Απόφαση “σταθμό” με την οποία αναστέλλεται ο πλειστηριασμός ακινήτου που αποτελεί την κύρια κατοικία οφειλέτη έως και την 31η Δεκεμβρίου 2012 σε εφαρμογή σχετικής ευνοϊκής τροπολογίας εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου κρίνοντας ότι το νομοθέτημα βρίσκει εφαρμογή και σε οφειλές που υπερβαίνουν τα 200.000 ευρώ.
Ο νόμος που πέρασε με τροπολογία στη Βουλή ανέστειλε συγκεκριμένα τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για χρέη που δεν υπερβαίνουν τα 200.000 ευρώ. Η τροπολογία αφορά τόσο τους πλειστηριασμούς που επισπεύδονται από τις τράπεζες για ποσά που δεν υπερβαίνουν το ποσό των 200.000 ευρώ, όσο και τους πλειστηριασμούς που επισπεύδονται από οποιονδήποτε σε βάρος της πρώτης ή της μοναδικής κατοικίας του οφειλέτη.
Η παράταση που δόθηκε μέχρι την 31η Δεκεμβρίου κρίθηκε αναγκαία προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις που έχουν περιέλθει σε αδυναμία πληρωμής να ανακάμψουν, να αναδιοργανώσουν σε μία εξαιρετικά δύσκολη οικονομική συγκυρία την κάλυψη των αναγκών τους και να επιδιώξουν την καλύτερη δυνατή διευθέτηση και εξυπηρέτηση των οφειλών τους.
Το ιστορικό της υπόθεσης έχει ως εξής:
Δυνάμει της περίληψης κατασχετήριας έκθεσης ακινήτου δικαστικής επιμελήτριας εκτέθηκε σε δημόσιο αναγκαστικό πλειστηριασμό στις 18.07.2012 σε εκτέλεση δύο διαταγών πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου για χρηματική απαίτηση 287.866,87 ευρώ, πλέον τόκων, μια οριζόντια ιδιοκτησία και ειδικότερα ένα διαμέρισμα πρώτου ορόφου επιφάνειας 89,80 τ.μ. επί της οδού Εμ. Ζαννή στη Ρόδο.
Το ακίνητο αυτό εκτιμήθηκε στο ποσό των 200.000 ευρώ και ορίστηκε ως τιμή πρώτης προσφοράς το ποσό των 134.000 ευρώ, ήτοι η αντικειμενική του αξία.
Η ιδιοκτήτρια του ακινήτου ισχυρίστηκε σε ανακοπή της ότι ακύρως επισπεύδεται εις βάρος της πλειστηριασμός του συγκεκριμένου ακινήτου, το οποίο αποτελεί την κύρια κατοικία της, ενόψει της διάταξης του άρθρου 19 παρ. 1 του Ν 3869/2010, όπως ισχύει σήμερα, που απαγορεύει τη διενέργεια πλειστηριασμών της κύριας κατοικίας του οφειλέτη έως και 31.12.2012.
Το δικαστήριο που έκανε δεκτή την ανακοπή πιθανολόγησε ότι η αιτούσα, επειδή είναι έμπορος, δεν μπορεί να υπαχθεί στη διαδικασία του Ν 3869/2010 περί υπερχρεωμένων νοικοκυριών και συνεπώς σε κάθε περίπτωση δεν απαιτείται στην περίπτωσή της η υποβολή αίτησης του άρθρου 4 του ως άνω νόμου για την εφαρμογή στην περίπτωσή της του άρθρου 19 του νόμου αυτού, όπως ισχύει σήμερα. Εξάλλου, το κατασχεθέν αυτό ακίνητο, πιθανολογείται ότι αποτελεί την κύρια κατοικία της οικογένειας της αιτούσας, στην οποία διαμένει με το σύζυγο και τα δύο τέκνα της.
Περαιτέρω, κατά την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 του Ν 3869/2010, η αξία του ως άνω ακινήτου της αιτούσας δεν πιθανολογείται ότι υπερβαίνει το όριο αφορολόγητης απόκτησης πρώτης κατοικίας για έγγαμο με τέκνα καθώς προσδιορίστηκε με την ανωτέρω έκθεση κατάσχεσης στην αντικειμενική της αξία στα 134.000 ευρώ.
Κρίθηκε έτσι ότι το κατασχεθέν ακίνητο υπάγεται στη διάταξη του άρθρου 19 παρ. 1 του Ν 3869/2010, όπως αυτή τροποποιήθηκε με το άρθρο 46 παρ. 2 του Ν 3986/2011.
Την υπόθεση χειρίστηκε η δικηγόρος κ. Ευαγγελία Ταρασλιά.
