Τέλος εποχής για τον Αντώνη Χρύση!

Ο Αντώ­νης Χρύ­σης δεν θα συ­νε­χί­σει στην Ελ­πί­δα Πε­τα­λού­δων τη νέα αγω­νι­στι­κή πε­ρί­ο­δο και έβαλε τί­τλους τέ­λους στην κα­ριέ­ρα του. Ο ίδιος  δεν θα αγω­νι­στεί με τους πρω­τα­θλη­τές Δω­δε­κα­νή­σου και θα παί­ξει στο ανοι­χτό- ερ­γα­σια­κό τουρ­νουά μπά­σκετ με τη φα­νέ­λα της Dodekanisos Seaways. Ο 36χρο­νος Κώος αθλη­τής κα­τέ­κτη­σε δύο τί­τλους με την Ελ­πί­δα, στην οποία όμως δεν θα μπο­ρέ­σει να παί­ξει, κάτι το οποίο ενη­μέ­ρω­σε τον πρό­ε­δρο της ομά­δας Θα­νά­ση Στα­μού­λη.  Η ανα­κοί­νω­ση της Ελ­πί­δας: «Ο Α.Σ. Ελπίς Πε­τα­λού­δων ανα­κοι­νώ­νει τη λύση της συ­νερ­γα­σί­ας με τον αθλη­τή Αντώ­νη Χρύση. Μετά από τρία χρό­νια πα­ρα­μο­νής στην ομάδα μας και κα­τα­κτώ­ντας δύο πρω­τα­θλή­μα­τα Δω­δε­κα­νή­σου, ο έμπει­ρος αθλη­τής δεν θα συ­νε­χί­σει στην Ελ­πί­δα Πε­τα­λού­δων. Ευ­χα­ρι­στού­με θερμά τον Αντώ­νη για την άρι­στη συ­νερ­γα­σία μας και του ευ­χό­μα­στε ότι κα­λύ­τε­ρο στο υπό­λοι­πο της μπα­σκε­τι­κής του δια­δρο­μής».

ΤΙ­ΤΛΟΙ ΤΕ­ΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΜΠΑ­ΣΚΕ­ΤΙ­ΚΗ ΤΟΥ ΠΟ­ΡΕΙΑ

Την από­φα­ση του να στα­μα­τή­σει από την ενερ­γό δράση πήρε σε ηλι­κία 36 ετών ο Αντώ­νης Χρύ­σης… Με μία συ­γκι­νη­τι­κή επι­στο­λή βάζει τους τί­τλους τέ­λους σε μία σπου­δαία πο­ρεία στα ελ­λη­νι­κά γή­πε­δα. Ανα­λυ­τι­κά: «Μετά από πε­ρί­που 25 χρό­νια, ήρθε η στιγ­μή να πω αντίο στην ενερ­γό δράση. Πριν από πολλά χρό­νια, ένα παιδί που έπαι­ζε πο­δό­σφαι­ρο στις αλά­νες και στα γή­πε­δα της Κω, βρήκε το κα­τα­φύ­γιό του στο κλει­στό γυ­μνα­στή­ριο. Εκεί γνώ­ρι­σα το μπά­σκετ. Και χωρίς να το κα­τα­λά­βω, ξε­κί­νη­σε ένα τα­ξί­δι που θα κρα­τού­σε μια ολό­κλη­ρη ζωή.

Το μπά­σκετ για μένα δεν ήταν ποτέ απλά ένα άθλη­μα. Ήταν το κα­τα­φύ­γιό μου. Το μέρος που πή­γαι­να για να ξε­χά­σω τα πάντα, να πα­λέ­ψω, να χα­μο­γε­λά­σω, να στε­να­χω­ρη­θώ, να ση­κω­θώ ξανά. Στην πο­ρεία γνώ­ρι­σα πολ­λούς φί­λους. Αν­θρώ­πους που δεν έμει­ναν απλώς συ­μπαί­κτες ή γνω­στοί. Έγι­ναν οι­κο­γέ­νεια. Φί­λους που έχω στη ζωή μου μέχρι σή­με­ρα και ξέρω πως θα έχω για πάντα. Πέ­ρα­σα από πολλά γή­πε­δα, πολ­λές ομά­δες (Ιπ­πο­κρά­της, Γ.Σ. Δια­γό­ρας, Ηρό­δο­τος, Γ.Σ. Κο­ρω­πί­ου, Δόξα Λευ­κά­δας, Α.Ο. Βό­νι­τσας, Ιω­άν­νι­να B.C., Α.Γ.Σ.Ι., Ε.Α.ΚΑ., Α.Ε. Δι­καί­ου και Ελ­πί­δα Πε­τα­λού­δων). Κάθε σταθ­μός είχε τη δική του ιστο­ρία.

Έζησα νίκες, ήττες, χαρές, απο­γοη­τεύ­σεις, πα­νη­γυ­ρι­σμούς και δύ­σκο­λες στιγ­μές. Όμως πάνω απ’ όλα, έζησα στιγ­μές και αν­θρώ­πους που θα κου­βα­λάω μαζί μου για πάντα. Σή­με­ρα λοι­πόν δεν λέω αντίο στο μπά­σκετ. Λέω αντίο στην ενερ­γό δράση. Η φα­νέ­λα μπο­ρεί να μπει στην άκρη. Η αγάπη για το παι­χνί­δι όμως δεν θα φύγει ποτέ. Ένα τε­ρά­στιο ευ­χα­ρι­στώ σε όλους όσοι στά­θη­καν δίπλα μου αυτά τα χρό­νια. Σε κάθε συ­μπαί­κτη, προ­πο­νη­τή, πα­ρά­γο­ντα, φί­λα­θλο, φίλο και άν­θρω­πο που μοι­ρά­στη­κε μαζί μου έστω και ένα κομ­μά­τι αυτής της δια­δρο­μής. 25 χρό­νια μέσα στα γή­πε­δα. Μια ζωή γε­μά­τη μπά­σκετ, αν­θρώ­πους και ανα­μνή­σεις. Και αν με ρω­τού­σα­τε αν θα το ξα­να­έ­κα­να από την αρχή… Χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη. Το παιδί που κά­πο­τε βρήκε το κα­τα­φύ­γιό του μέσα σε ένα κλει­στό γή­πε­δο της Κω, σή­με­ρα απο­χω­ρεί από το παρκέ γε­μά­το ευ­γνω­μο­σύ­νη. ΜΠΑ­ΣΚΕΤ ΣΕ ΕΥ­ΧΑ­ΡΙ­ΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ».