Τα τελευταία τρία χρόνια ζούμε ένα παραλογισμό. Ένα νοσοκομείο, καθολική απαίτηση όλων στη δεκαετία του΄90, λειτούργησε τελικά το 2000 με προορισμό και στόχο να γίνει Περιφερειακό Νοσοκομείο και σημείο αναφοράς της υγείας στο Αρχιπέλαγος. Ακολούθησαν βασικά λάθη που εντάσσονταν στην τότε σκοπιμότητα πολιτική και συγκυριακή, με αποτέλεσμα το νέο νοσοκομείο μόλις και μετά βίας να έχει μερικές κλίνες παραπάνω από το παλιό, έστω και αν φτιάχτηκε με προοπτική 20ετίας. Υπάρχει έλλειμμα ενός ορόφου ο οποίος ουδέποτε κατασκευάστηκε. Υπάρχει η πανελλήνια πρωτοτυπία να θυσιάζεται ένας ολόκληρος όροφος (2ος) για χάρη μηχανολογικών εγκαταστάσεων όταν είναι γνωστό οτι σε όλα τα νοσοκομεία οι μηχανόροφοι βρίσκονται στο υπόγειο ή σε ξεχωριστό οίκημα. Είναι πρωτοτυπία, όταν αδελφά νοσοκομεία (Χανίων, Πύργου κλπ) με την ίδια ακριβώς αρχιτεκτονική δομή έχουν τον μηχανόροφο στο υπόγειο, κερδίζοντας έτσι έναν ολόκληρο όροφο.
Δεύτερο μεγάλο λάθος, η μη σχεδιάση, υλοποίηση και εφαρμογή ενός Νέου Οργανισμού, η έλλειψη του οποίου φόρτωσε με προβλήματα για μιά δεκαετία σχεδόν το νέο νοσοκομείο. Προβλήματα που σιγά σιγά συσσώρευσαν μεγάλες λειτουργικές και στελεχειακές δυσλειτουργίες, που έφθασαν μέχρι και να απειλούν την ασφαλή λειτουργία του Νοσοκομείου. Προστέθηκαν νέες κλινικές και τμήματα, δημιουργήθηκαν νέες δομές, που η περαιτέρω ανάπτυξή τους κινδυνεύει άμεσα από την υποστελέχωση και την έλλειψη χώρων που ήδη αρχίζει να γίνεται πιεστική.
Τα επανειλλημένα πειράματα, νομοθετικά και θεσμικά που γίνονταν από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, έφεραν το ήδη γερασμένο ΕΣΥ στα πρόθυρα της κατάρρευσης, της απαξίωσης και της συστηματικής και ενσυνείδητης υποβάθμισης. Απίθανοι νόμοι, σχεδιασμένοι επί χάρτου και παρασάγγας απέχοντες από την πραγματικότητα και την καθημερινότητα, μακρυά από τις ιδιαιτερότητες του χάρτη υγείας και τις ιδιαίτερα επιβαρυμένες νησιωτικές περιοχές, συντέλεσαν και συντελούν στη στην συστηματική και προσεκτικά σχεδιασμένη αποδόμηση του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ.
Η θεσμοθέτηση του Νέου Οργανισμού του Νοσοκομείου, προϊόν αγωνιστικής κοινητοποίησης εργαζομένων και τοπικών αρχών (όχι όλων πάντως), προσωρινά ξανάφερε την αισιοδοξία και την ελπίδα για την αναβάθμιση του. Η συγκρατημένη ευφορία κράτησε λίγο, όταν συστηματικά και προκλητικά το ΓΝ Ρόδου μπήκε στην λίστα των λιγότερο ευνοημένων νοσοκομείων όσον αφορά στον τομέα προσλήψεων, κυρίως νσηλευτικού και λοιπού προσωπικού. Η συμπεριφορά αυτή, ολοκληρώθηκε με την τελική κατάρτιση του Οργανισμού, που όλως τυχαίως περιορίστηκε σε περίπου 390 κλίνες. Όλως “τυχαίως” ο Καλλικράτης προβλέπει νοσοκομεία κάτω των 400 κλινών να υπάγονται στην Περιφέρεια. Τι σημαίνει αυτό; Αν οι πόροι της Περιφέρειας παραμένουν καθηλωμένοι τίθεται αυτόματα επαρκούς λειτουργίας και στελέχωσης. Τα περιφερειακά ιατρεία και Κέντρα Υγείας θα υπαχθούν στους Δήμους. Με οτι σημαίνει αυτό.
