Αντ. Γιαννικουρής: «Η ανάπτυξη και ο πολιτισμός, το μεγάλο στοίχημα της επόμενης κυβέρνησης»

Ο σχε­δια­σμός της αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης των νη­σιών της Δω­δε­κα­νή­σου, από τα πλέον ανα­πτυγ­μέ­να νησιά και πε­ριο­χές μέχρι και τα λι­γό­τε­ρα ανε­πτυγ­μέ­να, δεν μπο­ρεί παρά να στη­ρι­χτεί στην προ­στι­θέ­με­νη αξία που θα προ­κύ­ψει για τις Το­πι­κές Οι­κο­νο­μί­ες από την ανα­βάθ­μι­ση του Πο­λι­τι­στι­κού και Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κού απο­θέ­μα­τος σε νέους του­ρι­στι­κούς πό­ρους και προ­ϊ­ό­ντα αλλά και με την αξιο­ποί­η­ση του, κυ­ρί­ως με τις νέες προηγ­μέ­νες τε­χνο­λο­γί­ες της πλη­ρο­φο­ρι­κής.

Με το μη­χα­νι­σμό αυτό, εξω­τε­ρι­κές οι­κο­νο­μί­ες, όπως του του­ρι­σμού, επεν­δύ­ο­νται σε μία εν­δο­γε­νή ανά­πτυ­ξη με όχημα με­τα­φο­ράς του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος από τις πλέον ανα­πτυγ­μέ­νες στις «ξε­χα­σμέ­νες» ή και λι­γό­τε­ρο ανα­πτυγ­μέ­νες πε­ριο­χές, νέους πό­λους έλξης σε αυτές από την ανα­βάθ­μι­ση του πο­λι­τι­στι­κού και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κού απο­θέ­μα­τος. Τα μικρά νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου το Κα­στελ­λό­ρι­ζο, η Χάλκη, η Κάσος, η Σύμη, η Αστυ­πά­λαια, η Νί­συ­ρος, η Τήλος, οι Λει­ψοί, οι Αρκοί, είναι δυ­να­τόν με την κα­τάλ­λη­λη ανά­πτυ­ξη νέων του­ρι­στι­κών πόρων και προ­ϊ­ό­ντων μέσω της ανα­βάθ­μι­σης του μο­να­δι­κού αρ­χι­τε­κτο­νι­κού, πο­λι­τι­στι­κού και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κού τους απο­θέ­μα­τος να προ­σα­να­το­λί­σουν το­πι­κά εξει­δι­κευ­μέ­να μέρη του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος των με­γά­λων νη­σιών, δη­μιουρ­γώ­ντας νέα του­ρι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα με αύ­ξη­ση της πα­ρα­μο­νής πέρα του ημε­ρή­σιου ή ολι­γο­ή­με­ρου του­ρι­σμού και μπο­ρούν να απο­τε­λούν πι­λό­τους αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης των μι­κρών νη­σιών και απο­μο­νω­μέ­νων πε­ριο­χών της χώρας.

Το ΤΕΕ και οι μη­χα­νι­κοί, έχουν με­γά­λη εμπει­ρία και έχουν ανα­πτύ­ξει πρό­τυ­πη τε­χνο­γνω­σία στον σχε­δια­σμό και υλο­ποί­η­ση προ­γραμ­μά­των αει­φό­ρου το­πι­κής ανά­πτυ­ξης, με ανά­λυ­ση, δια­χεί­ρι­ση και τεκ­μη­ρί­ω­ση στον χώρο, με αξιο­ποί­η­ση εφαρ­μο­γών Τε­χνο­λο­γί­ας Πλη­ρο­φο­ρι­κής και με μο­ντε­λο­ποί­η­ση σε ολο­κλη­ρω­μέ­να σύ­στη­μα γε­ω­γρα­φι­κών πλη­ρο­φο­ριών.

