DW: Το «φριχτό παιχνίδι» του Ερντογάν με τους πρόσφυγες

Πλή­θος σχο­λί­ων στον γερ­μα­νι­κό τύπο για την κα­τά­στα­ση στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά σύ­νο­ρα και την όξυν­ση της κα­τά­στα­σης στο συ­ρια­κό μέ­τω­πο με επί­κε­ντρο το Ιντλίμπ. Κρι­τι­κή στον Ερ­ντο­γάν αλλά και στη στάση της ΕΕ.

Τις ρα­γδαί­ες εξε­λί­ξεις στο πεδίο του Συ­ρια­κού και συ­γκε­κρι­μέ­να στην επαρ­χία Ιντλίμπ, τη στάση της Τουρ­κί­ας και του Ταγίπ Ερ­ντο­γάν αλλά και την εκρη­κτι­κή κα­τά­στα­ση που δια­μορ­φώ­νε­ται στα σύ­νο­ρα με την Ελ­λά­δα και τη Βουλ­γα­ρία σχο­λιά­ζει εκτε­νώς ο γερ­μα­νι­κός τύπος. Σε σχό­λιο με τίτλο «Ιντλίμπ – ένα φρι­χτό παι­χνί­δι με τους πρό­σφυ­γες» η ιστο­σε­λί­δα tagesschau.de του πρώ­του κα­να­λιού της γερ­μα­νι­κής δη­μό­σιας τη­λε­ό­ρα­σης ανα­φέ­ρει: «Η Τουρ­κία είναι συ­γκλο­νι­σμέ­νη από τον θά­να­το 33 Τούρ­κων στρα­τιω­τών (στο Ιντλίμπ). Αλλά ο πό­λε­μος δεν γεννά ήρωες, ούτε απλώς σκο­τώ­νο­νται ήρωες. Άν­θρω­ποι είναι αυτοί που πε­θαί­νουν κι έτσι εξα­πλώ­νε­ται μια απε­ριό­ρι­στη δυ­στυ­χία, τόσο στις οι­κο­γέ­νειες των νε­κρών στρα­τιω­τών όσο με­τα­ξύ των ανα­ρίθ­μη­των αμά­χων. Αυτή όμως η σκέψη συχνά χά­νε­ται μέσα στην προ­πα­γάν­δα του πο­λέ­μου».

Eικόνα από τα ελ­λη­τουρ­κι­κά σύ­νο­ρα, 29.02.2020 (Picture Alliance/Dpa)

Κι ενώ συμ­βαί­νουν όλα αυτά στο συ­ρια­κό μέ­τω­πο «από χθες συ­νε­χί­ζουν να συρ­ρέ­ουν ξανά εκα­το­ντά­δες πρό­σφυ­γες στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά σύ­νο­ρα, ελ­πί­ζο­ντας ότι τε­λι­κά θα τα κα­τα­φέ­ρουν να φύ­γουν από την Τουρ­κία. Πρέ­πει να φύ­γουν από την Τουρ­κία, αλλά μπο­ρούν να φτά­σουν μέχρι τα σύ­νο­ρα με την Ελ­λά­δα. Εκεί δυ­νά­μεις ασφα­λεί­ας χρη­σι­μο­ποιούν σπρέι πι­πε­ριού και δα­κρυ­γό­να ενα­ντί­ον τους –σαν να ήταν τα­ρα­ξί­ες σε μια δια­δή­λω­ση. Αυτή η ει­κό­να δεν πε­ρι­ποιεί τιμή στην Ευ­ρώ­πη, όχι στην Ελ­λά­δα».

Σε άλλο ση­μείο το ίδιο σχό­λιο ανα­φέ­ρε­ται και στον τρόπο που ο Ερ­ντο­γάν με­τα­χει­ρί­ζε­ται την προ­σφυ­γι­κή συμ­φω­νία που είχε συ­νο­μο­λο­γή­σει με την ΕΕ πα­ρα­τη­ρώ­ντας: «Με την προ­σφυ­γι­κή συμ­φω­νία του 2016 ο Ερ­ντο­γάν έχει έναν άσο στο μα­νί­κι. Δεν θα τον βγά­λει αμέ­σως όμως, ακόμη κι αν τώρα έχει ανοί­ξει προ­σω­ρι­νά τις πύλες προς την Ευ­ρώ­πη. Kάθε φορά που το λέει αυτό οι Ευ­ρω­παί­οι τα­ράσ­σο­νται. Αυτό δεί­χνουν οι διά­φο­ρες έκτα­κτες συ­σκέ­ψεις που γί­νο­νται από χθες. Μια λύση δεν δια­φαί­νε­ται στον ορί­ζο­ντα, αλλά ένα πρώτο βήμα πρέ­πει να γίνει. Οι ευ­ρω­παϊ­κές χώρες πρέ­πει να πά­ρουν πρό­σφυ­γες από την Τουρ­κία (…) Όσο κλεί­νο­νται στον εαυτό τους, όσο πε­ρι­χα­ρα­κώ­νο­νται απέ­να­ντι στα δεινά και τη δυ­στυ­χία αν­θρώ­πων, τόσο το αίμα που χύ­νε­ται στο Ιντλίμπ κυλά και στα δικά τους χέρια».

