Μνημεία γραφειοκρατίας

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης προ­ε­κλο­γικά δήλωσε ότι με οδο­στρω­τήρα θα σαρώσει τη γρα­φειο­κρα­τία. Όπως ο ίδιος έχει πει «η ανα­δό­μηση της δημό­σιας διοί­κη­σης απο­τε­λεί τη μεταρ­ρύθ­μιση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων, καθώς ένα επι­τε­λικό κράτος απο­τε­λεί την ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θεση για να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν ουσια­στι­κές και βιώ­σι­μες αλλαγές σε όλους τους τομείς».

Με συνέ­πεια λόγω έργω προ­χώ­ρησε στο επι­τε­λικό κράτος αλλά και στη δημιουρ­γία παρα­τη­ρη­τη­ρίου για τη γρα­φειο­κρα­τία μέσω του οποίου θα μετρώ­νται και θα δημο­σιεύ­ο­νται τα απο­τε­λέ­σματα των δράσεων, προ­κει­μέ­νου η κοινή γνώμη να ενη­με­ρώ­νε­ται και να υπάρχει συνεχής αξιο­λό­γηση επί των δράσεων αυτών. Δεν είναι αμε­λη­τέο το γεγονός ότι η σημε­ρινή κυβέρ­νηση είναι η πρώτη που δημιουρ­γεί η ίδια θεσμούς αξιο­λό­γη­σης επί του κυβερ­νη­τι­κού έργου.

Έως εδώ όλα καλά. Ωστόσο όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι ο στόχος του περιο­ρι­σμού της δαι­δα­λώ­δους γρα­φειο­κρα­τίας που επι­κρα­τεί στους κόλπους της δημό­σιας διοί­κη­σης, είναι σαφώς δύσκο­λος.

Είναι δύσκολο να πει­στούν οι πολίτες που υφί­στα­νται επί δεκα­ε­τίες το χάος των γρα­φειο­κρα­τι­κών δυσλει­τουρ­γιών ότι αυτές θα αντι­με­τω­πι­στούν και άμεσα.

Η γρα­φειο­κρα­τία δημιουρ­γεί­ται μέσα από συνάρ­τηση πολλών παρα­γό­ντων. Βασική παρά­με­τρο απο­τε­λεί η πολυ­νο­μο­θε­σία με την ασάφεια και τις αντι­κρουό­με­νες δια­τά­ξεις που επι­φέ­ρει κάθε φορά πολ­λα­πλές ερμη­νείες, και άντε να βγάλεις άκρη.

Παράλ­ληλα η μη ηλε­κτρο­νική δια­σύν­δεση των δημό­σιων υπη­ρε­σιών μεταξύ τους υπο­βάλ­λει τον διοι­κού­μενο πολίτη σε διαρκή ταλαι­πω­ρία προ­σκό­μι­σης και κατά­θε­σης δικαιο­λο­γη­τι­κών τα οποία θα μπο­ρού­σαν να ανα­κτη­θούν αυτε­παγ­γέλ­τως με το πάτημα ενός πλή­κτρου.

Φαντα­στείτε ότι αυτό συμ­βαί­νει καθη­με­ρινά και σε υπη­ρε­σίες του ίδιου φορέα.

Πόσοι από μας δεν δυσα­να­σχε­τή­σαμε, δεν κατε­βή­καμε και ανε­βή­καμε ορόφους για να διεκ­πε­ραιώ­σουμε μια διοι­κη­τική δια­δι­κα­σία, δεν επα­να­κλη­θή­καμε να προ­σκο­μί­σουμε έγγραφα που ο υπάλ­λη­λος θα μπο­ρούσε να τα αιτηθεί αυτε­παγ­γέλ­τως από τον συνά­δελφο του στο διπλανό γραφείο. Πόσοι δεν ταλαι­πω­ρη­θή­καμε από γραφείο σε γραφείο για να ολο­κλη­ρω­θεί η δια­δι­κα­σία χορή­γη­σης μιας απλής βεβαί­ω­σης.

