Ο Άγιος που ενώνει όσα οι θεσμοί δεν καταφέρνουν

Την ώρα που η Με­σαιω­νι­κή Πόλη γί­νε­ται πεδίο αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων για συμ­βά­σεις και χρη­μα­το­δο­τή­σεις, τα ίδια σο­κά­κια γέ­μι­σαν χι­λιά­δες πι­στούς που συ­νό­δε­ψαν την ει­κό­να του Αγίου Φα­νου­ρί­ου από την Ομή­ρου ως τη Σω­κρά­τους, με τις φα­νου­ρό­πι­τες στα χέρια και τα τά­μα­τα στην καρ­διά. Προ­σκυ­νη­τές από όλη την Ελ­λά­δα, από την Κύπρο, ακόμη και εκα­το­ντά­δες επι­σκέ­πτες από τη γει­το­νι­κή Τουρ­κία βρέ­θη­καν μπρο­στά στη θαυ­μα­τουρ­γή ει­κό­να που ανα­κα­λύ­φθη­κε τον 14ο αιώνα στα νότια τείχη, όταν ο μη­τρο­πο­λί­της Νεί­λος διά­βα­σε πάνω της το όνομα ενός Αγίου που κα­νείς ως τότε δεν γνώ­ρι­ζε. Ένας ναός που πέ­ρα­σε από τέ­με­νος σε εκ­κλη­σία και απο­δό­θη­κε στην ορ­θό­δο­ξη κοι­νό­τη­τα το 1946 κου­βα­λά σή­με­ρα μια λα­τρεία που ξε­πέ­ρα­σε τα σύ­νο­ρα του νη­σιού και της χώρας.

Ο π. Μι­χα­ήλ Κρη­τι­κού, που φέτος κλεί­νει δε­κα­ε­τία στην ενο­ρία, το συ­μπύ­κνω­σε με τον δικό του τρόπο: αξία δεν έχει το θαύμα που ζη­τούν οι άν­θρω­ποι αλλά η πίστη με την οποία το ζη­τούν. Και σε έναν τόπο όπου οι φο­ρείς ανα­λώ­νο­νται στο ποιος φταί­ει και ποιος πλη­ρώ­νει, η ει­κό­να των νέων παι­διών που φέρ­νουν την πίτα τους πριν από τις εξε­τά­σεις θυ­μί­ζει ότι η Ρόδος δια­θέ­τει ακόμη ση­μεία ανα­φο­ράς που λει­τουρ­γούν αθό­ρυ­βα, χωρίς επι­τρο­πές πα­ρα­κο­λού­θη­σης και προ­γραμ­μα­τι­κές συμ­βά­σεις.

Ο Αγιος Φα­νού­ρης βρί­σκει τα χα­μέ­να, και ίσως αυτό που χρειά­ζε­ται να φα­νε­ρώ­σει φέτος στο νησί είναι λίγη από την ομο­ψυ­χία των πι­στών του.