Χρειάζεται λίγη πρωτοβουλία και κοινωνική συνοχή

Ένας Γερμανός αυτοκράτορας έλεγε ότι ο πόλεμος είναι μιά συνέχεια της οικονομικής άμιλλας.
Η σημερινή οικονομική κατάσταση παρομοιάζει κατά κάποιον τρόπο – ελαφρά όμως – με τις δυσκολίες που μας είχαν δημιουργηθεί στην εποχή του μεσοπολέμου και στην περίοδο 1940-1945. Όχι όμως οι αντιδράσεις μας.
Στην δύσκολη εκείνη εποχή έπρεπε να βρεθούν τρόποι για να χτιστούν σχολεία, να πληρωθούν οι παπάδες, να γίνουν δρόμοι, αθλητικά σωματεία, να βοηθηθούν οι φτωχοί κ.ο.κ
Όλα αυτά έγιναν με εράνους και εθελοντική εργασία των ιδιωτών. Το κράτος, τότε ιταλικό, ξόδευε μόνον για τα συμφέροντά του και μεταξύ άλλων για να μας κάμει Ιταλούς.
Μετά τον πόλεμο, υπήρχε ακόμα η προσωπική εργασία και ο γράφων εργάστηκε ο ίδιος σε κατασκευή δρόμων, αναδασώσεις, καθαρισμούς και κατάσβεση πυρκαγιών μέχρι που έφυγε στα δεκαεπτά του χρόνια για να εργαστεί στα πλοία.
Σήμερα όμως που δεν υπάρχουν χρήματα στα ταμεία, συνεχίζουμε να απαιτούμε τα πάντα από το κράτος ή τις κρατικές υπηρεσίες, τους Δήμους κ.τ.λ., σε σημείο, που όταν ψοφήσει ή σκοτωθεί μιά γάτα ή ένας σκύλος στο δρόμο, μπροστά στο σπίτι μας, απαιτούμε να έρθει ο Δήμος να τα μαζέψει. Πετούμε διάφορα σκουπίδια, όπου βρεθεί ή στην καλύτερη περίπτωση δίπλα από την κάλαθον των αχρήστων, αλλά κατηγορούμε την υπηρεσία καθαρισμού για την μη συλλογή τους.
Ένα συγκεκριμένο παράδειγμα αδιαφορίας στο Παραδείσι, είναι το εξής:
Στον λεγόμενο “Σταθμό” ένας ξένος έφερε ή κατασκεύασε έναν καναπέ/σκάμνα, ο οποίος με την πάροδο του χρόνου έχει καταστραφεί. Δεν βρέθηκαν δυο τρεις καλοί φίλοι να κάμουν την αξιοπρεπή κίνηση που επιβάλλεται και να συντηρήσουν τον εν λόγω καναπέ/σκάμνα προς τιμήν του ξένου που με τον τρόπον του ετίμησε το χωριό τους.
Η καλή θέληση και το φιλότιμο όμως υπάρχει και το βλέπουμε σε διάφορες μεμονωμένες κινήσεις όπως π.χ. οι καθαρισμοί παραλιών που γίνονται, έστω και σπάνια. Αν αρχίζαμε μια προσπάθεια σε συλλόγους, προσκόπους, εκκλησίες, και μεταξύ φίλων ή γειτόνων, είναι σίγουρο ότι η ζωή μας θα άλλαζε πολύ, ακόμα και από άποψη κοινωνικής συνοχής.
Ο εθελοντισμός υπάρχει σε όλα τα μέρη, μέχρι που σε ορισμένα μέρη της Αμερικής, πολίτες εθελοντές, αναλαμβάνουν να συντηρούν καθαρισμένα τόσα μέτρα δρόμου ο καθένας.
Και αναφέρομαι ξανά στο Παραδείσι όπου, επί Ιταλοκρατίας, είχαν δημιουργηθεί, νυχτερινό ελληνικό σχολείο, εκτός του ημερήσιου, βιβλιοθήκη, αθλητικός σύλλογος και άλλα, με εθελοντική εργασία και ο γράφων έχει την τιμή να είναι γιος ενός των αρχιμαστόρων των εν λόγω έργων.
Λίγη πρωτοβουλία και κοινωνική συνοχή χρειάζονται για να επιτευχθούν τα φρούτα του εθελοντισμού.
Λούκας Μιχαήλ
Κυραμαριός
Βέλγιο