«Η καταπολέμηση της ανεργίας δεν γίνεται με τρυκ και ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Η ουσιαστική αντιμετώπισή της μπορεί να γίνει μόνο με αλλαγή φιλοσοφίας, εργασιακής προσέγγισης του μοντέλου παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, καθώς η ολοένα εξελισσόμενη τεχνολογική ανάπτυξη χρειάζεται λιγότερες θέσεις εργασίας».
Στους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να καταπολεμηθεί η ανεργία αναφέρεται μεταξύ άλλων σε συνέντευξή του στη «δ», ο δικηγόρος, σύμβουλος του Δ.Σ.Α. και μέλος της Ένωσης Ελλήνων Εργατολόγων κ. Δημήτρης Βερβεσός, με αφορμή την ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί στη Ρόδο στις 24 Μαΐου.
«Η προσπάθεια αντιμετώπισης της ανεργίας μέσω προγραμμάτων του Ο.Α.Ε.Δ., stage και επιδοτούμενης απασχόλησης, είναι σαν να πιστεύεις ότι μπορείς να θεραπεύσεις ένα βαριά καρκινοπαθή με ασπιρίνες !!!», δηλώνει ο κ. Βερβεσός.
Σε ερώτηση για τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης ο κ. Βερβεσός δηλώνει πως γίνονται «σανίδα σωτηρίας» για τις επιχειρήσεις που βιώνουν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, λόγω της εθνικής διαρθρωτικής κρίσης.
«Τουναντίον οι εργαζόμενοι το μόνο που έχουν να κερδίσουν από την εφαρμογή των ΅’ευέλικτων” εργασιακών σχέσεων είναι η παράταση του εργασιακού χρόνου ζωής τους, σε ημιθανή κατάσταση, που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οδηγεί στο μοιραίο αργά αλλά σταθερά», επισημαίνει ο κ. Βερβεσός.
Ο κ. Βερβεσός αναφέρεται και στα μέτρα που έχουν εφαρμοσθεί και δημιούργησαν προβλήματα.
Η συνέντευξη του κ. Δ. Βερβεσού, αναλυτικά:
• Ποιο θα είναι το αντικείμενο της ομιλίας που θα πραγματοποιήσετε στη Ρόδο στις 24 Μαΐου;
Το θέμα για το οποίο έχω κληθεί να μιλήσω στην ημερίδα που διοργανώνεται στη Ρόδο στις 24 Μαΐου είναι οι νέες ευέλικτες μορφές εργασίας υπό το μνημονιακό εργατικό δίκαιο και οι τρόποι καταπολέμησης της ανεργίας.
• Με ποιους τρόπους θα μπορούσε να καταπολεμηθεί πραγματικά η ανεργία;
Από δικαιοφιλοσοφική άποψη θεωρώ ότι η καταπολέμηση της ανεργίας δεν γίνεται με τρυκ και ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Είναι προϊόν της κρίσης υπερσυσσώρευσης πλούτου της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και αποτελεί γνήσιο τέκνο του πιο πάνω μοντέλου ΅’ανάπτυξης”. Η ουσιαστική αντιμετώπισή της μπορεί να γίνει μόνο με αλλαγή φιλοσοφίας, εργασιακής προσέγγισης του μοντέλου παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, καθώς η ολοένα εξελισσόμενη τεχνολογική ανάπτυξη χρειάζεται λιγότερες θέσεις εργασίας.
Απαιτείται δηλαδή μείωση του μέσου ενεργού εργασιακού χρόνου ημερήσιας/εβδομαδιαίας απασχόλησης, για να εγγίζουμε δομές πλήρους απασχόλησης. Και αυτό για να επιτευχθεί απαιτεί μείωση του μέσου ποσοστού κέρδους, αν θέλουμε βέβαια να διατηρήσουμε τα υφιστάμενα μισθολογικά κόστη.
Η προσπάθεια αντιμετώπισης του φαινομένου μέσω προγραμμάτων του Ο.Α.Ε.Δ., stage και επιδοτούμενης απασχόλησης, είναι σαν να πιστεύεις ότι μπορείς να θεραπεύσεις ένα βαριά καρκινοπαθή με ασπιρίνες !!!
• Πώς μπορούν να αποδώσουν για επιχειρηματίες και εργαζόμενους οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης;
Επιχειρήσεις που βιώνουν σοβαρά προβλήματα ρευστότητας, λόγω της εθνικής διαρθρωτικής κρίσης, που διέρχεται η εθνική οικονομία και επηρεάζονται από αυτή, βρίσκουν μια “σανίδα σωτηρίας” στις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, ιδίως σε αυτές που δεν απαιτούν συναίνεση του μισθωτού, αλλά ήρτηνται από τη μονομερή απόφαση του διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη (π.χ. εκ περιτροπής απασχόληση), που εμφανίζει ραγδαία αύξηση στα τελευταία χρόνια των Μνημονίων.
Όμως εάν δεν βρεθεί κάποιο σκάφος για να ΅’πατήσει” σε πιο ασφαλές έδαφος, ο οικονομικός ωκεανός στον οποίο βρίσκονται οι επιχειρήσεις θα καταβροχθίσει τις σχεδίες των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων.
Τουναντίον οι εργαζόμενοι το μόνο που έχουν να κερδίσουν από την εφαρμογή των ΅’ευέλικτων” εργασιακών σχέσεων είναι η παράταση του εργασιακού χρόνου ζωής τους σε ημιθανή κατάσταση, που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οδηγεί στο μοιραίο αργά αλλά σταθερά !
• Μπορούν δια της νομικής οδού οι επιχειρήσεις να προβούν στις κατάλληλες κινήσεις προκειμένου να κερδίσουν χρόνο και να μην οδηγηθούν στο κλείσιμο; Τι σημαίνει αυτό για το προσωπικό που απασχολούν;
Πράγματι, οι “ευέλικτες” εργασιακές σχέσεις μπορούν να εξασφαλίσουν ένα χρονικό ορίζοντα παράτασης της οικονομικής δραστηριότητας, χωρίς όμως να μπορέσουν να αποτελέσουν την ουσιαστική λύση του εργασιακού/οικονομικού αδιεξόδου, που αντιμετωπίζει η επιχείρηση. Μόνο αν και όπου χρειάζεται χρόνος για την εξεύρεση χρηματοροών, μπορεί να λειτουργήσουν σωτήρια οι άνω μορφές εργασίας.Τουναντίον οι εργαζόμενοι μόνο να χάσουν έχουν από την εφαρμογή αυτών των μορφών, όχι διότι πρόσκαιρα μειώνονται – και δη δραματικά – οι αποδοχές τους, αλλά κυρίως διότι από την εμπειρία μας στα χρόνια που έχουν διαδράμει, η θυσία αυτή της μείωσης της αγοραστικής τους δύναμης σπάνια συμβάλλει στην επιβίωση της επιχείρησης ή στη διατήρηση της θέσης εργασίας, καθώς τα προβλήματα των επιχειρήσεων είναι στρατηγικής σημασίας, δεν συνέχονται με το μισθολογικό κόστος, και για να αντιμετωπισθούν χρειάζεται η θυσία θέσεων εργασίας, λύση πιο αποτελεσματική για την πλειοψηφία των επιχειρήσεων σε εποχές τέτοιας βαθιάς διαρθρωτικής και κυρίως παρατεταμένης κρίσης, εν συγκρίσει με την πρόσκαιρη μείωση του μισθολογικού κόστους που παρέχουν οι άνω ευέλικτες μορφές εργασίας.
• Ποιες θεωρείτε πως θα είναι οι συνέπειες από τη λήξη της μετενέργειας στην περίπτωση που δεν υπογραφούν νέες συλλογικές συμβάσεις;
Καταστροφικές. Τίποτε άλλο!
• Θεωρείτε πως η χιονοστιβάδα των μέτρων που έχουν πλήξει περισσότερο τους εργαζόμενους θα συνεχιστεί καθώς μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί πως δεν δίνει διέξοδο και στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας;
Αν δεν υπάρξει πολιτική λύση του ζητήματος που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια την εθνική οικονομία, προοπτική ανατροπής ΅’από τα κάτω” της δεδομένης εφαρμοζόμενης εργασιακής πολιτικής δεν διαφαίνεται στο άμεσο – τουλάχιστον – μέλλον να αλλάζει κάτι. Το εργατικό κίνημα είναι καθημαγμένο, οι ηγεσίες του απομονωμένες από τη βάση του και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι διακατέχονται από ένα ιδιότυπο σύγχρονο νεοελληνικό ραγιαδισμό και ωχαδερφισμό.Από την άλλη, όσες δυνάμεις επέβαλλαν αυτές τις πολιτικές, παρότι διαβλέπουν το αδιέξοδό τους στην ουσιαστική επίλυση του προβλήματος, δεν έχουν κανένα λόγο να τις τροποποιήσουν, στο μέτρο που ωφελούνται από αυτά τα μέτρα και αυξάνουν τα κέρδη τους μεσοσταθμικά.
• Εκτιμάτε πως το ποσοστό της ανεργίας θα αυξηθεί και άλλο; Δίνουν λύσεις για την απασχόληση τα ευρωπαϊκά προγράμματα που ξεκίνησαν να υλοποιούνται;
Το ποσοστό της πραγματικής ανεργίας, θα αυξηθεί κι άλλο καθώς η επί τόσα χρόνια υφεσιακή κατάσταση της οικονομίας, αποσαρθρώνει σιγά αλλά σταθερά όσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, είχαν ακόμα αντέξει κυρίως λόγω των αποθεματικών τους ή της χρηστής διαχείρισης που είχαν στο οπλοστάσιό τους. Η προσπάθεια συρρίκνωσης των ποσοστών καταγραφόμενης ανεργίας της Ε.Λ.Σ.Τ.Α.Τ., μέσω προγραμμάτων προσωρινής επιδότησης θέσεων εργασίας ή μαθητείας ή μέσω πάσης έμπνευσης και άλλης υφής προγραμμάτων του Ο.Α.Ε.Δ., θα αποτελούν πρόσκαιρη πτώση του πυρετού και της φλεγμονής της πραγματικής οικονομίας μέσω αντιπυρετικών και αντιφλεγμονωδών σκευασμάτων.
• Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι προωθούνται απολύσεις χιλιάδων εργαζομένων στο Δημόσιο και παράλληλα γίνεται λόγος για προσλήψεις συμβασιούχων με μικρότερους μισθούς;
Ο τραγέλαφος της Δημόσιας Διοίκησης, που αποτελεί μία δημόσια δομή με χαμηλότερο μέσο όρο υπαλλήλων από πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που όμως λόγω της στρεβλής κατανομής τους και της παντελούς έλλειψης παραγωγικότητας και αποτελεσματικότητας, αντιμετωπίζεται από τους εκάστοτε ΅’μαθητευόμενους μάγους” που ηγούνται της Δημόσιας Διοίκησης, με ΅’βότανα” και ΅’γιατροσόφια” και πολύ επικοινωνιακή διαχείριση, σε μία κοινή γνώμη, που κυριαρχείται από λογικές του τύπου ΅’να ψοφήσει η αγελάδα του γείτονα”.Η στοχοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων και η ΅’ανθρωποθυσία” τους στο βωμό του κατευνασμού του ρωμαϊκού όχλου στο σύγχρονο Κολοσσαίο εν είδει μονομάχων, η αχλύς του οποίου διοικεί τη σύγχρονη Ρώμη, δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα της απουσίας στοιχειώδους προσωπικού για την εξυπηρέτηση σημαντικών τομέων δημόσιας δράσης (αστυνόμευση, κοινωνική ασφάλιση, κοινωνικές δομές, υγεία, πολιτισμός, άθληση κ.ο.κ.), χωρίς ταυτόχρονα να καταστήσει την χαίνουσα και ακρωτηριασμένη Δημόσια Διοίκηση, πιο παραγωγικό εργαλείο εξυπηρέτησης της ανάπτυξης, διότι πλέον δεν θα δύναται ν’ ανταποκριθεί ούτε στα ποσοτικά ζητούμενα της ανάπτυξης, μιας και στα ποσοτικά της στοιχεία ήδη αντιμετώπιζε διαρθρωτικό πρόβλημα και στο άμεσο παρελθόν της Μεταπολίτευσης.Από τη Δημόσια Διοίκηση των Εθνικοφρόνων, περάσαμε στη Δημόσια Διοίκηση των κομματικών εκλεκτών, για να περάσουμε στη Δημόσια Διοίκηση των φοβικών και εν ραστώνη διατελούντων στελεχών της.
