Δημοσιεύθηκε η απόφαση του 5μελούς Πειθαρχικού Συμβουλίου για τον υπάλληλο του Κτηματολογίου

Δη­μο­σιεύ­θη­κε αρ­μο­δί­ως και θε­ω­ρεί­ται από νο­μι­κούς κύ­κλους άκρως απο­κα­λυ­πτι­κή η κρίση του Πε­ντα­με­λούς Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, με την οποία απο­φα­σί­στη­κε ομό­φω­να, να μην τεθεί προ­σω­ρι­νά σε αργία, δη­μό­σιος υπάλ­λη­λος με αυ­ξη­μέ­να κα­θή­κο­ντα στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, που ελέγ­χε­ται πει­θαρ­χι­κώς για 4 υπο­θέ­σεις.

Το Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο, που συ­γκρο­τή­θη­κε με την συμ­με­το­χή δύο Εφε­τών, Αντει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών και δύο αι­ρε­τών μελών, δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων, εξέ­τα­σε συ­γκε­κρι­μέ­να 4 πο­ρί­σμα­τα, με τα οποία προ­τά­θη­κε η ορι­στι­κή παύση του δη­μο­σί­ου υπαλ­λή­λου.

Στην από­φα­ση, που δη­μο­σί­ευ­σε την 20η Φε­βρουα­ρί­ου 2017, το Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο, ασχο­λεί­ται ου­σια­στι­κά με δύο εκ των τεσ­σά­ρων πει­θαρ­χι­κών πο­ρι­σμά­των.

Θυ­μί­ζου­με ότι η πει­θαρ­χι­κή δια­δι­κα­σία κι­νή­θη­κε με το από 3 Ια­νουα­ρί­ου 2017 ερώ­τη­μα του Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης για την θέση του δη­μο­σί­ου υπαλ­λή­λου σε αργία, λόγω της άσκη­σης σε βάρος του 4 πει­θαρ­χι­κών αγω­γών.

Κλή­θη­κε δε ενώ­πιον του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου την 11η Ια­νουα­ρί­ου 2017.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης του πα­ρέ­στη­σαν στην δια­δι­κα­σία οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Κ. Σαρ­ρής και Βα­σί­λης Κα­βου­ριού.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να στην πρώτη υπό­θε­ση, που εξε­τά­στη­κε από το Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο, ο ελεγ­χό­με­νος υπάλ­λη­λος απο­λο­γή­θη­κε διότι μετά από έρευ­να του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δι­κα­στή στο γρα­φείο του και όπως προ­κύ­πτει από ανα­φο­ρά, που υπο­βλή­θη­κε την 12η Απρι­λί­ου 2016, δια­πι­στώ­θη­κε η ύπαρ­ξη του­λά­χι­στον 3.000 φα­κέ­λων αλ­λη­λο­γρα­φί­ας από διά­φο­ρες υπη­ρε­σί­ες του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, οι οποί­οι ήταν κλει­στοί και τα έγ­γρα­φα που πε­ρι­λάμ­βα­ναν δεν είχαν πρω­το­κολ­λη­θεί.

Επρό­κει­το συ­γκε­κρι­μέ­να για ερω­τή­μα­τα Δ.Ο.Υ. της χώρας που ζη­τού­σαν πλη­ρο­φο­ρί­ες για την ακί­νη­τη πε­ριου­σία οφει­λε­τών του δη­μο­σί­ου.

Στην πει­θαρ­χι­κή αγωγή ανα­φέ­ρε­ται ότι ο ελεγ­χό­με­νος από το έτος 2003 έως το έτος 2015 σε 4.000 πε­ρι­πτώ­σεις, όπου του είχαν απο­στα­λεί έγ­γρα­φα από διά­φο­ρες δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες αρ­νή­θη­κε ή πα­ρα­σιώ­πη­σε απά­ντη­ση προς αυτές και ότι η μη εξυ­πη­ρέ­τη­ση τους δεν οφει­λό­ταν στην ανυ­παρ­ξία μη­χα­νορ­γά­νω­σης αλλά στην πρό­θε­ση του ελεγ­χό­με­νου να ωφε­λή­σει τους κατά πε­ρί­πτω­ση οφει­λέ­τες – πο­λί­τες της Ρόδου σε βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου ώστε να απο­φευ­χθεί ο κίν­δυ­νος ελέγ­χου της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας τους και εγ­γρα­φής πάσης φύ­σε­ως βά­ρους επ’ αυτής.