Στα ανε­πτυγ­μέ­να νησιά και πε­ριο­χές όπως στη Ρόδο και στην Κω, κατά κύριο λόγο απαι­τεί­ται απο­τί­μη­ση των κιν­δύ­νων και ενί­σχυ­ση της αν­θε­κτι­κό­τη­τας του Πο­λι­τι­στι­κό και Πο­λι­τι­σμι­κό Από­θε­μα, με ελεγ­χό­με­νη ανά­πτυ­ξη και ολο­κλη­ρω­μέ­νο σχέ­διό δια­χεί­ρι­σης και δια­τή­ρη­σης του.

Σή­με­ρα, 30 χρό­νια μετά από την ανα­γό­ρευ­ση της Με­σαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου ως Μνη­μεί­ου Πα­γκό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς από την UNESCO και πα­ρό­λα τα έργα που έγι­ναν στο διά­στη­μα αυτό για την απο­κα­τά­στα­ση κτη­ρί­ων, χώρων και μνη­μεί­ων, η πόλη αντι­με­τω­πί­ζει σή­με­ρα ση­μα­ντι­κά προ­βλή­μα­τα. Τα κτή­ρια και τα μνη­μεία της πόλης συ­νε­χί­ζουν να εκτί­θε­νται σε πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς κιν­δύ­νους, σει­σμούς και φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές που απαι­τούν άμεση πα­ρέμ­βα­ση. Κα­θυ­στε­ρή­σεις μπο­ρεί να οδη­γή­σουν σε μη ανα­στρέ­ψι­μες επι­πτώ­σεις.

Η ση­μα­ντι­κή υπο­βάθ­μι­ση της ποιό­τη­τας δια­βί­ω­σης των κα­τοί­κων της πόλης έχει ανα­γκά­σει με­γά­λο μέρος από αυ­τούς να εγκα­τα­λεί­ψουν τις εστί­ες τους εντός της Με­σαιω­νι­κής Πόλης και να ανα­ζη­τή­σουν στέγη εκτός.

Η UNESCO απαι­τεί για ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο πρό­γραμ­μα αει­φό­ρου δια­τή­ρη­σης και δια­χεί­ρι­σης της Με­σαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, ώστε να δια­τη­ρή­σει τη θέση της στη λίστα των πό­λε­ων της Πα­γκό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς, που δεν μπο­ρεί παρά να στη­ρί­ζε­ται στο μόνο αγαθό προς δια­χεί­ρι­ση από το Δη­μό­σιο τα ακί­νη­τα ιδιο­κτη­σί­ας του Δη­μο­σί­ου.

Ένα ση­μα­ντι­κό μέρος των πόρων χρη­μα­το­δό­τη­σης μπο­ρεί να προ­έλ­θει από την επα­νά­χρη­ση των κτη­ρί­ων ιδιο­κτη­σί­ας του Δη­μο­σί­ου της Με­σαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου με σύ­μπρα­ξη του δη­μό­σιου με τον ιδιω­τι­κό τομέα, όπως για πα­ρά­δειγ­μα πρό­τει­νε στη σχε­τι­κή με­λέ­τη του το Πο­λυ­τε­χνείο (3/11/18 εκ­δή­λω­ση για τα 30 χρό­νια της Ρόδου στη λίστα της Πα­γκό­σμιας Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO).

Η ολο­κλη­ρω­μέ­νη προ­στα­σία και δια­χεί­ρι­ση της Με­σαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου ως συ­νό­λου, θα πρέ­πει να απο­βλέ­πει στην ικα­νο­ποί­η­ση των σύγ­χρο­νων ανα­γκών του οι­κι­στι­κού συ­νό­λου, με γνώ­μο­να τη δια­τή­ρη­ση του μνη­μεια­κού, ιστο­ρι­κού και κυ­ρί­ως του κοι­νω­νι­κού, πο­λι­τι­στι­κού και ανα­πτυ­ξια­κού χα­ρα­κτή­ρα της.

Δυ­στυ­χώς οι επι­λο­γές της Κυ­βέρ­νη­σης, δεν δί­νουν εχέγ­γυα για την προ­στα­σία και την ακε­ραιό­τη­τα της Με­σαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου.

