Απερρίφθη η έφεση του Δημοσίου κατά Ραπτάκη για το «Ακταίον»

Με την υπ΄αριθμ. 12/2013 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της έφεσης που άσκησε το Ελληνικό Δηµόσιο κατά απόφασης, που δικαίωσε τον επιχειρηµατία κ. Νικόλαο Ραπτάκη, για ληξιπρόθεσµες οφειλές, συνολικού ύψους 2.569.581 ¤ από µη καταβληθέντα µισθώµατα στην εταιρεία «ΞΕΝΙΑ Α.Ε.» για τη χρήση του καφεζαχαροπλαστείου – εστιατορίου «Ακταίον» Ρόδου, στο χρονικό διάστηµα από 19-7-1991 έως 15-10-2005.
Το Ελληνικό Δηµόσιο είχε ζητήσει να διαταχθεί η προσωπική του κράτηση για χρονικό διάστηµα ενός έτους, ως αναγκαστικό µέσο εκτέλεσης, για την είσπραξη της εν λόγω απαίτησής του και να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη.
Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι ο κ. Ν. Ραπτάκης ήταν οµόρρυθµος εταίρος της εταιρείας µε την επωνυµία «Π. Ραπτάκης – Ν. Ραπτάκης – Β. Χατζηβαλσάµης Ο.Ε.», η οποία είχε την εκµετάλλευση του καφεζαχαροπλαστείου – εστιατορίου “Ακταίον” Ρόδου.
Το εν λόγω κατάστηµα το είχε εκµισθώσει η «ΞΕΝΙΑ Α.Ε.», που ανήκει στον ΕΟΤ για το χρονικό διάστηµα από 19-7-1991 έως 15-10-2005. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο κ. Ραπτάκης, ως οµόρρυθµο µέλος της εν λόγω εταιρείας, οφείλει το ποσό των 2.569.581¤, που αφορά µη καταβληθέντα µισθώµατα από την ανωτέρω µίσθωση.
Περαιτέρω όµως αποδείχθηκε ότι ο κ. Ραπτάκης κηρύχθηκε σε κατάσταση πτωχεύσεως δυνάµει της υπ’ αριθ. 1566/1996 αποφάσεως του Πολυµελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και αδυνατεί, λόγω οικονοµικής δυσπραγίας να καταβάλει το ανωτέρω οφειλόµενο ποσό.

Το πρωτόδικο δικαστήριο έτσι έκρινε πως παρότι η οφειλή χρεών προς το Δηµόσιο αποτελεί συνάµα και αδικοπραξία και µπορεί να διαταχθεί εφόσον πληρούνται οι ανωτέρω αναφερόµενες προϋποθέσεις, προσωπική κράτηση του οφειλέτη, στην προκειµένη περίπτωση, επειδή δεν αποδείχθηκε ότι ο κ. Ραπτάκης δεν καταβάλλει το οφειλόµενο χρηµατικό ποσό από δυστροπία αλλά αντιθέτως αποδείχθηκε ότι δεν το καταβάλλει από οικονοµική αδυναµία, δεν πρέπει να διαταχθεί εναντίον του προσωπική κράτηση και απέρριψε την αίτηση του Ελληνικού Δηµοσίου ως ουσία αβάσιµη.
Κατά την ακροαµατική διαδικασία ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου ο µάρτυρας του Ελληνικού Δηµοσίου, υπάλληλος της ΔΟΥ είχε καταθέσει ότι υφίσταντο βεβαιωµένα χρέη του κ. Ραπτάκη ύψους 2.500.000 ευρώ. Το µεγαλύτερο µέρος της οφειλής ήταν από µισθώµατα.
Ο λογιστής της εταιρείας Ραπτάκη είχε καταθέσει ότι η ένδικη διαφορά ξεκίνησε µε την ΞΕΝΙΑ Α.Ε. και το Δήµο Ροδίων, ο οποίος διεκδικούσε το ακίνητο. Επεσήµανε ότι τα µισθώµατα δεν καταβλήθηκαν γιατί δεν δόθηκε στην εταιρεία άδεια να τοποθετήσει τραπεζοκαθίσµατα στον αύλειο χώρο. Επεσήµανε επίσης ότι η ΔΟΥ δεν είναι αρµόδια για τη βεβαίωση χρεών και πως έπρεπε να κοπούν τα παράβολα και να σταλούν στο υπουργείο Οικονοµικών. Τόνισε επίσης ότι η σύµβαση µε την Ξενία έγινε το 1991 και η εταιρεία εγκατέλειψε το οίκηµα το 1994 ενώ επεσήµανε ότι για διάστηµα 8 µηνών η επιχείρηση τελούσε υπό κατάληψη. Εξήγησε επίσης ότι υπήρχε µια έριδα µεταξύ του ΕΟΤ και του Δήµου Ροδίων για το συγκεκριµένο κτήριο και ότι ο κ. Ραπτάκης οδηγήθηκε σε πτώχευση εξαιτίας αυτής της υποθέσεως.