Δωδεκανησιακός Σύλλογος «ΘΑΛΕΙΑ»: Η παγκόσμια ημέρα Αρθρίτιδας αφορά όλους μας

Η Πα­γκό­σμια Ημέρα Αρ­θρί­τι­δας κα­θιε­ρώ­θη­κε το 1996 από τη Διε­θνή Ένωση Ρευ­μα­το­λο­γί­ας και Αρ­θρί­τι­δας και γιορ­τά­ζε­ται κάθε χρόνο στις 12 Οκτω­βρί­ου, με στόχο την ενη­μέ­ρω­ση και την ευαι­σθη­το­ποί­η­ση του κοι­νού για τις ρευ­μα­τι­κές και μυο­σκε­λε­τι­κές πα­θή­σεις. Είναι μια ημέρα που μας υπεν­θυ­μί­ζει ότι τα νο­σή­μα­τα αυτά μπο­ρεί να μην είναι πάντα ορατά, αλλά είναι αι­σθη­τά στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων.

Σύμ­φω­να με την EULAR, πε­ρισ­σό­τε­ροι από 120 εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι στην Ευ­ρώ­πη, ζουν με κά­ποιο από τα πε­ρισ­σό­τε­ρα από 200 ρευ­μα­τι­κά και μυο­σκε­λε­τι­κά νο­σή­μα­τα. Πα­θή­σεις που μπο­ρεί να εμ­φα­νι­στούν σε κάθε ηλι­κία και να επη­ρε­ά­σουν την κί­νη­ση, την ερ­γα­σία, τις προ­σω­πι­κές σχέ­σεις, την ανε­ξαρ­τη­σία και τε­λι­κά, την ποιό­τη­τα ζωής του ασθε­νή. Η έγκαι­ρη διά­γνω­ση, η πρό­σβα­ση στην κα­τάλ­λη­λη θε­ρα­πεία και η συ­στη­μα­τι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση από τον ρευ­μα­το­λό­γο μπο­ρούν να συμ­βά­λουν ου­σια­στι­κά στην κα­λύ­τε­ρη δια­χεί­ρι­ση της νόσου. Εξί­σου ση­μα­ντι­κή όμως είναι, η συ­νερ­γα­σία του ρευ­μα­το­λό­γου με τον ασθε­νή, ώστε οι θε­ρα­πευ­τι­κοί στό­χοι να αντα­πο­κρί­νο­νται όχι μόνο στις ια­τρι­κές εξε­τά­σεις και στους δεί­κτες της νόσου, αλλά και στις πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες της κα­θη­με­ρι­νής ζωής.

Γιατί η αρ­θρί­τι­δα δεν είναι μόνο ο πόνος στις αρ­θρώ­σεις. Είναι και η κό­πω­ση που δεν υπο­χω­ρεί εύ­κο­λα, η αβε­βαιό­τη­τα για το πώς θα είναι η επό­με­νη ημέρα, οι δρα­στη­ριό­τη­τες που ανα­βάλ­λο­νται, τα σχέ­δια που χρειά­ζε­ται να αλ­λά­ξουν. Είναι πολ­λές φορές η προ­σπά­θεια ενός αν­θρώ­που να εξη­γή­σει μια δυ­σκο­λία που οι άλλοι δεν μπο­ρούν να δουν. Κι εκεί ακρι­βώς βρί­σκε­ται η ση­μα­σία της κα­τα­νό­η­σης. Γιατί πίσω από κάθε διά­γνω­ση υπάρ­χει ένας άν­θρω­πος που δεν χρειά­ζε­ται μόνο θε­ρα­πεία, αλλά και κα­τα­νό­η­ση, και πάνω από όλα τη δυ­να­τό­τη­τα να ζει με αξιο­πρέ­πεια.

Η φωνή του Δω­δε­κα­νη­σια­κού Συλ­λό­γου «ΘΑ­ΛΕΙΑ». Ένα χρό­νιο αί­τη­μα για τη δη­μό­σια υγεία στη Ρόδο που πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτό.

Για το Δω­δε­κα­νη­σια­κό Σύλ­λο­γο Αυ­το­ά­νο­σων Νο­ση­μά­των Αρ­θρί­τι­δας και  Λύκου

«ΘΑ­ΛΕΙΑ», η Πα­γκό­σμια Ημέρα Αρ­θρί­τι­δας απο­τε­λεί και μια ση­μα­ντι­κή ευ­και­ρία να υπεν­θυ­μί­σει ένα αί­τη­μα που πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτό εδώ και χρό­νια. Την ανά­γκη στε­λέ­χω­σης του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου με ιατρό ρευ­μα­το­λό­γο.

Η πρό­ε­δρος Θά­λεια Γε­ωρ­γά, μαζί με τα μέλη του, συ­νε­χί­ζουν να διεκ­δι­κούν μια ου­σια­στι­κή λύση. Η απου­σία ρευ­μα­το­λό­γου από τη δη­μό­σια νο­σο­κο­μεια­κή φρο­ντί­δα του νη­σιού δη­μιουρ­γεί ση­μα­ντι­κές δυ­σκο­λί­ες για τους αν­θρώ­πους που χρειά­ζο­νται εξει­δι­κευ­μέ­νη και συ­νε­χή ια­τρι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση. Για πολ­λούς, η προ­σφυ­γή σε ιδιώ­τη για­τρό απο­τε­λεί οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση. Για άλ­λους, η με­τα­κί­νη­ση εκτός Ρόδου συ­νε­πά­γε­ται έξοδα, σω­μα­τι­κή κα­τα­πό­νη­ση, ψυ­χο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση και δυ­σκο­λί­ες που συν­δέ­ο­νται με τις απο­στά­σεις, τα δρο­μο­λό­για και τις και­ρι­κές συν­θή­κες. Για έναν άν­θρω­πο που ήδη ζει με πόνο και κό­πω­ση, η ανα­ζή­τη­ση της απα­ραί­τη­της ια­τρι­κής φρο­ντί­δας δεν θα έπρε­πε να απο­τε­λεί έναν επι­πλέ­ον αγώνα. Η δη­μό­σια φρο­ντί­δα των αν­θρώ­πων με χρό­νια νο­σή­μα­τα δεν είναι πο­λυ­τέ­λεια. Είναι ανά­γκη, δι­καί­ω­μα και προ­ϋ­πό­θε­ση αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης. Γιατί κα­νείς δεν επι­τρέ­πε­ται να μένει μόνος απέ­να­ντι στη νόσο.

Το «Achieve Your Dreams» -«Πραγ­μα­το­ποί­η­σε τα όνει­ρά σου»-, συ­νε­χί­ζει ως μή­νυ­μα της EULAR και για το 2026, όπως και το φε­τι­νό μή­νυ­μα «Ο κα­λύ­τε­ρος έλεγ­χος της νόσου δεν είναι μόνο αριθ­μοί» της Global Remission Coalition (GRC). Μια προ­τρο­πή που μας καλεί να δούμε πέρα από τη νόσο και να ανα­γνω­ρί­σου­με όλα όσα εξα­κο­λου­θεί να επι­θυ­μεί, να σχε­διά­ζει και να διεκ­δι­κεί ένας άν­θρω­πος που ζει με αυτήν. Γιατί τα όνει­ρα δεν στα­μα­τούν όταν έρ­χε­ται μια διά­γνω­ση. Μπο­ρεί να αλ­λά­ζουν μορφή, να χρειά­ζο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο ή να απαι­τούν δια­φο­ρε­τι­κό δρόμο για να γί­νουν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Η δυ­να­τό­τη­τα όμως να τα ακο­λου­θή­σει κα­νείς, δεν θα πρέ­πει να πε­ριο­ρί­ζε­ται από την έλ­λει­ψη ενη­μέ­ρω­σης, την κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη διά­γνω­ση, τα εμπό­δια στην πε­ρί­θαλ­ψη ή την αδυ­να­μία της κοι­νω­νί­ας να κα­τα­νο­ή­σει όλα όσα δεν φαί­νο­νται.

Ο κα­λύ­τε­ρος έλεγ­χος της νόσου δεν ση­μαί­νει ίαση ούτε εγ­γυά­ται την απου­σία κάθε συμ­πτώ­μα­τος. Ση­μαί­νει όμως, ότι με την κα­τάλ­λη­λη φρο­ντί­δα, την ου­σια­στι­κή συ­νερ­γα­σία με τον ρευ­μα­το­λό­γο και την υπο­στή­ρι­ξη του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, μπο­ρούν να δη­μιουρ­γη­θούν κα­λύ­τε­ρες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια ζωή με πε­ρισ­σό­τε­ρες δυ­να­τό­τη­τες.

«Δεν τε­μπε­λιά­ζω… Έχω αυ­το­ά­νο­σο νό­ση­μα!»

Ας υπεν­θυ­μί­σου­με πως αυτό ήταν το επί­ση­μο μή­νυ­μα, του Δω­δε­κα­νη­σια­κού Συλ­λό­γου Αυ­το­ά­νο­σων Νο­ση­μά­των Αρ­θρί­τι­δας και Λύκου «ΘΑ­ΛΕΙΑ», στο 23ο Περ­πά­τη­μα Ζωής & Ελ­πί­δας. Υπάρ­χουν ημέ­ρες που το σώμα θέτει τα δικά του όρια και η προ­σπά­θεια να συ­νε­χί­σεις δεν είναι κα­θό­λου αυ­το­νό­η­τη. Όμως, μια νόσος δεν χωρά ολό­κλη­ρη τη ζωή ενός αν­θρώ­που. Δεν ακυ­ρώ­νει τις επι­θυ­μί­ες του, δεν μειώ­νει την αξία του, δεν σβή­νει τα όνει­ρά του. Γιατί η ζωή δεν με­τριέ­ται με όσα κα­τα­φέρ­νου­με κάθε ημέρα, αλλά και με τη δύ­να­μη που βρί­σκου­με για να συ­νε­χί­ζου­με, ακόμη κι όταν τα πράγ­μα­τα δυ­σκο­λεύ­ουν.

Αυτός είναι και ο στό­χος του Δω­δε­κα­νη­σια­κού Συλ­λό­γου Αυ­το­ά­νο­σων Νο­ση­μά­των Αρ­θρί­τι­δας & Λύκου «ΘΑ­ΛΕΙΑ», πως μέσω της ενη­μέ­ρω­σης και της ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, προ­σπα­θού­με να δη­μιουρ­γή­σου­με μια κοι­νω­νία που δεν θα αρ­κεί­ται στο να γνω­ρί­ζει ότι υπάρ­χουν τα αυ­το­ά­νο­σα και τα ρευ­μα­τι­κά νο­σή­μα­τα, αλλά θα κα­τα­νο­εί πραγ­μα­τι­κά τους αν­θρώ­πους που ζουν με αυτά. Μια κοι­νω­νία που θα διεκ­δι­κεί κα­λύ­τε­ρη δη­μό­σια πε­ρί­θαλ­ψη, θα στη­ρί­ζει την έγκαι­ρη διά­γνω­ση και την κα­τάλ­λη­λη θε­ρα­πεία και θα προ­σφέ­ρει χώρο, σε­βα­σμό και ίσες ευ­και­ρί­ες συμ­με­το­χής σε όλους.

Γιατί η Πα­γκό­σμια Ημέρα Αρ­θρί­τι­δας δεν αφορά μόνο όσους ζουν με ένα ρευ­μα­τι­κό ή αυ­το­ά­νο­σο νό­ση­μα. Αφορά όλους μας. Ας γί­νου­με συ­νο­δοι­πό­ροι. Με γνώση, εν­συ­ναί­σθη­ση και πρά­ξεις που κά­νουν τη δια­φο­ρά. Γιατί κάθε άν­θρω­πος έχει δι­καί­ω­μα να συ­νε­χί­ζει, να ονει­ρεύ­ε­ται και να διεκ­δι­κεί τη ζωή που του αξί­ζει!