Το Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο έκρι­νε ωστό­σο ότι δεν γί­νε­ται μνεία στα στοι­χεία  ταυ­τό­τη­τας των ωφε­λού­με­νων οφει­λε­τών, ώστε να δύ­να­ται να διε­ρευ­νη­θεί η όποια σχέση τους με τον εγκα­λού­με­νο, των αντι­γρά­φων των οι­κεί­ων κτη­μα­το­λο­γι­κών με­ρί­δων, ώστε να προ­κύ­ψει εξ’ εγ­γρά­φων εάν πράγ­μα­τι ήταν δυ­να­τόν να διεκ­πε­ραιω­θούν τα ανω­τέ­ρω αι­τή­μα­τα των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών και σε ποιες από τις αι­τή­σεις πε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν πλήρη στοι­χεία ταυ­τό­τη­τας των ακι­νή­των ώστε η απά­ντη­ση τους να μην πα­ρου­σιά­ζει ιδιαί­τε­ρη δυ­σχέ­ρεια και σε ποιες μόνο τα στοι­χεία ταυ­τό­τη­τας του οφει­λέ­τη ώστε η διεκ­πε­ραί­ω­ση τους να προ­σκρού­ει στην έλ­λει­ψη ενη­μέ­ρω­σης των ονο­μα­στι­κών ευ­ρε­τη­ρί­ων.

Επι­ση­μαί­νε­ται ακόμη στην από­φα­ση ότι η πει­θαρ­χι­κή αγωγή δεν υπερ­βαί­νει σε έκτα­ση τη μισή σε­λί­δα, με απο­τέ­λε­σμα να εμ­φα­νί­ζε­ται ο εγκα­λού­με­νος, χωρίς να του κα­τα­λο­γί­ζε­ται κά­ποια ηθι­κώς επι­λή­ψι­μη συ­μπε­ρι­φο­ρά, συ­ναλ­λα­γή ή όφε­λος, επί δώ­δε­κα συ­να­πτά έτη να επι­διώ­κει να βλά­ψει τα οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα όλων των δη­μό­σιων οι­κο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών της χώρας και να ωφε­λή­σει ισό­πο­σα όλους τους οφει­λέ­τες αυτών, τα πρό­σω­πα των οποί­ων αφε­νός αντι­κει­με­νι­κά αδυ­να­τού­σε να γνω­ρί­ζει στις πε­ρι­πτώ­σεις όπου τα αι­τή­μα­τα βρέ­θη­καν μέσα σε κλει­στούς φα­κέ­λους, αφε­τέ­ρου δεν βε­βαιώ­νε­ται στοι­χειω­δώς ότι γνώ­ρι­ζε στις πε­ρι­πτώ­σεις όπου τα αι­τή­μα­τα βρέ­θη­καν μέσα σε ανοι­κτούς φα­κέ­λους.

Επι­πλέ­ον ελέγ­χθη­καν από το Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο δύο υπο­θέ­σεις που αφο­ρούν έγ­γρα­φα που απέ­στει­λε η Δ.Ο.Υ. Ε’ Αθη­νών τον Μάρ­τιο του 200, με τα οποία ζη­τεί­το η εγ­γρα­φή υπο­θή­κης σε 2 ακί­νη­τα  οφει­λέ­τη για χρέη ποσού 121.715,02 ευρώ.

Ο ελεγ­χό­με­νος υπάλ­λη­λος δεν προ­χώ­ρη­σε σε καμία ενέρ­γεια αλλά από την έρευ­να του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου προ­έ­κυ­ψε ότι επί των ακι­νή­των αυτών είναι ήδη εγ­γε­γραμ­μέ­νη υπο­θή­κη υπέρ του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου για ποσό 139.209,77 ευρώ και δεύ­τε­ρον ότι από το έτος 2009 που η Δ.Ο.Υ. ζή­τη­σε την εγ­γρα­φή υπο­θη­κών μέχρι και την ημέρα συ­νε­δρί­α­σης του Συμ­βου­λί­ου, δεν είχε εγ­γρα­φεί κά­ποιο έτερο βάρος στα εν λόγω ακί­νη­τα, ώστε να τί­θε­ται θέμα βλά­βης των οι­κο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων του δη­μο­σί­ου.

