νται κα­νο­νι­κά, δυ­σκο­λεύ­ο­νται να τα βγά­λουν πέρα. Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες ασφυ­ξί­ας, ούτε σο­βα­ρές επεν­δύ­σεις μπο­ρούν να γί­νουν, ούτε οι μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις μπο­ρούν να αν­θί­σουν και ούτε η ανερ­γία μπο­ρεί να πε­ριο­ρι­στεί. Του­λά­χι­στον εί­χα­τε την ευ­θι­ξία να γρά­ψε­τε στην Αι­τιο­λο­γι­κή Έκ­θε­ση ότι η ανερ­γία απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα για εσάς. Βέ­βαια με την πο­λι­τι­κή που εφαρ­μό­ζε­τε δεν πρό­κει­ται να πε­ριο­ρι­στεί ακόμα και με την αύ­ξη­ση του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος που πα­ρα­τη­ρεί­ται.

Πε­ραι­τέ­ρω η συ­γκυ­βέρ­νη­ση ακόμα μια φορά φαί­νε­ται να επι­τί­θε­ται στα τα­μεία των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Το ζή­τη­μα των τα­μεί­ων των εν­στό­λων είναι ση­μα­ντι­κό και φαί­νε­ται άλ­λω­στε από την σπου­δή που έδει­ξαν συ­νά­δελ­φοι, κυ­βερ­νη­τι­κοί βου­λευ­τές να κα­τα­θέ­σουν τρο­πο­λο­γία.

Αυτό όμως που πρέ­πει να επι­ση­μαν­θεί είναι ότι πάλι η συ­γκυ­βέρ­νη­ση επεν­δύ­ει στον κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό, στρέ­φει την μια κοι­νω­νι­κή ομάδα απέ­να­ντι στην άλλη, τους έν­στο­λους απέ­να­ντι στους μη έν­στο­λους. Η ουσία όμως είναι ότι αυτό που επι­φυ­λάσ­σει η συ­γκυ­βέρ­νη­ση σε όλους τους συ­ντα­ξιού­χους είναι η πε­ραι­τέ­ρω μεί­ω­ση των συ­ντά­ξε­ών τους, παρά τις δια­βε­βαιώ­σεις που έδινε πριν τις ευ­ρω­ε­κλο­γές.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι συ­νά­δελ­φοι, επι­φυ­λάσ­σο­μαι να σχο­λιά­σω κά­ποιο από τα άρθρα στην αντί­στοι­χη συ­ζή­τη­ση στην Ολο­μέ­λεια. Ακόμη θα ήθελα να ανα­φερ­θώ στο ζή­τη­μα του αι­για­λού. Απο­δεί­χθη­κε ότι προ­α­παι­τού­με­νο ήταν η δια­δι­κα­σία οριο­θέ­τη­σής του και όχι το αρ­χι­κό κεί­με­νο που δό­θη­κε στην δη­μο­σιό­τη­τα και απο­σύρ­θη­κε. Είναι θε­τι­κό ότι προ­δια­γρά­φο­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την χά­ρα­ξή του. Είναι ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χει σαφή ει­κό­να και από εκεί και πέρα να δούμε και τα προ­βλή­μα­τα που τυχόν θα προ­κύ­ψουν και αν αυτά θα μπο­ρέ­σουν να επι­λυ­θούν.

Για τα υπό­λοι­πα θα μι­λή­σου­με στις συ­νε­δριά­σεις των Επι­τρο­πών και στην Ολο­μέ­λεια.