Στην Κω, δύο χρό­νια μετά το σει­σμό, οι κα­τα­στρο­φές και τα προ­βλή­μα­τα δεν έχουν αντι­με­τω­πι­στεί. Το σχέ­διο για τα με­γά­λα νησιά πρέ­πει να προ­βλέ­πουν τόσο την εξεύ­ρε­ση των απα­ραί­τη­των πόρων για την προ­στα­σία της Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής και Πο­λι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς τους, με εφαρ­μο­γή της κυ­κλι­κής οι­κο­νο­μί­ας δη­λα­δή με επα­νά­χρη­ση – διότι ο Έλ­λη­νας φο­ρο­λο­γού­με­νος δεν μπο­ρεί να βάλει άλλο το χέρι στην τσέπη, όσο και με την επί­τευ­ξη κοι­νω­νι­κής ενί­σχυ­σης, δη­λα­δή με τη δια­σφά­λι­ση της ποιό­τη­τας ζωής των κα­τοί­κων και της υπο­στή­ρι­ξης των κοι­νω­νι­κά πλέον αδύ­να­μων (π.χ. κοι­νω­νι­κή κα­τοι­κία).

Τα με­σαί­ας κλί­μα­κας νησιά που έχουν για αυτό με­γα­λύ­τε­ρη αν­θε­κτι­κό­τη­τα αλλά και πιο πρό­σφα­τη ανά­πτυ­ξη για να μην έχουν προ­βλή­μα­τα μπο­ρούν να ενι­σχυ­θούν κυ­ρί­ως στην κα­τεύ­θυν­ση της ανά­πτυ­ξης εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού, που θα προ­στα­τεύ­σει και θα ανα­δεί­ξει τους αρ­χι­τε­κτο­νι­κούς, πο­λι­τι­στι­κούς και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς θη­σαυ­ρούς τους.

Γιατί όμως δεν έχει γίνει σχε­δια­σμός και εφαρ­μο­γή στην κα­τεύ­θυν­ση αυτή;

Γιατί η κυ­βέρ­νη­ση πε­ριο­ρί­στη­κε στο ισο­δύ­να­μο της νη­σιω­τι­κό­τη­τας αντί να αξιο­ποι­ή­σει σωστά την ίδια τη νη­σιω­τι­κό­τη­τα και να ανα­δεί­ξει τις δυ­να­τό­τη­τες της να προ­σελ­κύ­σει του­ρι­σμό, αλλά και να δια­σφα­λί­σει τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες και τους μο­να­δι­κούς πό­ρους της;

Γιατί δεν αξιο­ποί­η­σε τις δυ­νά­μεις των μη­χα­νι­κών, τις νέες τε­χνο­λο­γί­ες και και­νο­το­μί­ες που μπο­ρούν να δώ­σουν έξυ­πνες βιώ­σι­μες φθη­νές λύ­σεις.

Γιατί δεν έκανε επεν­δύ­σεις σε με­γά­λα το­πι­κά έργα;

Γιατί το πρό­βλη­μα της ανά­πτυ­ξης είναι κυ­ρί­ως θέμα ορά­μα­τος και πο­λι­τι­κής βού­λη­σης. Εμείς οφεί­λου­με να στη­ρί­ξου­με πο­λι­τι­κές που θα έχουν σκοπό να στη­ρί­ζουν: και τα νησιά σε όλες τις κλί­μα­κες και τους μη­χα­νι­κούς που ξέ­ρουν αλλά πρέ­πει να αξιο­ποι­η­θούν αλλά κυ­ρί­ως τις κοι­νω­νί­ες των νη­σιών μας που αιώ­νες τώρα δια­τη­ρούν την ελ­λη­νι­κό­τη­τα και την πα­ρά­δο­ση τους, ως θε­μα­το­φύ­λα­κες του Αι­γαί­ου και της Ελ­λά­δας.