Απορρίφθηκε η αγωγή διερμηνέως κατά του νοσοκομείου για τον αποκλεισμό της από τους χώρους του

Μια υπόθεση που κινεί­ται στο μεταίχ­μιο ανάμεσα στην ελεύ­θερη άσκηση επαγ­γέλ­μα­τος και στο δικαί­ωμα μιας δημό­σιας υπη­ρε­σίας να ελέγχει ποιος εισέρ­χε­ται στους χώρους της έφτασε στο τέλος του πρώτου δικα­στι­κού της σταθμού. Το αρμόδιο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο απέρ­ριψε την αγωγή επι­χει­ρη­μα­τία που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη διερ­μη­νεία και συνο­δεία αλλο­δα­πών ασθενών, κατά του δημό­σιου νοσο­κο­μείου του νησιού.

Η ενά­γουσα υπο­στή­ριζε ότι από τον Σεπτέμ­βριο του 2024 η ίδια και οι συνερ­γά­τες της βρήκαν κλει­στές τις πόρτες του ιδρύ­μα­τος, στο οποίο επί χρόνια προ­σέ­φε­ραν υπη­ρε­σίες επι­κοι­νω­νίας σε του­ρί­στες που δεν μιλού­σαν ελλη­νικά ή αγγλικά. Το δικα­στή­ριο, ωστόσο, έκρινε ότι ο ισχυ­ρι­σμός παρέ­μεινε ανα­πό­δει­κτος.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η διαμάχη δεν έχει κλείσει, καθώς εκκρε­μεί δεύτερη δικα­στική ενέρ­γεια για μετα­γε­νέ­στερο περι­στα­τικό του Ιουνίου 2025.

Η αξίωση των 12.960 ευρώ

Η αγωγή κατα­τέ­θηκε τον Οκτώ­βριο του 2024 με βάση τις δια­τά­ξεις για την αστική ευθύνη του Δημο­σίου. Η ενά­γουσα ζητούσε 3.960 ευρώ ως δια­φυ­γό­ντα κέρδη και 9.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση για ηθική βλάβη. Ο υπο­λο­γι­σμός των δια­φυ­γό­ντων κερδών στη­ρι­ζό­ταν σε απλή αριθ­μη­τική. Όπως δια­τει­νό­ταν, επί 22 ημέρες μέχρι την επίδοση της αγωγής δεν της επι­τρά­πηκε να εργα­στεί εντός του νοσο­κο­μείου, ενώ σε κανο­νι­κές συν­θή­κες εξυ­πη­ρε­τούσε κατά μέσο όρο 3 περι­στα­τικά ημε­ρη­σίως, με αμοιβή 60 ευρώ το καθένα.

Για την ηθική βλάβη, υπο­στή­ριζε ότι ο απο­κλει­σμός της χωρίς αιτιο­λο­γία έπληξε ανε­πα­νόρ­θωτα το επαγ­γελ­μα­τικό της κύρος, δεδο­μέ­νου ότι επί σειρά ετών ήταν το πρόσωπο στο οποίο απευ­θύ­νο­νταν του­ρι­στι­κοί πρά­κτο­ρες, ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες και ιατρικό προ­σω­πικό για τους ξένους ασθε­νείς. Σε νομικό επίπεδο, επι­κα­λέ­στηκε το άρθρο 5 του Συντάγ­μα­τος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η διοί­κηση δεν δικαιού­ται να θέτει αδι­καιο­λό­γη­τους φραγ­μούς στην άσκηση νόμιμου επαγ­γέλ­μα­τος χωρίς σαφείς λόγους δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος.

Τα περι­στα­τικά του Σεπτεμ­βρίου 2024

Η αγωγή στη­ρι­ζό­ταν σε 4 περι­στα­τικά μέσα σε λίγες εβδο­μά­δες. Στις 12 Σεπτεμ­βρίου 2024 η επι­χει­ρη­μα­τίας φέρεται να επι­σκέ­φθηκε τον διοι­κητή για να ζητήσει εξη­γή­σεις και να έλαβε την απά­ντηση ότι η διοί­κηση δεν επι­θυ­μούσε εφεξής την παροχή των συγκε­κρι­μέ­νων υπη­ρε­σιών εντός του ιδρύ­μα­τος.

