«Αντί να κινηθούμε μπροστά, επιλέξαμε την όπισθεν, με ευθύνη δική μας και δική τους και σήμερα η γνωστή παιδική σβούρα με την οποία ασκήσαμε πολιτική, σταμάτησε να γυρίζει και έκατσε στο «πάρτε τα όλα». Δεν τίθεται πλέον θέμα διαβασμένου ή αδιάβαστου. Η εξέλιξη των πραγμάτων φαίνεται να είναι μονοδρομική και δεν ανατρέπεται μόνο με λόγια και ευχολόγια».
Αυτό δηλώνει σε συνέντευξή του στη «δ», ο δημοτικός σύμβουλος της παράταξης της μείζονος μειοψηφίας κ. Γιάννης Φλεβάρης με αφορμή την απόφαση για την παραχώρηση στο ΤΑΙΠΕΔ σημαντικών ακινήτων του νησιού μας.
«Αν η προσπάθεια αξιοποίησης γίνει σωστά και ωφελήσει τον τόπο, θα ήταν άδικο να την αντιμετωπίσουμε εξαρχής με αφορισμούς ή έστω με αρνητική προσέγγιση. Είμαι βέβαιος ότι δεν πείθουν πολλούς τα γενικόλογα συνθήματα περί «ξεπουλήματος» της δημόσιας περιουσίας και τα παρεμφερή, που μπορεί να βολεύουν ορισμένους για λόγους πολιτικής προσέγγισης, όμως, κάθε περίπτωση είναι χωριστή και πρέπει να εξετάζεται αυτοτελώς», δηλώνει ο κ. Γιάννης Φλεβάρης.
Σε ερώτηση σχετικά με το ακίνητο της «Ροδιακής Έπαυλης» ο κ. Φλεβάρης δηλώνει:
«Το φως του φάρου» θα ανάψει και η «Ροδιακή Έπαυλη» θα περιέλθει εκεί που ανήκει, στον Ροδιακό λαό και στον Δήμο του νησιού μας, εξάλλου σε αυτό φαίνεται να συγκλίνουν οι πληροφορίες. Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι το ορθό… Το ζητούμενο όμως δεν είναι το ακίνητο, ή «η παραχώρησή του» αλλά η Ροδιακή Αξία».
Η συνέντευξη του κ. Γιάννη Φλεβάρη, αναλυτικά:
• Συνιστά αδικία η μη παραχώρηση στο Δήμο της «Ροδιακής Έπαυλης»;
Αδικία συνιστά η συνεχής υποβάθμιση της Ρόδου και της Δωδεκανήσου, μέσα στα πλαίσια του νέου ελληνικού κράτους από την ενσωμάτωση έως σήμερα. Διαχρονικά και διαδοχικά παρά την εναλλαγή προσώπων, κυβερνήσεων και αντιπολιτεύσεων, τα πράγματα καταδεικνύουν ότι ο ρόλος της νησιωτικής μας πατρίδας ήταν και παραμένει δορυφορικός και δευτερεύων. Ο καταιγισμός των υποσχέσεων, των ανέξοδων εξαγγελιών και των «θα», αποτελεί γνώριμο… καιρικό φαινόμενο στον τόπο μας, αλλά κάθε φορά η διάψευση των υψηλών προσδοκιών σαρώνει τα νησιά μας, ως άνεμος και ως χειμέριο κύμα. Ως προς το συγκεκριμένο ερώτημα, πιστεύω ότι «το φως του φάρου» θα ανάψει και η Ροδιακή Έπαυλη θα περιέλθει εκεί που ανήκει, στον Ροδιακό λαό και στον Δήμο της Ρόδου, εξάλλου σε αυτό φαίνεται να συγκλίνουν οι πληροφορίες. Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι το ορθό. Η εξέλιξη αυτή θα ικανοποιήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα και θα είναι θετική αλλά δεν υιοθετώ τον όρο παραχώρηση καθώς κανείς δεν δύναται να παραχωρήσει κάτι που μας ανήκει και είναι δικαιωματικά δικό μας. Το ζητούμενο όμως δεν είναι η Ροδιακή Έπαυλη, ή «η παραχώρησή της» αλλά η Ροδιακή Αξία. Και τούτο δεν παραχωρείται αλλά κερδίζεται. Ίσως μπορούμε να το κερδίσουμε αν χαράξουμε ισχυρή δωδεκανησιακή πολιτική, έξω και πέρα από κομματικούς φραγμούς και μικροπολιτικές με μόνο γνώμονα το συμφέρον των νησιών. Δεν το πράξαμε τόσα χρόνια, τότε που θα μπορούσαμε καλύτερα να πιέσουμε καταστάσεις καθώς επιφυλάξαμε για μας, ρόλο σημαιοφόρου και χειροκροτητή. Πρέπει κάποτε όσοι υπόσχονται να τηρούν τις υποσχέσεις τους, διαφορετικά εμείς πρέπει να τους υποχρεώνουμε να το πράττουν. Αναφέρομαι σε όσους αντί να μας υποστηρίζουν υπέσκαπταν τη θέση μας επισήμως και ανεπισήμως. Ανέκοψαν την αναπτυξιακή δυναμική μας, ενισχύοντας άλλες περιοχές με δικούς μας πόρους, κατάργησαν την διοικητική μας αυτοτέλεια και αυτοδιοικητική αυτονομία και έπληξαν εθνικά και γεωπολιτικά τον νομό Δωδεκανήσου Ας ξεκινήσουμε κάποια στιγμή καθώς ποτέ δεν είναι αργά. Πρώτα ο τόπος μας και η ιδιαίτερη μας πατρίδα.
