Ο πόλεμος που δεν θα κηρυχθεί ποτέ αλλά κερδίζεται κάθε μέρα

Η Άγκυ­ρα κα­τά­λα­βε στη Συρία κάτι που η Αθήνα οφεί­λει να κα­τα­νο­ή­σει εξί­σου γρή­γο­ρα: απέ­να­ντι στο Ισ­ρα­ήλ το κό­στος είναι απα­γο­ρευ­τι­κό, απέ­να­ντι στην Ελ­λά­δα η πίεση βγαί­νει φθηνά. Τα 2 θα­λάσ­σια πάρκα της 15ης Αυ­γού­στου, το ένα ανά­με­σα σε Λήμνο και Σα­μο­θρά­κη και το άλλο κομ­μέ­νο και ραμ­μέ­νο για να απο­κό­ψει το Κα­στελ­λό­ρι­ζο από τη Ρόδο, δεν είναι πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή ευαι­σθη­σία αλλά χαρ­το­γρα­φία διεκ­δί­κη­σης. Και το νο­μο­σχέ­διο του Οκτω­βρί­ου για τη «Γα­λά­ζια Πα­τρί­δα» έρ­χε­ται να δώσει σε αυτή τη χαρ­το­γρα­φία θε­σμι­κό μαν­δύα, με­τα­τρέ­πο­ντας για πρώτη φορά τις τουρ­κι­κές αξιώ­σεις από ρη­το­ρι­κή σε νόμο. Η στρα­τη­γι­κή είναι διά­φα­νη: όχι θερμό επει­σό­διο, αλλά στα­γό­να τη στα­γό­να διοι­κη­τι­κή πα­ρου­σία σε νερά που η Ελ­λά­δα θε­ω­ρεί οριο­θε­τή­σι­μα, μέχρι το τε­τε­λε­σμέ­νο να μοιά­ζει φυ­σι­κό τοπίο.

Το πραγ­μα­τι­κά ύπου­λο ση­μείο είναι το δί­λημ­μα που στή­νε­ται για την Αθήνα. Αν η τουρ­κι­κή ακτο­φυ­λα­κή επι­χει­ρή­σει κά­ποια στιγ­μή να διώ­ξει ελ­λη­νι­κό αλιευ­τι­κό από διε­θνή ύδατα, η αδρά­νεια θα ση­μά­νει σιω­πη­ρή απο­δο­χή και η αντί­δρα­ση θα φορ­τώ­σει στην Ελ­λά­δα τη ρε­τσι­νιά του κλι­μα­κω­τή. Τα Δω­δε­κά­νη­σα, με τη Ρόδο και τη Με­γί­στη στην πρώτη γραμ­μή, γί­νο­νται έτσι το πεδίο όπου θα κρι­θεί αν οι μο­νο­με­ρείς χάρ­τες μέ­νουν χαρ­τιά ή γί­νο­νται πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Το προη­γού­με­νο του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νί­ου, που ακυ­ρώ­θη­κε στην πράξη από τη συμ­φω­νία με την Αί­γυ­πτο, δεί­χνει τον δρόμο: οι απα­ντή­σεις που με­τρά­νε είναι οι υπο­γρα­φές, όχι οι κο­ρώ­νες.

Στα ήρεμα νερά έπεσε η αυ­λαία και όποιος πε­ρι­μέ­νει κα­νο­νιά για να ανη­συ­χή­σει δεν έχει κα­τα­λά­βει το παι­χνί­δι.