Ανάρπαστα είναι στο διαδίκτυο τα κεραμικά της παλιάς, Ροδίτικης βιοτεχνίας κεραμικών «Ικαρος» και πωλούνται σε εξαιρετικά υψηλές τιμές. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα μικρό σταχτοδοχείο μπορεί να πετύχει και τιμή 200 ευρώ, ενώ είναι ανυπολόγιστες οι τιμές για τα πιο περίτεχνα βάζα και τα λοιπά σκεύη.
Οι ιδιοκτήτες των κεραμικών αυτών γνωρίζουν ότι έχουν στα χέρια τους μια μικρή περιουσία και δεν είναι λίγοι εκείνοι που έχουν καταφύγει σε ροδίτικα ασφαλιστικά γραφεία για να τα ασφαλίσουν. Ωστόσο, η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει αρκετούς στο να αναζητήσουν αγοραστές τόσο στο διαδίκτυο, όσο και στην τοπική αγορά. Μάλιστα, οι Ροδίτες έμποροι που έχουν την οικονομική επιφάνεια δεν χάνουν την ευκαιρία να αγοράζουν τα κεραμικά του «Ικάρου» και στη συνέχεια είτε να τα κρατούν για τα μέλη της οικογενείας τους, είτε να τα μοσχοπουλούν προς άλλους Ροδίτες που γνωρίζουν την αξία τους.
Η αξία των κεραμικών αυτών στηρίζεται τόσο στις περίτεχνες καλλιτεχνικές τους παραστάσεις, όσο και στα υλικά που είχαν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή τους. Είναι χαρακτηριστικό πως η συνταγή για το σμάλτο των κεραμικών παραμένει μυστική ακόμα και σήμερα.
Το εργοστάσιο «Ικαρος» είχε ιδρυθεί από την περίοδο της Ιταλικής κατοχής και μετά τον πόλεμο πέρασε στα χέρια της οικογενείας του Κώστα Χατζηκωνσταντή, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος. Η επιχείρηση έκλεισε μη μπορώντας να ανταγωνιστεί τις χαμηλές τιμές των εισαγόμενων ινδικών και κινεζικών κεραμικών.
Είναι αξιοσημείωτο πως το εργοστάσιο ήταν πραγματικά πρωτοποριακό για την εποχή του, καθώς σε αυτό είχε για πρώτη φορά υιοθετηθεί η χρήση του φούρνου – τούνελ. Σε αυτό το φούρνο υπήρχε κυλιόμενη βάση επάνω στην οποία ετοποθετούντο τα πήλινα σκεύη και στην πορεία ψηνόντουσαν σε σταθερή θερμοκρασία 1200 βαθμών Κελσίου. Ετσι υπήρχε μια γραμμή παραγωγής που διασφάλιζε υψηλής αντοχής κεραμικά και διαρκή λειτουργία.
Η θέση του εργοστασίου ήταν πλάι στο ρυάκι του Κορακόνερου (ξεκινούσε από το Ροδίνι και κατέληγε στο κοιμητήριο Αγίου Δημητρίου, πόλεως Ρόδου) και το νερό χρησιμοποιούνταν επίσης στη γραμμή παραγωγής.
Σε ό,τι αφορά την πρώτη ύλη, αυτή προέρχονταν εξολοκλήρου από τη Ροδίτικη γη. Ο πηλός συλλέγονταν κυρίως από την περιοχή Κοσκινού, αλλά και από πολλά άλλα σημεία της νήσου Ρόδου. Ηταν το ίδιο υλικό που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή κεραμιδιών στην υψικάμινο που βρίσκεται (ερειπωμένη πια) στο δρόμο από το Γεννάδι προς το χωριό Βάτι.
Πηλός και σμάλτο δουλευόντουσαν με μοναδική δεξιοτεχνία από τους καλλιτέχνες – κεραμουργούς της Ρόδου και οι δημιουργίες ήταν μοναδικές. Παραστάσεις από τη Ρόδο, την ύπαιθρο, παραστάσεις με το ελάφι Ντάμα – Ντάμα και τον ιβίσκο βρισκόντουσαν πάντα στην πρώτη γραμμή. Η καλλιτεχνική αξία των κεραμικών του «Ικάρου» ήταν ανεγνωρισμένη διεθνώς και μαζί με αυτήν είχαν αναγνωριστεί και όλοι οι κεραμουργοί που εργάσθηκαν σε αυτό το εργοστάσιο.
Πρέπει να σημειωθεί ότι για πολλά χρόνια πρωτομάστορας στο εργοστάσιο του «Ικάρου» ήταν ο γνωστός καλλιτέχνης της κεραμικής Νάσος Μυλωνάς, που έφυγε από τη ζωή τον Δεκέμβριο του 2010, κλείνοντας έτσι και τον κύκλο της ζωής μιας άλλης, πιο δημιουργικής και παραγωγικής Ρόδου.