Την επόμενη ημέρα, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, νεαρός Γερ­μα­νός του­ρί­στας νοση­λευό­ταν με έμφραγμα, συνο­δευό­με­νος από τη σύντροφό του, χωρίς κανείς από τους δύο να μιλά ελλη­νικά ή αγγλικά. Ο θεράπων καρ­διο­λό­γος ζήτησε διερ­μη­νέα, η επι­χει­ρη­μα­τίας έστειλε γερ­μα­νό­φωνη συνερ­γά­τιδα, αλλά η ασφά­λεια της απα­γό­ρευσε την είσοδο. Μπήκε τελικά μόνο αφού ο ιατρός συνεν­νο­ή­θηκε προ­σω­πικά με τον διοι­κητή.

Στις 16 Σεπτεμ­βρίου 2024 του­ρι­στικό γραφείο παρέ­πεμψε στο νοσο­κο­μείο 3 ασθε­νείς από κρουα­ζιε­ρό­πλοιο, οι οποίοι ζήτησαν τις υπη­ρε­σίες της επι­χεί­ρη­σης, αλλά η είσοδος και πάλι δεν επι­τρά­πηκε. Στις 3 Οκτω­βρίου 2024, σύμφωνα με την ενά­γουσα, κλήθηκε εκτά­κτως για επείγον περι­στα­τικό και βρέθηκε ξανά μπροστά σε κλειστή πόρτα.

Η θέση του νοσο­κο­μείου

Η διοί­κηση αντέ­κρουσε την αγωγή σε όλη της την έκταση. Το βασικό της επι­χεί­ρημα ήταν ότι η σχέση με την επι­χει­ρη­μα­τία είχε συγκε­κρι­μένο νομικό θεμέλιο, τη μίσθωση ενός κατα­στή­μα­τος 12 τετρα­γω­νι­κών μέτρων στον χώρο υπο­δο­χής, η οποία έληξε τον Μάιο του 2023. Από τότε, υπο­στή­ριξε, δεν υφί­στα­ται καμία έννομη σχέση και, συνεπώς, κανένα νόμιμο έρεισμα για τη χρήση των χώρων του ιδρύ­μα­τος.

Το νοσο­κο­μείο αρνή­θηκε ότι συνέ­βη­σαν τα συγκε­κρι­μένα περι­στα­τικά απο­κλει­σμού, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τα ανα­πό­δει­κτα, και πρόβαλε ότι δια­θέ­τει προ­σω­πικό που γνω­ρί­ζει ξένες γλώσσες, ενώ υπάρχει η θεσμική δυνα­τό­τητα ανά­θε­σης υπη­ρε­σιών διερ­μη­νείας μέσω δια­γω­νι­σμού, εφόσον υπο­βλη­θεί σχετικό αίτημα. Επι­σή­μανε, τέλος, ότι η επι­χει­ρη­μα­τίας είχε ήδη ζητήσει προ­σω­ρινή δικα­στική προ­στα­σία τον Οκτώ­βριο του 2024 και το αίτημα απορ­ρί­φθηκε τον Δεκέμ­βριο του ίδιου έτους.

Το βάρος της από­δει­ξης

Το δικα­στή­ριο δεν χρειά­στηκε να απα­ντή­σει στο συνταγ­μα­τικό ερώτημα. Η κρίση του στάθηκε στο ζήτημα της από­δει­ξης, καθώς στις αγωγές απο­ζη­μί­ω­σης ο ενάγων οφείλει να απο­δεί­ξει το ζημιο­γόνο γεγονός, τη ζημία και τον αιτιώδη σύν­δε­σμο. Όπως προ­κύ­πτει, κρίθηκε ότι από κανένα στοι­χείο δεν απο­δει­κνύ­ε­ται πως στις επί­μα­χες ημε­ρο­μη­νίες όργανα του νοσο­κο­μείου απα­γό­ρευ­σαν την είσοδο στην επι­χει­ρη­μα­τία ή στους συνερ­γά­τες της.

Το κεντρικό μαρ­τυ­ρικό στοι­χείο ήταν η ένορκη κατά­θεση του συντρό­φου της, ο οποίος βεβαί­ωσε ότι μετά τη λήξη της μίσθω­σης η επι­χεί­ρηση συνέ­χισε να εισέρ­χε­ται κανο­νικά στο νοσο­κο­μείο μέχρι τον Σεπτέμ­βριο του 2024, οπότε ξαφνικά ενη­με­ρώ­θηκε για την απα­γό­ρευση. Το δικα­στή­ριο, όμως, έκρινε ότι η κατά­θεση αυτή, λόγω και της προ­σω­πι­κής σχέσης του μάρτυρα με την ενά­γουσα, δεν είναι πει­στική και δεν υπο­στη­ρί­ζε­ται από κανένα έγγραφο για τις συγκε­κρι­μέ­νες ημε­ρο­μη­νίες.

Το δεύτερο μέτωπο του Ιουνίου 2025

Η απόφαση δεν σημα­το­δο­τεί το τέλος της δια­μά­χης. Στις 9 Ιουνίου 2025, σύμφωνα με την επι­χει­ρη­μα­τία, της απα­γο­ρεύ­θηκε εκ νέου η πρό­σβαση, αυτή τη φορά με επί­κληση εγγρά­φου του Υπουρ­γείου Υγείας, ενώ στο σημείο επενέβη και η αστυ­νο­μία, η οποία κατέ­γραψε το συμβάν. Ακο­λού­θη­σαν εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία, εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία τον Ιούλιο του 2025 για τη χορή­γηση των σχε­τι­κών εγγρά­φων και νέα προ­σφυγή με αγωγή, η οποία εκκρε­μεί.

Το ιστο­ρικό μιας συνερ­γα­σίας 6 ετών

Η σχέση ξεκί­νησε το 2017, όταν η επι­χει­ρη­μα­τίας, όπως περι­γρά­φει, δια­πί­στωσε σημα­ντικό κενό στη συνεν­νό­ηση των αλλο­δα­πών ασθενών με το προ­σω­πικό και πρό­τεινε στη διοί­κηση της εποχής μια προ­αι­ρε­τική υπη­ρε­σία επι­κοι­νω­νίας και συνο­δείας, το κόστος της οποίας, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, καλύ­πτουν οι περισ­σό­τε­ρες ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες και τα δημόσια ασφα­λι­στικά συστή­ματα χωρών όπως η Γερ­μα­νία, η Ολλαν­δία και το Βέλγιο.

Το 2018 το νοσο­κο­μείο προ­κή­ρυξε πλειο­δο­τικό δια­γω­νι­σμό για το κατά­στημα των 12 τετρα­γω­νι­κών μέτρων και τον Μάιο του ίδιου έτους υπο­γρά­φηκε 5ετές μισθω­τή­ριο, με ρητή πρό­βλεψη ότι ο χώρος θα εξυ­πη­ρε­τεί τη δια­με­σο­λά­βηση με ασφα­λι­στι­κές εται­ρείες και τη διεκ­πε­ραί­ωση δια­δι­κα­σιών για του­ρί­στες. Η μίσθωση έτρεξε από τις 21 Μαΐου 2018 μέχρι τις 20 Μαΐου 2023. Καθώς πλη­σί­αζε η λήξη, η επι­χει­ρη­μα­τίας φέρεται να ζήτησε ανα­νέ­ωση χωρίς να λάβει συγκε­κρι­μένη απά­ντηση και μετέ­φερε το γραφείο της εκτός νοσο­κο­μείου, συνε­χί­ζο­ντας όμως επί 16 μήνες να εξυ­πη­ρε­τεί ασθε­νείς εντός του ιδρύ­μα­τος, μέχρι την απότομη αλλαγή στάσης της διοί­κη­σης στην καρδιά της του­ρι­στι­κής περιό­δου του 2024.

Ανάμεσα στις δύο αντι­κρουό­με­νες ανα­γνώ­σεις των γεγο­νό­των, το ερώτημα για το πώς εξυ­πη­ρε­τεί­ται στην πράξη ο αλλο­δα­πός ασθενής που φτάνει στα επεί­γο­ντα χωρίς να μιλά ελλη­νικά ή αγγλικά παρα­μέ­νει, για την ώρα, χωρίς θεσμική απά­ντηση.