Κρί­θη­κε έτσι ότι η απο­δι­δό­με­νη πα­ρά­λει­ψη δεν είχε ως συ­νέ­πεια τα εν λόγω ακί­νη­τα να φαί­νο­νται ελεύ­θε­ρα βαρών, με προ­φα­νή ωφέ­λεια του ως άνω οφει­λέ­τη.

Πε­ραι­τέ­ρω, δια­πι­στώ­θη­κε ότι κατά το χρόνο ανά­λη­ψης των κα­θη­κό­ντων του υπαλ­λή­λου, εκ­κρε­μού­σαν προς επε­ξερ­γα­σία άνω των 100.000 πρά­ξε­ων, ενώ στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, λόγω έλ­λει­ψης προ­σω­πι­κού και ανά­λο­γης τε­χνο­λο­γι­κής υπο­δο­μής, δεν υπάρ­χουν ονο­μα­στι­κά ευ­ρε­τή­ρια και, ως εκ τού­του, είναι εκ των πραγ­μά­των αδύ­να­τη η πα­ρο­χή πλη­ρο­φο­ριών σχε­τι­κά με την πε­ριου­σια­κή κα­τά­στα­ση των δια­φό­ρων οφει­λε­τών, εάν οι δα­νει­στές αγνο­ούν τα επι­μέ­ρους στοι­χεία των κτη­μα­το­λο­γι­κών με­ρί­δων των υπό έρευ­να ακι­νή­των.

Επι­πλέ­ον του απο­δί­δε­ται ότι κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα του­λά­χι­στον από το έτος 2010 έως 2016 πα­ρα­βί­α­σε το υπη­ρε­σια­κό του κα­θή­κον επι­τρέ­πο­ντας πα­ρα­νό­μως σε μη­χα­νι­κό του TEE να ενερ­γεί «αντ’ αυτού» και να χο­ρη­γεί αντί­γρα­φα το­πο­γρα­φι­κών δια­γραμ­μά­των από τους τη­ρού­με­νους στο Κτη­μα­το­λό­γιο φα­κέ­λους ακι­νή­των, χωρίς να φέ­ρουν την υπο­γρα­φή του ως Προϊ­στα­μέ­νου της υπη­ρε­σί­ας του, χωρίς να ει­σπράτ­το­νται τα προ­βλε­πό­με­να από το Ν. 325/1976 τέλη (με­γα­ρό­ση­μο 3 ευρώ για την κα­τά­θε­ση της αί­τη­σης και 2 ευρώ για την πα­ρα­λα­βή του αντι­γρά­φου) και χωρίς να εκ­δί­δε­ται σχε­τι­κή από­δει­ξη εί­σπρα­ξης, με απο­τέ­λε­σμα να υφί­στα­ται απώ­λεια εσό­δων για το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Από την έρευ­να του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου προ­έ­κυ­ψε ότι το έτος 2008 το TEE Δω­δε­κα­νή­σου και ο Σύλ­λο­γος Δι­πλω­μα­τού­χων Αγρο­νό­μων Το­πο­γρά­φων Μη­χα­νι­κών Δω­δε­κα­νή­σου σε συ­νεν­νό­η­ση με τον ελεγ­χό­με­νο υπάλ­λη­λο συμ­φώ­νη­σαν να το­πο­θε­τη­θεί ένας μη­χα­νι­κός επι­λο­γής του TEE Δω­δε­κα­νή­σου σε χώρο εντός του Κτη­μα­το­λο­γί­ου για να εξυ­πη­ρε­τεί όλα τα αι­τή­μα­τα για χο­ρή­γη­ση ψη­φια­κών αντι­γρά­φων κτη­μα­το­λο­γι­κών σχε­δια­γραμ­μά­των.