Πολλώ δε μάλλον πόσοι είναι εκείνοι που ζημιώ­θη­καν ποι­κι­λο­τρό­πως λόγω καθυ­στε­ρή­σεων και χρο­νο­βό­ρων δια­δι­κα­σιών, επειδή κάποιοι δημό­σιοι λει­τουρ­γοί (μειο­νό­τητα) είναι συγκε­ντρω­τι­κοί και ασκούν πλημ­με­λώς τα καθή­κο­ντα τους έχοντας γραμ­μένο στα παλαιό­τερα των υπο­δη­μά­των τους τον Κώδικα Διοι­κη­τι­κής Δια­δι­κα­σίας.

Είναι οξύμωρο και παρά­δοξο το γεγονός να μην εφαρ­μό­ζο­νται οι νόμοι, ή ο τρόπος εφαρ­μο­γής τους να επα­φί­ε­ται στην κρίση ενός απλού υπαλ­λή­λου που έτυχε να κατα­λά­βει μια θέση ευθύνης, χωρίς κάποιες φορές να πληροί τις απα­ραί­τη­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις και να κατέχει τα κατάλ­ληλα προ­σό­ντα για να είναι στη θέση αυτή.

Είναι εντελώς παρά­λογο και ανορ­θο­λο­γικό η καθ υπο­κει­με­νική ερμη­νεία των νόμων να δημιουρ­γεί ανι­σό­τη­τες να κρατά σε ομηρία τους πολίτες να τους υπο­βάλ­λει δε διαρ­κείς δικα­στι­κούς αγώνες επι­βα­ρύ­νο­ντας τον οικο­γε­νειακό τους προ­γραμ­μα­τι­σμό.

Οι νόμοι λοιπόν που είναι σε ισχύ πρέπει να εφαρ­μό­ζο­νται με τις προ­βλε­πό­με­νες δια­τά­ξεις τους και πρέπει να εφαρ­μό­ζο­νται από όλους. Η μη εφαρ­μογή τους δε, θα πρέπει να επι­σύ­ρει αυστη­ρές κυρώ­σεις . Δεν χρειά­ζε­ται να είσαι νομικός για να γνω­ρί­ζεις ότι προτού ολο­κλη­ρω­θεί η νομο­θε­τική δια­δι­κα­σία έχουν απο­φαν­θεί αρμό­διες επι­τρο­πές της Βουλής σχετικά με τη συνταγ­μα­τι­κό­τητα τους, και μόνο το ΣτΕ κρίνει εκ των υστέρων αυτήν και εφόσον υπάρ­χουν προ­σφυ­γές επί τούτων. Δυστυ­χώς όμως για ακόμη μια φορά θα ανα­φερ­θούμε στο αυτο­νό­ητο, που για ακόμη μια φορά φαντά­ζει ως επα­να­στα­τική πράξη στη δημόσια διοί­κηση αυτής της χώρας.

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό λοιπόν για την κυβέρ­νηση να θέσει και στην έμπρα­κτη εφαρ­μογή τους τις τομές που η ίδια ψήφισε.

Να αξιο­λο­γή­σει με δια­φα­νείς δια­δι­κα­σίες και να αξιο­ποι­ή­σει τους άρι­στους και προ­σο­ντού­χους υπαλ­λή­λους , αντι­θέ­τως να τιμωρεί με αυστη­ρές κυρώ­σεις αυτούς που για τους δικούς τους λόγους δημιουρ­γούν δυσλει­τουρ­γία στα αυτο­νό­ητα.

Και αφού λει­τουρ­γεί και το παρα­τη­ρη­τή­ριο γρα­φειο­κρα­τίας ιδού πεδίον δόξης λαμπρό και για τους πολίτες να καταγ­γέλ­λουν τα κακώς κείμενα και όλα θα κριθούν εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος.