Πώς έπεσα μέσα στο φρεάτιο της οικοδομής

Γράφει ο
κ. ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΑΡΡΗΣ
Τι συνέβη εκείνο το απόγευμα
Το απόγευμα της 16ης Ιουλίου, λίγες ώρες πριν από το βράδυ της μοιραίας πτώσης μου σε φρεάτιο της οικοδομής επί της οδού Πλ. Μπλέσα, βρισκόμουν στο κέντρο της πόλης διεκπεραιώνοντας σειρά ιατρικών εξετάσεων, που αφορούν σοβαρά προβλήματα υγείας, τόσο δικά μου όσο και της συζύγου μου. Λίγο μετά τις 8 το βράδυ, έφυγα από το ιατρείο του καρδιολόγου μου (25ης Μαρτίου), πηγαίνοντας στο κατάστημα οπτικών που βρίσκεται στην οδό Γαλλίας. Έπρεπε να επισκευάσω τα  γυαλιά που χρησιμοποιώ, γιατί είχε σπάσει ο σκελετός τους. Φεύγοντας από το κατάστημα, φόρεσα άλλα γυαλιά που είχα στο τσαντάκι μου, τα οποία θα πρέπει να βρίσκονται στον πάτο του φρεατίου. Επιστρέφοντας και πριν ακόμα ξεπεράσω την Πλ. Κύπρου, αισθάνθηκα μια ελαφρά ζάλη. Πήρα ένα μπουκαλάκι νερό και κάθισα 15 έως 20 λεπτά, ώσπου να συνέλθω. Συνέχισα περπατώντας στην Εθν. Μακαρίου, με πορεία προς το αυτοκίνητό μου που είχα σταθμεύσει μπροστά στο ξενοδοχείο Κάμειρος. Κοντά την Αγροτική Τράπεζα, μου ήρθε και δεύτερο κύμα αδιαθεσίας, πιο έντονο αυτή τη φορά, προκαλώντας μου τάση για εμετό. Κατέφυγα στη γωνία της μοιραίας οικοδομής, ακούμπησα στον τοίχο και την ώρα που έκανα εμετό, ασυναίσθητα φαίνεται πως διέπραξα το τραγικό λάθος, να κάνω το μετέωρο βήμα προς το εσωτερικό της. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, θυμάμαι να γλιστράω στο κενό, όπως οι αλεξιπτωτιστές από την πόρτα του αεροπλάνου. Ο χρόνος της πτώσης, μου φάνηκε ατέλειωτος λόγω του βάθους, έως τη στιγμή της πρόσκρουσης με την πλάτη και το κεφάλι στον πάτο του φρεατίου, σπάζοντας κάτω σαν καρπούζι, ενώ από πάνω μου έπεφταν διάφορα αντικείμενα και μπάζα. Έχασα τις αισθήσεις μου για λίγο. Ευτυχώς συνήλθα γρήγορα από τους αφόρητους πόνους κυρίως στο στήθος, λόγω του by pass στο οποίο έχω υποβληθεί, και από τον πόνο στο κεφάλι μου. Όλα τα υπόλοιπα μέλη του σώματός μου ήταν σαν να μην υπήρχαν.   
Το χρονικό της διάσωσης 
Μόλις συνήλθα, άρχισα να καλώ σε βοήθεια με όσες δυνάμεις μου είχαν απομείνει, φοβούμενος τα χειρότερα, μη τυχόν λιποθυμήσω ξανά και μείνω στο λάκκο. Μετά από λίγα λεπτά άκουσα νεανικές φωνές να ανταποκρίνονται στις κραυγές μου, ρωτώντας με σε ποιο σημείο βρισκόμουν, ποιος ήμουν, πόσο χρονών είμαι και το τηλέφωνο του σπιτιού μου. Αφού τους απάντησα, με πληροφόρησαν ότι κάλεσαν ήδη την Πυροσβεστική, το ΕΚΑΒ και την Αστυνομία. Τα παιδιά συνέχισαν να με εμψυχώνουν και να κρατούν συνεχώς επαφή μαζί μου, ρωτώντας με διάφορα πράγματα που δεν θυμούμαι. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως έψαχναν να με βρουν πάνω από το λάκκο, με φως από τα κινητά τους τηλέφωνα. Μετά από 15 λεπτά περίπου άκουσα τις σειρήνες των Πυροσβεστικών οχημάτων να πλησιάζουν, ενώ λίγο αργότερα είδα τους πυροσβέστες να  φωτίζουν το χώρο και να κατεβάζουν σκάλα για να με φτάσουν. Αισθάνθηκα τεράστια συγκίνηση και ανακούφιση την ώρα που οι πυροσβέστες μαζί με τη γιατρό του ΕΚΑΒ, έφθασαν κοντά μου. Μου πέρασαν κολάρο στο λαιμό, μου περιποιήθηκαν το τραύμα στο κεφάλι για να σταματήσει η αιμορραγία και μου τοποθέτησαν ορούς στα χέρια. Λίγο αργότερα με πολλή μεγάλη προσοχή, με έδεσαν πάνω σε ειδικό φορείο και με ανέσυραν στην επιφάνεια. Όλη αυτή η προσπάθεια χρειάστηκε περισσότερο από μία ώρα ώσπου να ολοκληρωθεί,  κάτω από τραγικές συνθήκες.
Η νοσηλεία μου
στο Νοσοκομείο
Στα εξωτερικά ιατρεία μου προσφέρθηκαν αμέσως  οι πρώτες βοήθειες. Με υπέβαλαν  σε σειρά ιατρικών εξετάσεων, εξαιτίας των αφόρητων πόνων που αισθανόμουν σε όλο το σώμα και του βεβαρημένου ιστορικού της υγείας μου. Νοσηλεύτηκα για 7 μέρες στην Α χειρουργική κλινική υπό τη διεύθυνση του Δρ. Τσαμπίκου Παπαβασιλείου, τον οποίο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τις υπηρεσίες και την ανθρωπιά του, καθώς και όλη την ομάδα της κλινικής που διευθύνει. Ευχαριστώ επίσης τους ορθοπεδικούς γιατρούς της ομάδας του Δρ. Μιχάλη Σοκορέλου για τη φροντίδα τους από την στιγμή της άφιξής μου στα εξωτερικά ιατρεία, έως την έξοδό μου από το νοσοκομείο. Και φυσικά όλους τους γιατρούς της βάρδιας των επειγόντων περιστατικών για την άμεση και ουσιαστική αντιμετώπιση των τραυμάτων μου. Εκφράζω επίσης τις πιο θερμές ευχαριστίες μου στο προσωπικό της Πυροσβεστικής, του ΕΚΑΒ και της Αστυνομίας για την άμεση και επιτυχή κινητοποίησή τους, οι οποίοι με τον επαγγελματισμό που επέδειξαν και τους χειρισμούς τους, συνέβαλαν καθοριστικά πέρα από τη διάσωση και στη μετέπειτα πορεία της υγείας μου.
Ευχαριστώ το θεό και τους
συνανθρώπους μου
¶φησα στο τέλος την έκφραση των άπειρων ευχαριστιών μου προς τα δύο είκοσι τριάχρονα παιδιά τον Παναγιώτη Φωτάκη, εγγονό του Ιερέα του χωριού μας πατρός Μιχαήλ Κουτσονούρη και της φίλης του Αλεξάνδρας Κασιώτη, κόρη του φίλου μου Μιχάλη Κασιώτη, οι οποίοι για καλή μου τύχη βρέθηκαν κοντά στο χώρο του ατυχήματος και ανταποκρίθηκαν στις κραυγές μου. Χάρη στην άμεση κινητοποίηση και στους ψύχραιμους χειρισμούς τους, κατάφερα να αντέξω εκείνες τις τραγικές στιγμές, να φθάσω έγκαιρα στο νοσοκομείο και να φύγω, έστω και με πατερίτσες. Εύχομαι στον Παναγιώτη και στην Αλεξάνδρα καθώς και στις οικογένειες που ανέθρεψαν και διαπαιδαγώγησαν αυτά τα παιδιά, τα καλλίτερα στη ζωή τους και ο θεός να τους ανταποδίδει τις ευεργεσίες τους. «Τελικά φαίνεται πως δεν είχα μόνο τη φροντίδα των παιδιών, αλλά και την προστασία των Αγίων Πάντων».
Υ.Γ. Την ημέρα της εξόδου μου από το νοσοκομείο, έκανε εισαγωγή στη γυναικολογική κλινική η σύζυγός μου, η οποία αναρρώνει μετά από χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε. Ελπίζω πως σύντομα θα επιστρέψει υγιέστατη στο σπίτι μας, για να συνεχιστεί η ζωή μας, με τα καλά και τα κακά που μας επιφυλάσσει η μοίρα. 
Σας  ευχαριστώ θερμά
Μπάμπης  Σαρρής