Kάτι πολύ περισσότερο

Υπάρ­χει άραγε ο Άι Βα­σί­λης; Στην ερώ­τη­ση που καίει πολλά παι­δι­κά χείλη η απά­ντη­ση, βέ­βαια, είναι όχι, δεν υπάρ­χει. Κι όμως αυτές τις μέρες σε όλο τον κόσμο μα­γα­ζιά, δρό­μοι, πλα­τεί­ες, γρα­φεία και σπί­τια στο­λί­ζο­νται και χι­λιά­δες λα­μπιό­νια ανά­βουν, κά­ποιος δια­λέ­γει δώρα, τα τυ­λί­γει σε πα­κέ­τα, τα βάζει κρυφά κάτω από το χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο δέ­ντρο και μέσα στις γιορ­τι­νές κάλ­τσες που κρέ­μο­νται δίπλα στο τζάκι για να τα βρουν τα παι­διά. Τα πιο μικρά πι­στεύ­ουν ότι κα­τε­βαί­νει πράγ­μα­τι κρυφά τη νύχτα από την κα­μι­νά­δα, τα με­γα­λύ­τε­ρα το ξέ­ρουν πώς αυτό δεν είναι αλή­θεια, όμως για μι­κρούς και με­γά­λους η μα­γεία των Χρι­στου­γέν­νων και της προ­σμο­νής είναι πάντα εκεί. Γιατί ο Άι Βα­σί­λης είναι κάτι πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από τον χα­μο­γε­λα­στό χο­ντρού­λη γέ­ρο­ντα με την κα­τά­λευ­κη γε­νειά­δα και τη λα­μπε­ρή κόκ­κι­νη φο­ρε­σιά που μοι­ρά­ζει δώρα κάθε χρόνο τέ­τοια εποχή. Ο Άι Βα­σί­λης είναι το σύμ­βο­λο της δύ­να­μης που μπο­ρεί να ζε­στά­νει την ψυχή μας ακόμη και τις πιο δύ­σκο­λες ώρες που πάντα υπάρ­χουν στη ζωή, ένα σύμ­βο­λο ελ­πί­δας και ευ­τυ­χί­ας, αγά­πης και γεν­ναιο­δω­ρί­ας από όλους για όλους. Η φα­ντα­σία δεν είναι ψέμα. Είναι μια πα­ράλ­λη­λη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ενί­ο­τε, αυτά τα δύο σχή­μα­τα έχουν μία -του­λά­χι­στον- πλευ­ρά τους κοινή. Είναι το νε­ρά­κι μας. Χωρίς αυτήν κι­τρι­νί­ζουν οι άκρες μας.