Δύο Εφορείες, μια σπηλιά και ένα έργο που έμαθε να περιμένει

Υπάρ­χουν γρα­φειο­κρα­τι­κές ιστο­ρίες που δεν τις πιάνει ούτε η πιο εμπνευ­σμένη σάτιρα, και η περι­πέ­τεια του αντι­πλημ­μυ­ρι­κού του Αρχαγ­γέ­λου είναι μία από αυτές. Η Εφορεία Παλαιο­αν­θρω­πο­λο­γίας και Σπη­λαιο­λο­γίας χρειά­στηκε 7 μήνες για να πει ναι, 26 ημέρες για να το πάρει πίσω και 6 ολό­κλη­ρους μήνες για να πει απο­λύ­τως τίποτα. Όταν η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου τη ρώτησε ευγε­νικά τι σκο­πεύει να κάνει, η απά­ντηση ήταν ένα μικρό δια­μά­ντι: η Εφορεία θα γνω­μο­δο­τή­σει αφού ξεκι­νή­σει το έργο. Δηλαδή το για­τρικό θα το γράψει αφού βγει ο ασθενής από το νοσο­κο­μείο. Χρειά­στηκε δεύτερη γραπτή υπεν­θύ­μιση με μάθημα νομο­θε­σίας για να παρα­δο­θεί, 13 μήνες μετά, ένα χαρτί που ήδη υπήρχε από τον Ιούνιο.

Η Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου πάλι, αφού περιέ­γραψε με ακρί­βεια πώς τα ρέματα του χωριού έγιναν ανοι­χτοί βόθροι, πρό­τεινε με όλη τη σοβα­ρό­τητα να μη γίνει το έργο και να καθα­ρί­σουμε λίγο τα ρέματα. Οι καθα­ρι­σμοί έγιναν. Η βροχή της 14ης Οκτω­βρίου 2026 δεν εντυ­πω­σιά­στηκε. Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου είχε μελέτη, είχε 5.160.000 ευρώ από ευρω­παϊ­κούς πόρους, είχε και δύο υπη­ρε­σίες του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού που έπαιζαν κρυφτό με τις γνω­μο­δο­τή­σεις, κι έτσι το έργο κάθεται ακόμη στα συρ­τά­ρια ενώ ο Αρχάγ­γε­λος μετρά τα χαλά­σματά του.

Στον Αρχάγ­γελο οι αρχαίοι τοίχοι προ­στα­τεύ­τη­καν με επι­τυ­χία, οι ζωντά­νοι λιγό­τερο.