Ο νέος νόμος, επονομαζόμενος “Νόμος για την αναβάθμιση του ΕΣΥ” βάζει τελικά την σφραγίδα της απειλής για την ασφαλή λειτουργία του ΓΝΡ και όχι μόνο. Απειλεί ευθέως την δομή, τη λειτουργία και την επάρκεια του συστήματος υγείας, μεταθέτοντας το βάρος λειτουργίας και αναβάθμισης του στη διοίκηση του νοσοκομείου και τα ανύπαρκτα πραγματικά έσοδά του. Ένα καταχρεωμένο νοσοκομείο, με 70.000.000 υποχρεώσεις είναι υποχρεωμένο να αντικαταστήσει την ανεπάρκεια της κρατικής οικονομικής ενίσχυσης με επακόλουθο τη μετακύλιση της οικονομικής επιβάρυνσης στο χρήστη υγείας μέσα σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης και ύφεσης.
Είναι πλέον υπαρκτή η υπόθεση, να αναπολούμε παλιές εποχές, αντί να βλέπουμε στο μέλλον και στην αναβάθμιση και την καταξίωση. Η επαναλαμβανόμενη και παραδεκτή από όλους φράση “το νοσοκομείο λειτουργεί και προσφέρει χάρις στην αυτοθυσία και προσφορά των εργαζομένων”, δεν αρκεί από μόνη της να αποτελεί άλλοθι για την ανεπάρκεια κεντρικών και περιφερειακών υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες και υπεύθυνες για τη λειτουργία των δομών υγείας στη περιφέρεια μας.
Είναι πλέον επιτακτικό το ερώτημα: Που πάμε και τι επιδιώκουμε στον τομέα υγείας στη Ρόδο και κατ’ επέκταση στα Δωδεκάνησα. Γιατί μιλώντας για το Νοσοκομείο της Ρόδου, πρέπει πάντα να έχουμε το μυαλό μας ότι το ΓΝΡ αποτελεί το σημείο αναφοράς και καταφυγής όλων των προβλημάτων υποστελέχωσης και οργανικής ανεπάρκειας των υπολοίπων δομών υγείας του Νομού.
Πολλά έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί για τη σημερινή πραγματικότητα της Υγείας στη Ρόδο. Αγκαλιά με τις δομές Πρόνοιας (ΟΚΑΝΑ, ΚΕΚΥΑΜΕΑ κλπ) κατηφορίζουν σε ένα δρόμο όπου η επιστροφή δέν θα είναι εύκολη και ανώδυνη απόφαση.
Ο ρόλος της 2ης ΥΔΕ, υπεύθυνης για την λειτουργία και στελέχωση των δομών Υγείας στο Νομό, εξακολουθεί να είναι ύποπτος και ανεπαρκής. Μακρυά από προβλήματα, αρκείται σε ασκήσεις επί χάρτου και σενάρια που στην καλύτερη περίπτωση μετατρέπουν γιατρούς και νοσηλευτές σε μαθητευόμενους λογιστές και μάγους προκείμένου να καλύψουν την εξώφθαλμη ανεπάρκειά της.
Είναι καιρός προβληματισμού, δραστικών αποφάσεων και στοιχειοθετημένων προτάσεων. Είναι καιρός κάποιοι να σχοληθούν σοβαρά με το πρόβλημα. Η μετάθεση ευθυνών, η αποποίηση υποχρεώσεων και η συνεχής επίκληση της οικονομικής συγκυρίας, αυτοαναιρούνται με τρόπο εκκωφαντικό όταν κάποιος ρίξει μιά προσεκτική ματιά στην συνολική διαχείρηση πόρων και στην προκλητική ανισορροπία κατανομής πόρων και ανθρώπινου δυναμικού.
Κάποτε κάποιος είπε οτι Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Τώρα αυτός που το είπε βρίσκεται στην γωνία γιατί απέτυχε να κάνει τα λόγια του πράξη. Κάποιοι άλλοι εφτιαξαν μεγαλεπήβολα νομοσχέδια για τη νησιωτική Ελλάδα και τις ανάγκες της. Σήμερα και αυτοί βρίσκονται στο περιθώριο.
¶ραγε υπάρχουν και άλλοι που φιλοδοξούν να έχουν την ίδια τύχη;
