Κώστας Ταρασλιάς για Σωτήρη Βαγιανό: “Ας καθαρίσει πρώτα τις θάλασσές μας από την ανεπάρκεια του”

Το νέο, πε­ντα­σέ­λι­δο αυτή τη φορά, κεί­με­νο του Προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ απο­τε­λεί ακόμη μία επί­δει­ξη της με­θό­δου με την οποία έχει επι­λέ­ξει να πο­ρεύ­ε­ται στον δη­μό­σιο βίο.

Αυ­το­α­πο­θε­ώ­νε­ται και γρά­φει δο­ξο­λο­γί­ες υπέρ του για να σκε­πά­σει τα απο­τε­λέ­σμα­τα της δικής πο­λι­τι­κής. Για να σκε­πά­σει αυτά που δεν θέλει να βλέ­πουν οι πο­λί­τες γιατί ανα­δει­κνύ­ουν την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα και τη χα­μη­λή ποιό­τη­τα της διοί­κη­σης που ασκεί.

Παίρ­νει γε­γο­νό­τα, τα απο­σπά από το διοι­κη­τι­κό και νο­μι­κό τους πλαί­σιο, τα ανα­μει­γνύ­ει με αυ­θαί­ρε­τες ερ­μη­νεί­ες, αλ­λοιώ­νει ακόμα και δικές του προη­γού­με­νες δη­λώ­σεις, ζω­γρα­φί­ζει μισές ει­κό­νες και κα­τα­λή­γει σε συ­κο­φα­ντι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα. Όσους αριθ­μούς πρω­το­κόλ­λου κι αν πα­ρα­θέ­σει, η δια­στρέ­βλω­ση δεν με­τα­τρέ­πε­ται σε τεκ­μη­ρί­ω­ση και η πα­ρα­ποί­η­ση δεν γί­νε­ται αλή­θεια.

Ο Σω­τή­ρης Βα­για­νός έχει επι­λέ­ξει να πο­ρεύ­ε­ται δη­μό­σια με τα ίδια πά­ντο­τε υλικά: την δια­στρέ­βλω­ση όσων ει­πώ­θη­καν, την πα­ρα­ποί­η­ση όσων συ­νέ­βη­σαν, την επί­μο­νη υπε­ρά­σπι­ση πα­ρα­βα­τι­κών συ­μπε­ρι­φο­ρών και μια αμε­τρο­έ­πεια που πλέον δεν αφή­νει χώρο ούτε για στοι­χειώ­δη συ­νεν­νό­η­ση.

Όταν η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν τον εξυ­πη­ρε­τεί, την ανα­κα­τα­σκευά­ζει. Όταν ο νόμος τον δε­σμεύ­ει, τότε επι­χει­ρεί να πα­ρου­σιά­σει την πα­ρά­βα­ση ως δι­καί­ω­μα. Και όταν τα στοι­χεία δεν οδη­γούν στο συ­μπέ­ρα­σμα που επι­θυ­μεί, επι­νο­εί πρώτα το συ­μπέ­ρα­σμα και χρη­σι­μο­ποιεί κα­τό­πιν τα στοι­χεία ως σκη­νι­κό της  “αγιο­γρα­φί­ας” του.

Δεν πρό­κει­ται να τον ακο­λου­θή­σου­με σε μία απά­ντη­ση ση­μείο προς ση­μείο. Όχι επει­δή δεν υπάρ­χουν απα­ντή­σεις, αλλά επει­δή δεν θα ανα­γνω­ρί­σου­με ως διά­λο­γο μία άσκη­ση πα­ρα­ποί­η­σης και συ­κο­φα­ντί­ας. Όσα ανή­κουν στις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες και στη Δι­καιο­σύ­νη θα κρι­θούν εκεί, με έγ­γρα­φα, στοι­χεία και κα­νό­νες — όχι με επι­κοι­νω­νια­κά τε­χνά­σμα­τα.

Σε ένα μόνο έχει δίκιο: η ΔΕΥΑΡ δεν είναι ο ίδιος.  Είναι οι ερ­γα­ζό­με­νοί της και κυ­ρί­ως οι πο­λί­τες της Ρόδου. Ακρι­βώς γι’ αυτό η Πε­ρι­φέ­ρεια, παρά την πρω­το­φα­νή πο­λε­μι­κή που δέ­χε­ται από τη ση­με­ρι­νή διοί­κη­σή της, εξα­κο­λου­θεί να χρη­μα­το­δο­τεί τα έργα της. Μόλις πριν από λίγες ημέ­ρες χρη­μα­το­δό­τη­σε με 7,47 εκατ. ευρώ το έργο απο­χέ­τευ­σης και επε­ξερ­γα­σί­ας λυ­μά­των της Λάρ­δου. Γιατί εμείς δεν με­τα­τρέ­που­με τις ανά­γκες των πο­λι­τών σε όπλο προ­σω­πι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης.

Ο Σω­τή­ρης Βα­για­νός μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει να εκ­δί­δει όσες σε­λί­δες επι­θυ­μεί αλλά καμία αυ­το­α­πο­θέ­ω­ση του δεν θα κα­θα­ρί­σει τις θά­λασ­σές μας από την ανε­παρ­κή διοί­κη­ση του και καμία υπο­δο­μή που δια­χει­ρί­ζε­ται δεν θα εξυ­γιαν­θεί, αφού όλες υπο­λει­τουρ­γούν, μέσα από τις “αγιο­γρα­φί­ες” που ο ίδιος με με­γα­λο­πρέ­πεια συ­ντάσ­σει για τον εαυτό του.

Όποιος επι­λέ­γει να πο­ρεύ­ε­ται με τη δια­στρέ­βλω­ση, την πα­ρα­ποί­η­ση, την συ­κο­φα­ντία, την επι­μο­νή σε πα­ρα­βα­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές και την αμε­τρο­έ­πεια, δεν γκρε­μί­ζει την ει­κό­να άλλων αλλά ανα­δει­κνύ­ει την δική του διοι­κη­τι­κή και πο­λι­τι­κή γύ­μνια.

Ας κα­θα­ρί­σει πρώτα τις θά­λασ­σές μας από την ανε­πάρ­κεια του και μετά να συ­νε­χί­σει την φτηνή δια­δι­κα­σία αυ­το­α­πο­θέ­ω­σης του.