Η οικονομία της καφετέριας πνέει τα λοίσθια

Τα στοι­χεία του ρε­πορ­τάζ του Capital.gr για την εκτό­ξευ­ση κατά 46% στα επι­χει­ρη­μα­τι­κά λου­κέ­τα ήταν συ­γκλο­νι­στι­κά. Δυ­στυ­χώς όμως, η ζο­φε­ρή αυτή ει­κό­να, με τις 15.435 επι­χει­ρή­σεις που κα­τέ­βα­σαν ρολά μόνο στο πρώτο πε­ντά­μη­νο του 2016, όχι μόνο θα δια­τη­ρη­θεί, αλλά ανα­μέ­νε­ται να επι­δει­νω­θεί. Και με αυτά τα δε­δο­μέ­να, η οι­κο­νο­μία της… κα­φε­τέ­ριας και του… πίτα γύρου, δεν μπο­ρεί να ελ­πί­ζει σε ανά­καμ­ψη.

Η υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση, τα ασφα­λι­στι­κά χα­ρά­τσια και η βροχή των έμ­με­σων φόρων και κυ­ρί­ως η αύ­ξη­ση του ΦΠΑ στο 24%, δίνει τη χα­ρι­στι­κή βολή σε ένα ήδη αρ­κού­ντως νο­ση­ρό επι­χει­ρη­μα­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Η αύ­ξη­ση του κό­στους όλων σχε­δόν των υπη­ρε­σιών και των πε­ρισ­σό­τε­ρων αγα­θών, δεν αφή­νει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο επι­βί­ω­σης στις μι­κρές ή πολύ μι­κρές επι­χει­ρή­σεις στις οποί­ες κυ­ρί­ως στη­ρί­ζε­ται η οι­κο­νο­μία τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Αν μά­λι­στα δεν υπήρ­χε και η συ­γκυ­ρία της ει­σό­δου στην του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο, τα δε­δο­μέ­να θα ήταν όχι απλώς δυ­σμε­νή, αλλά εφιαλ­τι­κά.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο μά­λι­στα από τη στιγ­μή που η αφαί­μα­ξη των ει­σο­δη­μά­των των πο­λι­τών αδειά­ζει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τα πορ­το­φό­λια και οδη­γεί στον πε­ραι­τέ­ρω πε­ριο­ρι­σμό της κα­τα­νά­λω­σης. Το γε­γο­νός ότι το ισο­ζύ­γιο των επι­χει­ρή­σε­ων που ανοί­γουν ένα­ντι εκεί­νων που κλεί­νουν για πρώτη φορά έχει πε­ρά­σει σε τόσο με­γά­λο αρ­νη­τι­κό έδα­φος, δεί­χνει και το πού οδεύ­ει η κα­τά­στα­ση. Γιατί μέχρι πρό­σφα­τα, είχε επι­κρα­τή­σει η οξύ­μω­ρη κα­τά­στα­ση να ανοί­γουν μι­κρο­ε­πι­χει­ρή­σεις, κυ­ρί­ως στο χώρο της εστί­α­σης και του καφέ, με τέ­τοιο ρυθμό που αριθ­μη­τι­κά έδι­ναν τη στρε­βλή ει­κό­να της εξι­σορ­ρό­πη­σης σε με­γά­λο βαθμό των λου­κέ­των με τα… εγκαί­νια.

Βε­βαί­ως, αυτό ήταν μία μα­γι­κή ει­κό­να. Γιατί άλλο να κλεί­νει μία βιο­μη­χα­νι­κή ή εμπο­ρι­κή επι­χεί­ρη­ση και άλλο να ανοί­γει ένα σου­βλα­τζί­δι­κο. Άλλο να με­τα­να­στεύ­ουν πα­ρα­γω­γι­κές επι­χει­ρή­σεις στη Βουλ­γα­ρία, την Αλ­βα­νία και την Κύπρο και άλλο να ιδρύ­ο­νται ΙΚΕ του ενός ευρώ λόγω ορι­σμέ­νων προ­νο­μί­ων που μέχρι πρό­σφα­τα προ­σέ­φε­ρε στον μέ­το­χο ή τον δια­χει­ρι­στή της. Όμως έστω και αυτή η κα­τά­ντια της οι­κο­νο­μί­ας, κου­τσά στρα­βά συ­ντη­ρού­σε κάπως την αγορά. Ακόμη και αυτό το “λίπος” όμως που είχαν να κά­ψουν όσοι ανα­ζη­τού­σαν την τύχη τους στη δη­μιουρ­γία μι­κρο­μά­γα­ζων, έχει αρ­χί­σει πλέον να τε­λειώ­νει.

