Ακυρώθηκε η χρησικτησία εκκλησιαστικού ακινήτου

Mε από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έγινε δεκτή η έφεση του Ιερού Ναού  Κοι­μή­σε­ως της Θε­ο­τό­κου Λίν­δου για την ακύ­ρω­ση από­φα­σης του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου, με την οποία έγινε δεκτή η αί­τη­ση δύο κα­τοί­κων της Κα­λά­θου, για την χρη­σι­κτη­σία εκ­κλη­σια­στι­κού ακι­νή­του.

Το ιστο­ρι­κό της από­φα­σης, όπως δέ­χτη­κε το Πο­λυ­με­λές Δι­κα­στή­ριο, είναι «κό­λα­φος» για τους κα­τοί­κους, αφού υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι με­τήλ­θαν απί­θα­νων με­θο­δεύ­σε­ων προ­κει­μέ­νου να πε­ριέλ­θει το εκ­κλη­σια­στι­κό ακί­νη­το στην πε­ριου­σία τους.

Πρό­κει­ται συ­γκε­κρι­μέ­να για έναν αγρό εκτά­σε­ως 3.350 τ.μ. ο οποί­ος φέ­ρε­ται εγ­γε­γραμ­μέ­νος από αρ­χι­κή θε­με­λιώ­δη κα­τα­γρα­φή στο όνομα του Ιερού Ναού.

Τμήμα του ακι­νή­του και συ­γκε­κρι­μέ­να έκτα­ση 581 τμ, κα­τεί­χε,  ο παπ­πούς των ενα­γό­ντων, ο οποί­ος το καλ­λιερ­γού­σε, εν συ­νε­χεία δε αυτό καλ­λιερ­γεί­το από τον πα­τέ­ρα των ενα­γό­ντων, ο οποί­ος κα­τό­πιν της ανοι­κο­δό­μη­σης κα­τα­στή­μα­τος σε όμορη με­ρί­δα ιδιο­κτη­σί­ας του, χρη­σι­μο­ποιού­σε την επί­δι­κη έκτα­ση.

Τον Ιού­νιο του έτους 2008 ο πα­τέ­ρας των ενα­γό­ντων υπέ­βα­λε αί­τη­ση στην Εκ­κλη­σια­στι­κη Επι­τρο­πή του ιερού ναού, με την οποία ζη­τού­σε να αγό­ρα­σει, το επί­δι­κο τμήμα υπό τους όρους και τις τιμές που θα κα­θό­ρι­ζε το αρ­μό­διο όρ­γα­νο του Ιερού Ναού, ανα­φέ­ρο­ντας ότι με την ενέρ­γειά του αυτή, επι­θυ­μεί να απαλ­λά­ξει από τη σχε­τι­κή επι­βά­ρυν­ση, τον υιό του -πρώτο ενά­γο­ντα, στον οποίο έχει πλέον δοθεί το ως άνω κα­τά­στη­κα που βρί­σκε­ται στην όμορη με­ρί­δα.

Από το ανω­τέ­ρω έγ­γρα­φο, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην από­φα­ση, προ­κύ­πτει ότι το επί­δι­κο ακί­νη­το ου­δέ­πο­τε βρι­σκό­ταν στη νομή και κα­το­χή της μάμ­μης των ενα­γό­ντων, η οποία φέ­ρε­ται να τους το με­τα­βί­βα­σε με άτυπη δωρεά το έτος 1975, αλλά αυτό κα­τεί­χε και καλ­λιερ­γού­σε ο παπ­πούς τους, ο οποί­ος εν συ­νε­χεία το με­τα­βί­βα­σε στον υιό του και πα­τέ­ρα των ενα­γό­ντων.

Επρό­κει­το, όπως δέ­χτη­κε το δι­κα­στή­ριο, για ένα ακί­νη­το, το οποίο βρι­σκό­ταν πράγ­μα­τι υπό την κα­το­χή της οι­κο­γέ­νειας από το έτος 1942 όμως,   κα­τό­πιν πα­ρα­χω­ρή­σε­ως από τον Ιερό   Ναό   υπό   τη μορφή χρη­σι­δα­νεί­ου.

Η οι­κο­γέ­νεια, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην από­φα­ση, γνώ­ρι­ζε ότι το  ακί­νη­το ανήκε στην κυ­ριό­τη­τα του Ιερού Ναού και της είχε πα­ρα­χω­ρη­θεί απλώς προς εκ­με­τάλ­λευ­ση, γιαυ­τό και υπο­βλή­θη­κε η σχε­τι­κή αί­τη­ση εξα­γο­ράς του από τον πα­τέ­ρα των ενα­γό­ντων, ο οποί­ος άλ­λω­στε με τον ίδιο τρόπο, ήτοι αυτόν της αγο­ρα­πω­λη­σί­ας με τον Ιερό Ναό, είχε απο­κτή­σει και έτερο τμήμα του με­γα­λύ­τε­ρου ακι­νή­του των 3.350 τμ.

To δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι ο ισχυ­ρι­σμός των εφε­σί­βλη­των, ότι ο πα­τέ­ρας τους ενήρ­γη­σε εν αγνοία τους και χωρίς να έχει εξου­σία εκ­προ­σώ­πη­σης τους, ου­δε­μία επιρ­ροή ασκεί επί της ου­σί­ας της υπο­θέ­σε­ως, καθώς με το ανω­τέ­ρω έγ­γρα­φο απο­δει­κνύ­ε­ται ότι ο αγρός βρι­σκό­ταν του­λά­χι­στον μέχρι το έτος 2008, οπότε και υπο­βλή­θη­κε η αί­τη­ση εξα­γο­ράς, στην κα­το­χή του πα­τέ­ρα του και όχι των ίδιων.  Εκ των ανω­τέ­ρω απο­δει­χθέ­ντων, κρί­θη­κε ότι κα­ταρ­ρί­πτο­νται τα επι­κα­λού­με­να με την αγωγή πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά σύμ­φω­να με τα οποία, το επί­δι­κο ευ­ρί­σκε­το από το έτος 1942 στη νομή και κα­το­χή της για­γιάς των ενα­γό­ντων, η οποία το έτος 1975 το με­τα­βί­βα­σε ως άτυπη δωρεά στους ενά­γο­ντες κατά πο­σο­στό ½ εξ αδιαι­ρέ­του στον κα­θέ­να κι έκτο­τε αυτοί το νέ­μο­νται και το κα­τέ­χουν δια­νοία κυ­ρί­ου, εώς την άσκη­ση της αγω­γής το έτος 2009.

Η κρίση αυτή του Δι­κα­στη­ρί­ου, επιρ­ρω­νύ­ε­ται από τον ισχυ­ρι­σμό των εφε­σι­βλή­των ότι νέ­μο­νταν και κα­τεί­χαν το επί­δι­κο από το έτος 1975 έως τη συ­μπλή­ρω­ση του δε­κά­του έτους της ηλι­κί­ας τους, το έτος 1978 ο πρώ­τος και το έτος 1987 η δεύ­τε­ρη, δια των αντι­προ­σώ­πων ασκού­ντων την επι­μέ­λεια αυτών γο­νέ­ων τους και έκτο­τε μέχρι την ενη­λι­κί­ω­σή τους ασκού­σαν τη νομή αυ­το­προ­σώ­πως.

Το δι­κα­στή­ριο ανα­φέ­ρει μά­λι­στα ότι κατά τον επι­κα­λού­με­νο χρόνο της με­τα­βί­βα­σης του ακι­νή­του στους ενά­γο­ντες από τη δι­καιο­πά­ρο­χο για­γιά τους, το έτος 1975, λόγω άτυ­πης δω­ρε­άς, η δεύ­τε­ρη ενά­γου­σα δεν είχε καν γεν­νη­θεί.

Εκρι­νε επι­πλέ­ον ότι πρό­κει­ται, για πε­ρι­στα­τι­κά τα οποία κα­τα­σκευά­στη­καν από τους ενά­γο­ντες προ­κει­μέ­νου να ανα­γνω­ρι­σθεί ότι συ­μπλη­ρώ­θη­κε στο πρό­σω­πό τους ο νό­μι­μος χρό­νος κτη­τι­κής πα­ρα­γρα­φής, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ου­δέ­πο­τε έλαβε χώρα η επι­κα­λού­με­νη άτυπη δωρεά από δι­καιο­πά­ρο­χό τους, αφού η δεύ­τε­ρη ενά­γου­σα δεν είχε καν γεν­νη­θεί κατά το χρόνο της φε­ρό­με­νης δω­ρε­άς, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα το ακί­νη­το βρι­σκό­ταν στην κα­το­χή αρ­χι­κά του παπ­πού και έπει­τα του πα­τέ­ρα των ενα­γό­ντων, οι οποί­οι δεν ασκού­σαν πρά­ξεις νομής επ’ αυτού, με διά­νοια κυ­ρί­ου, ώστε να είναι δυ­να­τόν να απο­κτη­θεί κυ­ριό­τη­τα με χρη­σι­κτη­σία, αλλά το κα­τεί­χαν δυ­νά­μει άτυ­που χρη­σι­δα­νεί­ου.

Τον Ιερό Ναό εκ­προ­σώ­πη­σε η δι­κη­γό­ρος κ. Ελένη Ρο­δί­τη.