Καταρρέει στο πέρασμα των χρόνων το ενετικό κάστρο του Ασκληπιείου

«Πάνω σε ένα λόφο κοντά στο χωριό φαίνονται ερείπια του κάστρου των Ιπποτών, το οποίο είχε τέσσερις πύργους στις γωνίες. Το 1475, οι κάτοικοι του χωριού σε περίπτωση επιδρομής Θα αναγκάζονταν να βρουν καταφύγιο στη Λίνδο, γεγονός που σημαίνει ότι το κάστρο δεν ήταν ισχυρό. Αλλά μετά από λίγο καιρό, σύμφωνα με τον Bosio, θεωρήθηκε ένα από τα πιο ισχυρά του νησιού, καθώς θα κατέφευγαν εκεί οι κάτοικοι της Λαχανιάς, του Γενναδίου και του Βατίου».
Με τα λόγια αυτά ο Picenardi περιέγραφε στο έτος 1900 το κάστρο του Ασκληπιείου στη Νότια Ρόδο. Κι όμως, το κάστρο αυτό, ένα από τα πιο σπουδαία μνημεία της Ρόδου σιγά – σιγά καταστρέφεται. Το Υπουργείο Πολιτισμού φέρει την πλήρη ευθύνη της κατάστασης και μαζί με αυτό και οι άνθρωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης που επί χρόνια δεν ενδιαφέρθηκαν να αναζητήσουν κονδύλια. Τεράστια ευθύνη φέρουν και τα στελέχη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Ρόδου, που αντί να εκθέτουν διαρκώς την καταστροφή των μνημείων αυτών, ασχολούνται με θέματα μηδαμινής σημασίας (αν έχει άδεια η επισκευή μιας κεραμοσκεπής στα Κρητικά, ή ό,τι άλλο).
Η έλλειψη πόρων για τη συντήρηση του μνημείου είναι απλώς μύθος που συντηρείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και εκείνους που έχουν συμφέροντα να διατίθενται τα έσοδα από τους αρχαιολογικούς μας χώρους για τη συντήρηση των αντίστοιχων αρχαιολογικών χώρων στις εκλογικές περιφέρειες των μεγαλοπολιτικών.
Σήμερα, οι εικόνες που αντικρίζουν όλοι εκείνοι που επισκέπτονται το ενετικό κάστρο του Ασκληπιείου στη Νότια Ρόδο είναι το λιγότερο απογοητευτικές και αυτές έχουν δημιουργηθεί από την πολυετή εγκατάλειψη του ιστορικού εκείνου χώρου. Τόσο ο «εσωτερικός» χώρος του κάστρου, όσο και τα τείχη που τον περικλείουν βρίσκονται στο στάδιο της καταστροφής. Μάλιστα, είναι ευτύχημα πως ο νότιος πυργίσκος δεν έχει καταρρεύσει, καθώς έχει σχεδόν αποκολληθεί από το υπόλοιπο τείχος και σχεδόν κρέμεται στον αέρα.
Το ενετικό κάστρο μέχρι σήμερα δεν έχει τύχει σοβαρής συντηρήσεως. Με εξαίρεση κάποια έργα διαμόρφωσης του εξωτερικού περιβάλλοντος χώρου, μέχρι σήμερα ουδεμία σοβαρή παρέμβαση (στα πρότυπα του κάστρου της Κρητηνίας) έχει γίνει για να υποστηριχθεί το υπέροχο αυτό έργο. Στο πέρασμα των αιώνων το ενετικό κάστρο άντεξε τα πάντα φυσικά φαινόμενα, βομβαρδισμούς, λεηλασίες, όμως, σήμερα οι αντοχές των τειχών του φαίνεται να έχουν κλονιστεί. Ο νότιος πύργος έχει εμφανώς αποκολληθεί από το υπόλοιπο κάστρο και ουδείς μπορεί να διαβεβαιώσει πως αυτό δεν είναι επικίνδυνο για τον κόσμο που επισκέπτεται τον χώρο.
Αποτροπιασμό προκαλεί και η εικόνα της εισόδου στο κάστρο. Η κεντρική πόρτα είναι κατεδαφισμένη και μάλιστα για μεγάλο χρονικό διάστημα ο επισκέπτης του χώρου χρειαζόταν να περπατήσει επάνω στην πόρτα για να εισέλθει στο «εσωτερικό» του κάστρου. Μάλιστα, από τα δύο φύλλα της κεντρικής, μεγάλης, ξύλινης πόρτας, στο χώρο έχει απομείνει μόνο το ένα. Το δεύτερο φύλλο της πόρτας έχει εξαφανιστεί και προφανώς κάποιος το έκλεψε. Αλλωστε, δεν είναι λίγοι εκείνοι που τριγυρνούν στα ιστορικά μέρη της Ρόδου και μαζεύουν οτιδήποτε βρουν μπροστά τους και ακολούθως τα εκθέτουν στα σπίτια τους, σαν να επρόκειτο για οικογενειακό κειμήλιο.
Ιστορικά, η οικοδόμηση του κάστρου ανάγεται στο 15ο αιώνα και έγινε για να προστατεύσει τον οικισμό του ομώνυμου χωριού. Η στρατηγική του θέση επέτρεπε την εποπτεία μεγάλου τμήματος της ακτογραμμής και των δρόμων της ενδοχώρας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που οδηγούσαν από το Γεννάδι στη νότια πλευρά του νησιού. Αυτό προσέδιδε στο κάστρο ένα σημαντικό ρόλο για την άμυνα των αγροτικών περιοχών.