Η με­τα­τρο­πή της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας στην πο­ρεία απα­ξί­ω­σής της από πα­ρα­γω­γι­κή ή έστω οι­κο­νο­μία υπη­ρε­σιών σε οι­κο­νο­μία του καφέ και του σου­βλα­κιού, στη­ρί­χθη­κε στα κε­φά­λαια που απο­κτή­θη­καν λόγω εφά­παξ από συ­ντα­ξιο­δο­τή­σεις του δη­μό­σιου τομέα ή λόγω προ­σφο­ρών εθε­λού­σιας εξό­δου. Και κυ­ρί­ως από τον τρα­πε­ζι­κό τομέα, από εται­ρεί­ες υπό ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση ή από ΔΕΚΟ, τα κον­δύ­λια αυτά δεν ήταν διό­λου ευ­κα­τα­φρό­νη­τα. Πολ­λοί ήταν εκεί­νοι που επέν­δυ­σαν τα κε­φά­λαια αυτά σε κα­φε­τέ­ριες ή σε κάθε εί­δους τα­χυ­φα­γεία.

Η πλειο­ψη­φία των μι­κρών αυτών επι­χει­ρή­σε­ων δεν είχε με­γα­λύ­τε­ρη διάρ­κεια  ζωής από με­ρι­κούς μήνες ή στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση ένα – δύο χρό­νια, όμως επρό­κει­το για μία κα­τά­στα­ση τρο­φο­δο­τού­με­νη διαρ­κώς. Τώρα όμως και τα εφά­παξ ψα­λι­δί­στη­καν ή τε­λεί­ω­σαν και οι εθε­λού­σιες έξο­δοι πε­ριο­ρί­ζο­νται ή οι προ­τά­σεις αφο­ρούν πολύ μι­κρό­τε­ρα ποσά.  Ο κύ­κλος λοι­πόν  αυτός τώρα πλέον σπάει. Και αυτό θα φανεί πολύ πιο έντο­να από εδώ και πέρα. Δεν είναι λοι­πόν μόνο τα τρα­ντα­χτά λου­κέ­τα με τους δε­κά­δες ή εκα­το­ντά­δες ερ­γα­ζό­με­νους. Είναι και η αρχή της διά­λυ­σης της αλυ­σί­δας που συ­ντή­ρη­σε και ευ­νό­η­σε τη δη­μιουρ­γία χι­λιά­δων μι­κρο­μά­γα­ζων.

Και από την άλλη πλευ­ρά υπάρ­χει και το κρά­τος μπα­τα­χτσής που όχι μόνο σκο­τώ­νει με την φο­ρο­μπη­χτι­κή πο­λι­τι­κή του την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, σε όλα τα επί­πε­δα, αλλά πα­ράλ­λη­λα “φε­σώ­νει” τους πο­λί­τες προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τη­θεί η υπο­χρέ­ω­ση της εμ­φά­νι­σης πλε­ο­να­σμά­των. Και δεν φαί­νε­ται κα­νέ­να φως στο τού­νελ. Υπο­τί­θε­ται δε ότι μέσα στο πα­κέ­το της  δια­πραγ­μά­τευ­σης θα ήταν και τα κον­δύ­λια που οφεί­λει το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο σε ιδιώ­τες. Φευ! Από τα 7,5 δισ. της δόσης,  αν και όταν αυτή εκτα­μιευ­τεί, μόλις τα 1,7 υπο­τί­θε­ται ότι θα πάνε για να κα­λύ­ψουν υπο­χρε­ώ­σεις του δη­μο­σί­ου που αγ­γί­ζουν σή­με­ρα στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ίσως και τα 9-10 δισ. Πόσα από αυτά θα φτά­σουν πραγ­μα­τι­κά στην αγορά; Ζή­τη­μα αν θα είναι το ένα τρίτο…

capital.gr