Ο Κολοσσός που περιμένει ακόμη τον χορηγό του

Ένα γαλλικό χυτήριο που στήνει με δικά του λεφτά έναν Προ­μη­θέα 15 μέτρων στην πόρτα της Starbase του Ίλον Μασκ ανα­κοι­νώ­νει με 14 λέξεις ότι θέλει να ξανα­χτί­σει τον Κολοσσό της Ρόδου, και το νησί απαντά με σιωπή. Ο Δήμος Ρόδου, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού δεν έχουν πει ούτε λέξη, κι αυτό δεν είναι απα­ραί­τητα αδια­φο­ρία. Είναι η συσ­σω­ρευ­μένη κόπωση μιας πόλης που από το 2015 άκουσε τον Άρη Πάλλα και τον Γιώργο Μπαρ­μπούτη να μιλούν για κατα­σκευή 150 μέτρων, 286 εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια και 2 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ έσοδα, πήρε έγκριση από το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο, και στο τέλος έμεινε με μακέτες σε του­ρι­στι­κές εκθέ­σεις. Το Atelier Missor δια­φέ­ρει σε ένα κρίσιμο σημείο: έχει ήδη χυτεύ­σει, μετα­φέ­ρει και συναρ­μο­λο­γή­σει έργο δεκάδων τόνων στην άλλη άκρη του Ατλα­ντι­κού, άρα η αμφι­βο­λία δεν αφορά αν ξέρουν να το κάνουν αλλά για ποιον το κάνουν.

Και εδώ βρί­σκε­ται η ουσία. Η πρό­σκληση «δώστε μας μια περιοχή και τους πόρους» δεν έχει παρα­λή­πτη, ενώ οι επαφές των αδελφών Movahed κινού­νται στον κύκλο του Μασκ, του Ashlee Vance και του Dan Scavino, όχι στην Πλατεία Ελευ­θε­ρίας. Ο Κολοσ­σός δηλαδή μπορεί να κατα­λή­ξει δια­πραγ­μα­τευ­τικό χαρτί σε μια αμε­ρι­κα­νική αφήγηση περί «δάδας της Δύσης», με τη Ρόδο στον ρόλο του σκη­νι­κού και όχι του πρω­τα­γω­νι­στή, χωρίς χωρο­θέ­τηση, χωρίς μελέτη, χωρίς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και με έναν αρχαιο­λο­γικό νόμο που δεν δια­βά­ζει αναρ­τή­σεις στο X.

Ο μόνος γίγα­ντας που στέ­κε­ται σήμερα όρθιος είναι μισο­τε­λειω­μέ­νος, κρε­μα­σμέ­νος από γερανό στο Τέξας, και τα χέρια του δεν έχουν καν παρα­δο­θεί.