• Μείζον θέμα δημιουργήθηκε τις τελευταίες ημέρες για την “παραχώρηση” με απόφαση της διυπουργικής και άλλων ακινήτων στο ΤΑΙΠΕΔ. Θεωρείτε πως μας έπιασαν αδιάβαστους για μια φορά ακόμη;
Αντί να κινηθούμε μπροστά, επιλέξαμε την όπισθεν με ευθύνη δική μας και δική τους και σήμερα η γνωστή παιδική σβούρα με την οποία ασκήσαμε πολιτική, σταμάτησε να γυρίζει και έκατσε στο «πάρτε τα όλα». Δεν τίθεται πλέον θέμα διαβασμένου ή αδιάβαστου. Η εξέλιξη των πραγμάτων φαίνεται να είναι μονοδρομική και δεν ανατρέπεται μόνο με λόγια και ευχολόγια. Δεν χρεοκόπησε μόνο το παλαιό κράτος που λειτουργούσε έτσι όπως λειτουργούσε, καθ’ εικόναν και καθ’ ομοίωσιν πολλές φορές, καταστάσεων και κακώς κειμένων που είχαμε αποδεχθεί. Χρεοκόπησε και η παλαιάς κοπής πολιτική, χρεοκόπησε και η εμπιστοσύνη του Έλληνα πολίτη προς κόμματα, πολιτικούς και πολιτική, χρεοκόπησε και η παγιωμένη στο παρελθόν αντίληψη της γενικής αδράνειας ως προς την αξιοποίηση του τοπικού πλούτου, που σίγουρα δεν μπορεί να επιτευχθεί δια της απλής κατοχής και της ανεκμετάλλευτης δημοσίας κυριαρχίας. Ζητούμενο σήμερα είναι η ανάπτυξη, η καταπολέμηση της ανεργίας, η μείωση του δημοσίου χρέους, η ελάφρυνση των υποχρεώσεων που μετακυλίστηκαν από την δική μας, στην επόμενη γενεά και στα παιδιά μας, μετά το μεταπολιτευτικό πάρτυ κατασπατάλησης, διασπάθισης και κατάχρησης του δημοσίου χρήματος. Αν η προσπάθεια αξιοποίησης γίνει σωστά και ωφελήσει τον τόπο, θα ήταν άδικο να την αντιμετωπίσουμε εξαρχής με αφορισμούς ή έστω με αρνητική προσέγγιση. Είμαι βέβαιος ότι δεν πείθουν πολλούς τα γενικόλογα συνθήματα περί «ξεπουλήματος» της δημόσιας περιουσίας και τα παρεμφερή που μπορεί να βολεύουν ορισμένους για λόγους πολιτικής προσέγγισης όμως κάθε περίπτωση είναι χωριστή και πρέπει να εξετάζεται αυτοτελώς. Εν προκειμένω όπως αναφέρεται στην απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων και Αναδιαρθρώσεων, 300 ακόμα ακίνητα, παραχωρούνται στο ΤΑΙΠΕΔ προς αναζήτηση επωφελών συμβάσεων με δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης, διοίκησης, διαχείρισης, εκμετάλλευσης και αξιοποίησης μεταξύ των οποίων ακίνητα στην Καλλιθέα, στην Τσαμπίκα, στα Στεγνά, στη Λάρδο και αλλού. Σίγουρα το ενδιαφέρον όλων θα είναι αυξημένο για τα ακίνητα αυτά, που αποτελούν σημαντικό μέρος του πλούτου του νησιού μας και θα παρακολουθήσουμε από κοντά τις εξελίξεις.
• Ποια είναι η δική σας θέση:
Έχω εκφράσει εξ αρχής την άποψη και μένω προσηλωμένος στη θέση, ότι πρέπει να υπάρχει διαβούλευση με τον Δήμο και την τοπική κοινωνία πριν την όποια αξιοποίηση στη βάση της καλής πίστης και του ρεαλισμού, πάντοτε στην κατεύθυνση της ωφέλειας για τον τόπο, χωρίς η ωφέλεια αυτή να είναι κατ΄ ανάγκη μόνο οικονομική ή υλική.
• Τι απαιτείται από την πλευρά του Δήμου και γενικά της αυτοδιοίκησης;
Σχεδιασμός, προτάσεις, προετοιμασία, καταγραφή του τοπικού πλούτου, της περιουσίας του Δήμου και του Δημοσίου, των δυνατοτήτων αυτοχρηματοδότησης, συντήρησης, πρόβλεψη και προϋπολογισμός εσόδων από τις μορφές εκμετάλλευσης, ορθολογική και αειφορική εκπόνηση και ολοκλήρωση της χωροταξίας και των χρήσεων γης στο νησί της Ρόδου και γενικά αρχιτεκτονημένο και θεματικά δομημένο master plan. Χωρίς αυτό, δυστυχώς θα είμαστε όχι απλώς αδιάβαστοι αλλά και απόντες από τις εξελίξεις.
• Υπάρχει και τώρα δυνατότητα αντίδρασης στο θέμα αυτό από το Δήμο Ρόδου και τους άλλους φορείς του νησιού μας;
Θα μπορούσε σήμερα κανείς να επιχειρήσει να γράψει ένα μύθο ή να σκηνοθετήσει μια ταινία που θα εστίαζε σε μια δυναμική αντίδραση για την πόλη μας, για κάποιο κτίσμα της, για ένα μνημείο που καταρρέει η απαξιώνεται, ή για κάποιο παλαιό κτίσμα της. Τούτο θα ήταν ευκολότερο από την προσδοκία πραγματοποίησής της. Η αταξία των πραγμάτων όταν είναι περιορισμένη και όχι γενική, ανταποκρίνεται καλύτερα στην ψυχική διάθεση του πολίτη που επιζητεί το καλύτερο και αντιπαλεύει την αυθαίρετη αδιαφορία προς την τάξη, την ροπή στην μόνιμη αμέλεια και την ανυπαρξία αντίδρασης. Η τοπική ηγεσία πρέπει να βρίσκεται τουλάχιστον ένα βήμα μπροστά και να δίνει στους πολίτες όχι μόνο την εικόνα της αποτελεσματικής ή ουσιαστικής αντίδρασης αλλά να επιτυγχάνει, να αντιδρά. Σήμερα, που ο ελληνικός λαός υποφέρει από την κρίση και εστιάζει στα ατομικά, εγγύτερα ή ειδικότερα προβλήματα του, απομακρύνεται εν μέρει από τα γενικότερα και ζητά εντονότερη παρουσία και δράση των εκπροσώπων του, που πρέπει να βγουν μπροστά χωρίς να περιμένουν από τον λαό να τους σπρώξει. Με τις σκέψεις αυτές και τα υπάρχοντα δεδομένα, μπορούμε να αναμένουμε το θερινό ηλιοστάσιο, όχι όμως και κάποια δυνατότητα αποτελεσματικής αντίδρασης…
• Γιατί εξακολουθεί να υπάρχει πρόβλημα στον τομέα της καθημερινότητας, στοιχείο που επισημαίνεται από όλους τους φορείς;
Το πρόβλημα ξεκινάει από την παταγώδη αποτυχία του «Καλλικράτη» και την κατάργηση της πραγματικής αυτοδιοίκησης που επιβλήθηκε με την δημιουργία γιγαντιαίων Δήμων χωρίς ουσιώδεις λειτουργικές και συνεκτικές δομές στο εσωτερικό τους και καταλήγει όσον αφορά τα καθ΄ ημάς στην δεδομένη αστοχία και στην περιορισμένη ικανότητα της δημοτικής αρχής να δώσει λύσεις εγκαίρως και καταλλήλως στα ζητήματα της καθημερινότητας και όχι μόνον. Κοιτάξτε, ακούστε και οσφρηστείτε γύρω σας. Όλοι συμφωνούν. Η εικόνα της καθημερινότητας όχι μόνο δεν κολακεύει το νησί και τον Δήμο μας αλλά αντιθέτως αποτελεί εμφανές αρνητικό πρόσημο. Η καθαριότητα αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα μας, την κατάσταση την γνωρίζετε. Οι παραλίες του κατ΄ εξοχήν τουριστικού νησιού μας παραμένουν ακόμα γυμνές από εξοπλισμό, μέσα αναψυχής και καντίνες αν και φθάσαμε στα μέσα Μαΐου…., το γεγονός από μόνο του βλάπτει την εικόνα μας. Έπρεπε η «ναυαρχίδα» του ελληνικού τουρισμού, πέραν από την αδικαιολόγητη επίσης κυβερνητική καθυστέρηση, να είναι έτοιμη αρκετά ενωρίτερα και η ευθύνη βαρύνει την δημοτική αρχή. Οι συντηρήσεις, αποκαταστάσεις, βελτιώσεις σε όποιον τομέα της καθημερινότητας και αν αναφερθούμε, απλά καρκινοβατούν. Προσωπικό υπάρχει, στελέχη με αυτοδιοικητική εμπειρία υπάρχουν κι όπου κριθεί ότι δεν υπάρχουν, τα κενά μπορούν να καλυφθούν με υπηρεσιακούς παράγοντες. Δεν φταίει λοιπόν μόνο ο κακός νόμος, ούτε η οικονομική κρίση και δυσπραγία που συνέπεσε, φταίνε και όσοι όχι μόνο δεν μπορούν να αλλάξουν τη Ρόδο, αλλά ούτε καν την καθημερινότητα που λειτουργούσε πολύ καλύτερα στους πρώην Δήμους, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. Οι φιλότιμες προσπάθειες κάποιων, δεν επαρκούν.