«Ο Ερ­ντο­γάν παί­ζει με τη φωτιά»

O αι­μα­τη­ρός πό­λε­μος στο Ιντλίμπ συ­νε­χί­ζε­ται

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung σχο­λιά­ζει επί­σης ανα­λυ­τι­κά τη στάση και τους χει­ρι­σμούς του Ταγίπ Ερ­ντο­γάν, ση­μειώ­νο­ντας ότι ο Τούρ­κος πρό­ε­δρος «έπαι­ξε με τη φωτιά. Τώρα όλα έχουν τυ­λι­χθεί στις φλό­γες (…) O Eρντο­γάν ενε­πλά­κη στη Συρία για δύο λό­γους. Στην αρχή ήθελε την ανα­τρο­πή του ηγε­μό­να της Συ­ρί­ας Άσαντ, γι αυτό βα­σί­στη­κε στις πο­λι­το­φυ­λα­κές ισλα­μι­στών, τις οποί­ες βέ­βαια κα­νείς δεν θέλει να δει στην εξου­σία, ακρι­βώς όπως και τον δι­κτά­το­ρα Άσαντ. Όταν απέ­τυ­χε, διέ­τα­ξε τους στρα­τιώ­τες που βρί­σκο­νταν στο Ιντλίμπ να προ­στα­τεύ­σουν τους τε­λευ­ταί­ους αντάρ­τες από την εκ­δί­κη­ση του Άσαντ. Έστει­λε όμως ο Ερ­ντο­γάν στρα­τό στη Συρία και για να απο­τρέ­ψει μια κουρ­δι­κή αυ­το­νό­μη­ση. Kαι τα δύο ήταν εφι­κτά επει­δή ο Ερ­ντο­γάν εξυ­πη­ρε­τού­σε τον Πού­τιν. Αυτή είναι τώρα η κα­τα­δί­κη».

Από την πλευ­ρά της η Mannheimer Morgenpost εστιά­ζει στην στάση της ΕΕ και πα­ρα­τη­ρεί: «Οι Ευ­ρω­παί­οι πρέ­πει να σκε­φτούν καλά τι θα συμ­βεί εάν η κα­τά­στα­ση στη Συρία κλι­μα­κω­θεί πε­ραι­τέ­ρω. Ο Ερ­ντο­γάν μπο­ρεί να είναι ένας εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λος εταί­ρος, αλλά ο Πού­τιν είναι ακόμη χει­ρό­τε­ρος. Η ΕΕ για με­γά­λο διά­στη­μα πα­ρέ­μει­νε αδρα­νής ανα­φο­ρι­κά με τη Συρία και απλώς άφησε τον Πού­τιν να επέμ­βει στρα­τιω­τι­κά στη Συρία (…) Πα­ρά­ξε­νο που κα­νείς δεν έχει σκε­φτεί την ιδέα να γί­νουν ακόμη πιο αυ­στη­ρές οι κυ­ρώ­σεις κατά της Ρω­σί­ας».

Άλλη μια το­πι­κή εφη­με­ρί­δα, η Nordwest-Zeitung σχο­λιά­ζει για το ίδιο θέμα: «Η Γερ­μα­νία, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ – όλοι δρέ­πουν τώρα τους καρ­πούς του κα­τα­κτη­τι­κού πο­λέ­μου της Τουρ­κί­ας στη Συρία (…) Άφη­σαν για καιρό τη νεο-oθω­μα­νι­κή τρέλα των Τούρ­κων να δρα, ελ­πί­ζο­ντας πι­θα­νώς ότι θα μπο­ρού­σε κάπως να πε­ριο­ρί­σει τη ρω­σι­κή επιρ­ροή στη Δα­μα­σκό. Αλλά τα πράγ­μα­τα πήγαν θε­α­μα­τι­κά λάθος. Η Τουρ­κία έχει γίνει στο με­τα­ξύ προ­στά­τι­δα δύ­να­μη των ισλα­μι­στών τρο­μο­κρα­τών κάθε εί­δους. Στην τουρ­κο­συ­ρια­κή με­θό­ριο ήδη εφαρ­μό­ζει η Τουρ­κία σχέ­διο εθνο­κά­θαρ­σης ενα­ντί­ον Χρι­στια­νών και Κούρ­δων».

ΠΗΓΉ www.dw.com

Δή­μη­τρα Κυ­ρα­νού­δη