Η Εισαγγελία φέρνει ξανά στο εδώλιο τα 4 στελέχη της ΔΕΥΑΡ που αθωώθηκαν για τη θανατηφόρα πτώση εργαζομένου σε δεξαμενή του βιολογικού

• Η έφεση κατά της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης εκδι­κά­ζε­ται στις 5 Νοεμ­βρίου 2026 στο Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου. Η Αντει­σαγ­γε­λέας Πρω­το­δι­κών Ρόδου υπο­στη­ρί­ζει ότι η ΔΕΥΑΡ γνώριζε από το 2015 ότι στο σημείο έπρεπε να υπάρχει κιγκλί­δωμα

Η αθω­ω­τική απόφαση του Ιανουα­ρίου δεν έκλεισε τελικά την υπόθεση του θανάτου ενός 56χρονου ημε­δα­πού εργα­ζο­μέ­νου της ΔΕΥΑ Ρόδου. Ο εργα­ζό­με­νος έπεσε σε δεξα­μενή των εγκα­τα­στά­σεων βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού της επι­χεί­ρη­σης τον Μάρτιο του 2020 και πέθανε σχεδόν 12 μήνες αργό­τερα.

Η Αντει­σαγ­γε­λέας Πρω­το­δι­κών Ρόδου άσκησε έφεση κατά της από­φα­σης του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, που είχε αθωώσει 4 επι­τε­λικά στελέχη της ΔΕΥΑΡ. Η υπόθεση εκδι­κά­ζε­ται πλέον στο Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου την Πέμπτη 5 Νοεμ­βρίου 2026. Οι κατη­γο­ρού­με­νοι θα δικα­στούν ξανά για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια (συγκλί­νουσα) παρ’ υπόχρεω διά παρα­λεί­ψεως.

Τα επι­χει­ρή­ματα της έφεσης

Η έφεση ασκή­θηκε στις 22 Ιανουα­ρίου 2026, 8 ημέρες μετά την πρω­τό­δικη απόφαση, και αφορά απο­κλει­στικά στην αθώωση. Η Αντει­σαγ­γε­λέας υπο­στη­ρί­ζει ότι το δικα­στή­ριο εκτί­μησε λαν­θα­σμένα τα απο­δει­κτικά στοι­χεία. Αν τα είχε αξιο­λο­γή­σει σωστά, κατά την ίδια, θα έπρεπε να κατα­δι­κά­σει τους κατη­γο­ρου­μέ­νους και να τους επι­βά­λει την ποινή που προ­βλέ­πει ο νόμος.

Η έφεση στη­ρί­ζε­ται κυρίως στην έκθεση του Σώματος Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας. Η έκθεση παρα­πέ­μπει σε μελέτη εκτί­μη­σης επαγ­γελ­μα­τι­κού κιν­δύ­νου που εκπο­νή­θηκε για τη ΔΕΥΑΡ τον Απρίλιο του 2015. Η επι­χεί­ρηση φέρεται να παρέ­λαβε τη μελέτη στις 11 Σεπτεμ­βρίου 2015, σχεδόν 5 χρόνια πριν από το δυστύ­χημα.

Η μελέτη χαρα­κτή­ριζε μεγάλο τον κίνδυνο πτώσης στη δεξα­μενή προ­πά­χυν­σης ιλύος, με βαθ­μο­λο­γία 360 σε κλίμακα από 0 έως 1.000. Κατά την έφεση, αυτό σήμαινε ότι η ΔΕΥΑΡ έπρεπε να είχε τοπο­θε­τή­σει κιγκλι­δώ­ματα ήδη από τότε. Η μελέτη περιείχε μάλιστα και διά­γραμμα για την τοπο­θέ­τησή τους, σύμφωνα με το προ­ε­δρικό διά­ταγμα 16/1996 και τον Κτη­ριο­δο­μικό Κανο­νι­σμό.

Ο ίδιος κίν­δυ­νος εμφα­νί­ζε­ται και σε άλλα σημεία της μελέτης:

Στις εργα­σίες μέσα στις δεξα­με­νές καθί­ζη­σης, η πτώση βαθ­μο­λο­γεί­ται με 720 και χαρα­κτη­ρί­ζε­ται υψηλός κίν­δυ­νος, με μέτρα που έπρεπε να ληφθούν εντός εβδο­μά­δας.

Στις υπε­ρυ­ψω­μέ­νες θέσεις εργα­σίας, ο κίν­δυ­νος πτώσης από ύψος βαθ­μο­λο­γεί­ται με 360 και προ­τεί­νε­ται προ­στα­τευ­τικό προ­πέ­τα­σμα ύψους του­λά­χι­στον 1 μέτρου.

Σε όλες τις περι­πτώ­σεις η έκθεση στον κίνδυνο κατα­γρά­φε­ται ως συχνή, σε κάθε βάρδια.

Η Αντει­σαγ­γε­λέας κατα­λή­γει ότι το κιγκλί­δωμα πάνω στο στηθαίο ήταν υπο­χρε­ω­τικό. Κατά την έφεση, αν οι κατη­γο­ρού­με­νοι είχαν κάνει ό,τι όριζε ο νόμος, ο θάνατος του εργα­ζο­μέ­νου θα είχε απο­φευ­χθεί.

Τι απο­δί­δει η κατη­γο­ρία στα 4 στελέχη της ΔΕΥΑΡ

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι είναι ο εν τοις πράγ­μασι ανα­πλη­ρω­τής προϊ­στά­με­νος του βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού, ο τεχνι­κός ασφα­λείας της ΔΕΥΑΡ, ο προϊ­στά­με­νος και ο διευ­θυ­ντής της Υπη­ρε­σίας Επε­ξερ­γα­σίας Λυμάτων. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο συντά­χθηκε τον Αύγου­στο του 2022. Αρχικά περιε­λάμ­βανε και πέμπτο πρόσωπο, το οποίο στο μεταξύ έχει πεθάνει.

Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, και οι 4 είχαν ειδική νομική υπο­χρέ­ωση να λάβουν τα μέτρα προ­στα­σίας των εργα­ζο­μέ­νων. Το σημείο του δυστυ­χή­μα­τος βρι­σκό­ταν σε ύψος μεγα­λύ­τερο από 0,75 μέτρα. Γι’ αυτό, κάθε πλευρά του έπρεπε να έχει προ­στα­τευ­τικό προ­πέ­τα­σμα ύψους του­λά­χι­στον 1 μέτρου, δηλαδή συμπα­γές στηθαίο ή κιγκλί­δωμα με χει­ρο­λι­σθήρα, θωράκιο και ράβδο μεσο­δια­στή­μα­τος. Η κατη­γο­ρία υπο­στη­ρί­ζει ότι τίποτα από αυτά δεν υπήρχε.

Η πτώση στη δεξα­μενή

Το δυστύ­χημα σημειώ­θηκε στις 13 Μαρτίου 2020. Ο 56χρονος, βοηθός ηλε­κτρο­λό­γου στη ΔΕΥΑΡ, καθά­ριζε μαζί με συνα­δέλ­φους του τη δεξα­μενή προ­πά­χυν­σης ιλύος. Όταν τελεί­ωσε η εργασία, μάζευε τα εργα­λεία και χρη­σι­μο­ποί­ησε φορητή σκάλα για να βγει από τη δεξα­μενή, που είχε βάθος 6 μέτρων.

Λόγω της συντή­ρη­σης, τα χαλύ­βδινα καπάκια ήταν ανοιχτά και στο σημείο δεν υπήρχαν κου­πα­στές ούτε κιγκλι­δώ­ματα. Ο εργα­ζό­με­νος φέρεται να βάδισε πάνω στο πλατύ τσι­με­ντέ­νιο στηθαίο, που δεν είχε προ­στα­τευ­τική ράβδο. Έκανε 2 με 3 πλάγια βήματα για να φτάσει σε ακά­λυ­πτο σημείο. Εκεί γλί­στρησε, έχασε την ισορ­ρο­πία του και έπεσε μέσα στη δεξα­μενή. Χτύπησε πρώτα στο στήθος και έπειτα με το πίσω μέρος του κεφα­λιού σε αντλία εκκέ­νω­σης που βρι­σκό­ταν μέσα στη δεξα­μενή.

Μήνες νοση­λείας μέχρι το τέλος

Μετα­φέρ­θηκε στο νοσο­κο­μείο του νησιού σε βαριά κωμα­τώδη κατά­σταση και έμεινε για μεγάλο διά­στημα δια­σω­λη­νω­μέ­νος στη Μονάδα Εντα­τι­κής Θερα­πείας. Τον Αύγου­στο του 2020 πήρε εξι­τή­ριο με τετρα­πλη­γία, τρα­χειο­στο­μία, γαστρο­στο­μία και πολ­λα­πλά κατάγ­ματα στο κρανίο και το πρόσωπο. Στη συνέ­χεια μετα­φέρ­θηκε αερο­πο­ρι­κώς εκτός νησιού, σε εξει­δι­κευ­μένο κέντρο απο­κα­τά­στα­σης.

Ακο­λού­θη­σαν σοβαρές επι­πλο­κές, μεταξύ αυτών σηπτική κατα­πλη­ξία, που τον οδή­γη­σαν επα­νει­λημ­μένα πίσω σε μονάδες εντα­τι­κής θερα­πείας. Πέθανε στις 4 Μαρτίου 2021, συν­δε­δε­μέ­νος σε μηχα­νική υπο­στή­ριξη. Στα αίτια θανάτου κατα­γρά­φη­καν, μεταξύ άλλων, πολυορ­γα­νική ανε­πάρ­κεια, σηπτική κατα­πλη­ξία και βαριά κρα­νιο­ε­γκε­φα­λική κάκωση.

Την κατη­γο­ρία υπο­στή­ριξε ως συνή­γο­ρος ο κ. Γιώργος Λαμπα­δά­κης και την υπε­ρά­σπιση ο κ. Άκης Δημη­τριά­δης.