Η αμοι­βή του μη­χα­νι­κού γι­νό­ταν τα πρώτα έτη από τη Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Δω­δε­κα­νή­σου και στη συ­νέ­χεια από το TEE Δω­δε­κα­νή­σου.

Το πα­ρε­χό­με­νο έργο από τον ανω­τέ­ρω μη­χα­νι­κό συ­νε­χί­στη­κε επί οκτα­ε­τία ενώ στις 4 Νο­εμ­βρί­ου 2016 με­τα­ξύ του Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης και του TEE Δω­δε­κα­νή­σου υπο­γρά­φη­κε νέα σύμ­βα­ση για διο­ρι­σμό μη­χα­νι­κού επι­λο­γής του TEE, που φέρει την υπο­γρα­φή του Υπουρ­γού και του Προ­έ­δρου του TEE, η οποία ήταν απο­τέ­λε­σμα της με­γά­λης δυ­σλει­τουρ­γί­ας του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, λόγω της απο­μά­κρυν­σης του μη­χα­νι­κού.

Η ανω­τέ­ρω σύμ­βα­ση προ­έ­βλε­πε τη συ­νέ­χι­ση της εκτέ­λε­σης του ίδιου έργου με τον ίδιο ακρι­βώς τρόπο. Επρό­κει­το για απλά αντί­γρα­φα σχε­δια­γραμ­μά­των για ανε­πί­ση­μη χρήση που συ­νί­στα­το και μόνο στο ότι προ­κει­μέ­νου να απο­τυ­πω­θεί το­πο­γρα­φι­κά μια κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα ήταν ανα­γκαίο να συ­σχε­τι­στεί με αρ­κε­τές άλλες όμο­ρες, τα στοι­χεία των οποί­ων λάμ­βα­ναν οι μη­χα­νι­κοί με τον τρόπο αυτό (σε απλή μορφή).

Τα πα­ρε­χό­με­να στον εκά­στο­τε αφαι­ρού­με­νο δίσκο ψη­φια­κά σχε­δια­γράμ­μα­τα έφε­ραν κά­ποια σταυ­ρου­δά­κια (τον λε­γό­με­νο κά­να­βο), γε­γο­νός που κα­θι­στού­σε αδύ­να­τη την επί­ση­μη χρήση τους.

Το Πει­θαρ­χι­κό Συμ­βού­λιο συ­νε­κτί­μη­σε επί­σης ότι ούτε υπαι­νι­κτι­κά δεν απο­δί­δε­ται στον εγκα­λού­με­νο ηθικό ή υλικό ολί­σθη­μα, αθέ­μι­τη συ­ναλ­λα­γή ή επι­λή­ψι­μο όφε­λος, ώστε η συ­νέ­χι­ση της πα­ρα­μο­νής του να θέτει σε κίν­δυ­νο την ηθική υπό­στα­ση και την καλώς εν­νο­ού­με­νη λει­τουρ­γία της δη­μό­σιας υπη­ρε­σί­ας, ότι δεν πρό­κει­ται για αδί­κη­μα συ­μπε­ρι­φο­ράς, ώστε η συ­νέ­χι­ση της πα­ρα­μο­νής του να θέτει σε κίν­δυ­νο τις σχέ­σεις με­τα­ξύ των υπαλ­λή­λων ή τις σχέ­σεις του κοι­νού με τη δη­μό­σια υπη­ρε­σία, ότι αφορ­μή του πει­θαρ­χι­κού ελέγ­χου ήταν αυ­τε­πάγ­γελ­τες ενέρ­γειες του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δι­κα­στή και όχι κα­ταγ­γε­λία θι­γό­με­νου δα­νει­στή ή ιδιώ­τη, ώστε η συ­νέ­χι­ση της πα­ρα­μο­νής του να προ­κα­λεί τρώση της εμπι­στο­σύ­νης των πο­λι­τών στο θεσμό και στην απο­στο­λή της δη­μό­σιας υπη­ρε­σί­ας και ότι η προ­σω­ρι­νή απο­μά­κρυν­ση του από την υπη­ρε­σία θα προ­κα­λέ­σει δυ­σχέ­ρειες στη λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου.