Φοιτητική Στέγη: Αυξήσεις ενοικίων έως 164% την τελευταία δεκαετία

Ιδιαίτερα “τσουχτερός” θα είναι και φέτος ο “λογαριασμός” της ενοικίασης φοιτητικής κατοικίας, πιέζοντας σημαντικά τα οικονομικά πολλών νοικοκυριών. Όπως προκύπτει από την φετινή ετήσια έρευνα της Geoaxis, εταιρείας πιστοποιημένων εκτιμητών ακινήτων, οι τιμές ενοικίασης διαμερισμάτων μικρής επιφάνειας (έως 50-60 τ.μ.) κοντά στα μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Βόλος και Κομοτηνή) έχουν αυξηθεί κατά 7,3% τον τελευταίο χρόνο, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να παρατηρούνται φέτος σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη με 8,1%.

Στο πλαίσιο αυτό, η μέση τιμή αγγίζει τα 11,3 ευρώ/τ.μ. στην Πάτρα και 10,9% στη Θεσσαλονίκη. Αντίστοιχα, αύξηση κατά 7,9% σε 9,7 ευρώ/τ.μ. καταγράφουν και τα ενοίκια στον Βόλο, ενώ έπεται η Κομοτηνή με ετήσια αύξηση κατά 6,9% σε 9,1 ευρώ/τ.μ. Ασφαλώς, τα υψηλότερα ενοίκια με 12,8% καταγράφονται στην Αττική, όπου πάντως η φετινή αύξηση δεν ξεπερνά το 5,9%. Παρόλα αυτά, είναι προφανές ότι ένα διαμέρισμα 30-40 τ.μ. απαιτεί πλέον από 330 έως 435 ευρώ σε μηνιαία βάση, χωρίς να υπολογίζονται τα υπόλοιπα έξοδα (κοινόχρηστα, ΔΕΚΟ, επίπλωση και οικιακός εξοπλισμός).

Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα συγκριτικά στοιχεία της τελευταίας 10ετίας. Με βάση τα στοιχεία της Geoaxis από το 2017 μέχρι και φέτος, η μέση αύξηση των ενοικίων φοιτητικής στέγης στις παραπάνω πόλεις αγγίζει το 128%. Στην Αττική μάλιστα, η αύξηση φτάνει το 164% κατά την περίοδο αυτή, δείγμα των τεράστιων αλλαγών που πραγματοποιήθηκαν στην αγορά κατοικίας από την έξοδό της από την κρίση και μέχρι σήμερα. Πρόκειται για την περίοδο εκτόξευσης του φαινομένου των βραχυχρόνιων μισθώσεων, που αναπόφευκτα απορρόφησε ένα σημαντικό απόθεμα κατοικιών, παρότι συνέβαλλε και στην προσθήκη νέων κατοικιών, που μέχρι πρότινος παρέμεναν κλειστές. Το μεγαλύτερο ζήτημα όμως είναι η αδυναμία των νέων νοικοκυριών να αγοράσουν κατοικία, με αποτέλεσμα το σύνολο της ζήτησης να στρέφεται σε ενοικιάσεις, περιορίζοντας ριζικά την προσφορά και προκαλώντας την έκρηξη των ενοικίων κι ενώ δεν υπάρχει σημαντική διαφοροποίηση από το “μέτωπο” των κλειστών διαμερισμάτων.

Στελέχη της αγοράς επισημαίνουν ότι εκτός από τους φοιτητές, τα διαμερίσματα μικρής επιφάνειας ζητούνται πλέον και από μια σειρά από ενδιαφερόμενους, από νέους εργένηδες και νέα ζευγάρια, μέχρι μονογονεϊκές οικογένειες, διαζευγμένους, αλλά και ψηφιακούς νομάδες, ή στελέχη επιχειρήσεων. Την ίδια στιγμή, το διαθέσιμο οικιστικό απόθεμα δεν είναι ακόμα προσαρμοσμένο στην ζήτηση αυτή, καθώς τα προσφερόμενα προς ενοικίαση σπίτια, σε πολλές περιοχές είναι μεγαλύτερης επιφάνειας, συχνότερα άνω των 60 τ.μ. Έτσι, τα λιγοστά μικρής επιφάνειας ακίνητα απορροφώνται πολύ γρήγορα, ειδικά αν είναι μια έστω αποδεκτής ποιότητας.

Εν τω μεταξύ, όπως τονίζεται στην έρευνα της Geoaxis, “καθώς οι φοιτητές αρχίζουν και επιλέγουν το αντικείμενο των σπουδών τους με βάση την έδρα του Πανεπιστημίου και όχι το γνωστικό αντικείμενο, η ζήτηση στο μέλλον αναμένεται να ενταθεί κοντά στα μεγάλα Πανεπιστήμια και να μειωθεί στην επαρχία. Η πλειοψηφία επιλέγει να ενοικιάσει όσο το δυνατόν παλαιότερα διαμερίσματα, ενώ καταγράφεται αύξηση των φοιτητών που επιλέγουν να συγκατοικήσουν για να επιμερίζονται τα έξοδα”.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Geoaxis, από πλευράς ηλικιών, όπως είναι αναμενόμενο, τα μεγαλύτερα σε ηλικία προσφερόμενα φοιτητικά διαμερίσματα καταγράφονται στη Θεσσαλονίκη (Κέντρο) με διάμεση ηλικία τα 56 έτη. Ακολουθεί η Αθήνα με διάμεση ηλικία τα 51 έτη, η Πάτρα με 29 έτη, η Κομοτηνή με 27 έτη και ο Βόλος με 23 έτη. Την μικρότερη διάμεση ηλικία καταγράφει το Ηράκλειο Κρήτης με 20 έτη. Συμπερασματικά, ένα τυπικό φοιτητικό διαμέρισμα έχει μέση ηλικία από 30 μέχρι 50 έτη. Αντίστοιχα, τα μεγαλύτερα σε επιφάνεια φοιτητικά διαμερίσματα καταγράφονται στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο Κρήτης και στην Κομοτηνή με διάμεση επιφάνεια τα 40τμ. Ακολουθεί η Αθήνα και ο Βόλος με 34τμ. και η Πάτρα με 33τμ. Συμπερασματικά, ένα τυπικό φοιτητικό διαμέρισμα έχει μέση επιφάνεια από 30 μέχρι 40 τμ.

Παράλληλα, δεν προβλέπεται και κάποια άμεση “ανακούφιση” της ζήτησης από την πλευρά των δημόσιων φοιτητικών εστιών. Τα ακίνητα αυτά έχουν παραμεληθεί επί δεκαετίες, πολλά εξ αυτών δεν είναι καν κατοικήσιμα και επιπλέον δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες. Ειδικότερα, σήμερα στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στρατηγικής Φοιτητικής Στέγασης (2026– 2035) του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ), οι δημόσιες φοιτητικές εστίες διαθέτουν περίπου 9.200 λειτουργικές κλίνες. Η υφιστάμενη δυναμικότητα καλύπτει μόλις το 4,6% των περίπου 200.000 φοιτητών που σπουδάζουν μακριά από τον τόπο μόνιμης κατοικίας τους, ποσοστό σημαντικά χαμηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ο οποίος εκτιμάται μεταξύ 15% και 18%. Στο ποσοστό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι νέες κλίνες που προβλέπεται να δημιουργηθούν μέσω έργων Σύμπραξης Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ).

Πήγή: capital.gr