Συμπερίληψη

Με νόμο, για πρώτη φορά εξαι­ρού­νται από τη σύν­θε­ση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Εθνι­κού Ορ­γα­νι­σμού Δη­μό­σιας Υγεί­ας (ΕΟΠΥΥ) τα άτομα με ανα­πη­ρία. Η ΕΣΑ­μεΑ καλεί τον πρω­θυ­πουρ­γό Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη και τους αρ­χη­γούς των κομ­μά­των, να πά­ρουν θέση, καθώς οι απο­φά­σεις αυτές, όπως υπο­γραμ­μί­ζουν, «θυ­μί­ζουν επο­χές που τα άτομα με ανα­πη­ρία δεν είχαν λόγο στη ζωή τους». Τι­θε­ται εν αμ­φι­βό­λω εάν έχει γίνει κα­τα­νοη­τή η λέξη «συ­μπε­ρί­λη­ψη» που κο­σμεί εσχά­τως το λε­ξι­λό­γιο των πο­λι­τι­κών, ή απλά την ανα­φέ­ρουν για να κά­νουν εντύ­πω­ση. Γιατί συ­μπε­ρί­λη­ψη ση­μαί­νει  πως δεν αφή­νου­με κα­νέ­ναν απέξω από το σύ­νο­λο, από την κοι­νω­νία. Δεν απο­κλεί­ου­με κα­νέ­ναν, δεν κά­νου­με καμιά διά­κρι­ση με βάση τη φυλή, το φύλο, την εθνι­κό­τη­τα, την ηλι­κία, την αρ­τι­μέ­λεια, τις ιδιο­μορ­φί­ες, την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση και τις δια­φο­ρε­τι­κές θρη­σκευ­τι­κές ή πο­λι­τι­κές πε­ποι­θή­σεις. Η συ­μπε­ρί­λη­ψη δεν είναι φι­λαν­θρω­πία, ούτε χα­ρι­στι­κά προ­νό­μια ανε­ξάρ­τη­τα  σε «μειο­νό­τη­τες» – ανα­ρω­τιέ­μαι ποιες είναι οι «πλειο­νό­τη­τες» αλλά δεν είναι του πα­ρό­ντος. Με λίγα λόγια η συ­μπε­ρί­λη­ψη δεν  μπο­ρεί να λο­γί­ζε­ται ως κα­τευ­να­στι­κό μέσο για να δια­σκε­δά­ζου­με τις ενο­χές μας, αλλά έχει νόημα μόνο όταν λει­τουρ­γεί και δη προ­λη­πτι­κά. Και ο μόνος τρό­πος για να λει­τουρ­γή­σει προ­λη­πτι­κά είναι να κα­τα­στεί εντε­λώς άχρη­στη. Μια κοι­νω­νία ίσων ευ­και­ριών, που δεν αγνο­εί όσους χρή­ζουν βο­ή­θειας, που δεν κλεί­νει δρό­μους απέ­να­ντι στο δια­φο­ρε­τι­κό, που αφή­νει όλες τις φωνές να ακού­γο­νται, που ανα­γνω­ρί­ζει ίσα δι­καιώ­μα­τα σε όλους, δεν έχει κα­νέ­ναν λόγο να κρε­μά­ει τα­μπε­λά­κια στους αν­θρώ­πους, που να ανα­γρά­φουν επάνω χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ή «ιδιαι­τε­ρό­τη­τες».