Χρηματική αποζημίωση άνω των 47.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένων και των τόκων, για δεδουλευμένες αποδοχές του, οφείλει να καταβάλει, με απόφαση που εξέδωσε το Β1′ Τμήμα του Αρείου Πάγου, η Δημοτική Πινακοθήκη στον αντιπρόεδρο της 2ης ΥΠΕ κ. Λάμπη Πλάτση.
Σύμφωνα με την υπ΄αριθμ. 82/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28 Φεβρουαρίου 2005 αγωγή του κ. Πλάτση που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 50/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 284/2009 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η Πινακοθήκη με την από 10 Μαρτίου 2010 αίτησή της.
Η Αρεοπαγίτης κ. Βαρβάρα Κριτσωτάκη εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως. Το δικαστήριο έκρινε ωστόσο τα εξής:
Ο κ. Πλάτσης ο οποίος φερόταν ότι συνδεόταν με το αναιρεσείον ΝΠΔΔ (πινακοθήκη) με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, στην πραγματικότητα όμως υπήρχε μεταξύ τους σχέση απλής εργασίας, παρουσιάστηκε για να αναλάβει υπηρεσία την 14η Σεπτεμβρίου 2002, αλλά αυθημερόν ο πρόεδρός του, υπέδειξε σ’ αυτόν να εργαστεί στο γραφείο του δημάρχου Ροδίων.
Η υπόδειξη ήταν προσωπική και κατόπιν συνεννόησης με το δήμαρχο και δεν πρόκειται για δανεισμό εργαζόμενου υπό τη στενή νομική έννοια του όρου, ούτε για μεταβολή στο πρόσωπο του εργοδότη με άλλον τρόπο, αλλά για καθορισμό των όρων και ιδίως του τόπου εργασίας από τον εργοδότη στο πλαίσιο του διευθυντικού δικαιώματός του.
Επομένως, η Πινακοθήκη διατήρησε την ιδιότητα του εργοδότη. Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από το περιεχόμενο του υπ’ αριθμ. 2624/13-2-2003 εγγράφου του δημάρχου προς την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, στο οποίο ο κ. Πλάτσης χαρακτηρίζεται ως υπάλληλος του νομικού προσώπου με την επωνυμία “Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου”.
Στο γραφείο του δημάρχου ο κ. Πλάτσης εργάστηκε από την 14η Σεπτεμβρίου 2002 έως το τέλος του 2002 και την 1η Ιανουαρίου 2003 αποσπάστηκε στη Νομαρχία Δωδεκανήσου και τοποθετήθηκε στο Γραφείο του Νομάρχη Δωδεκανήσου, όπου εργάστηκε έως την 28η Φεβρουαρίου 2005.
Όπως αναφέρει ο Αρειος Πάγος, η παρεμβολή της απόσπασης και η μεταβολή του προσώπου του εργοδότη δεν θεράπευσε την ακυρότητα της εργασιακής σύμβασης. Επίσης αποδείχτηκε ότι η Πινακοθήκη δεν κατέβαλε στον κ. Πλάτση τις νόμιμες αποδοχές του για τα χρονικά διαστήματα της απασχόλησής του γι’ αυτά. Ενόψει όμως της ακυρότητας της εργασιακής σύμβασης ο κ. Πλάτσης δεν δικαιούται να λάβει τις αντιστοιχούσες στην εργασία που προσέφερε αποδοχές, αλλά έχει αξίωση από τις διατάξεις των άρθρων 904 επ. ΑΚ για απόδοση της ωφέλειας που αποκόμισε ο εργοδότης του από την παροχή της εργασίας του σε εκτέλεση της άκυρης αυτής σύμβασης.
Η ωφέλεια αυτή είναι ίση με τις αποδοχές που θα κατέβαλλε ο εργοδότης σε άλλο μισθωτό με έγκυρη σύμβαση εργασίας και με τις ίδιες συνθήκες.
Μετά ταύτα έκρινε ότι οι αξιώσεις του κ. Πλάτση για το χρονικό διάστημα από 14 Σεπτεμβρίου 2002 μέχρι 3 Απριλίου 2003 έχουν υποκύψει στη διετή παραγραφή του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/1995 και ότι δικαιούται να λάβει το ποσό των 34.004,04 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στην ωφέλεια που αποκόμισε η Νομαρχία από την εργασία του, ποσό το οποίο όμως υποχρεούται να καταβάλει η Πινακοθήκη, αφού σύμφωνα με το νόμο οι αποσπώμενοι στις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις υπάλληλοι αμείβονται από τον φορέα από τον οποίο αποσπάστηκαν.
