Ο πόλεμος που δεν θα κηρυχθεί ποτέ αλλά κερδίζεται κάθε μέρα

Η Άγκυρα κατάλαβε στη Συρία κάτι που η Αθήνα οφείλει να κατανοήσει εξίσου γρήγορα: απέναντι στο Ισραήλ το κόστος είναι απαγορευτικό, απέναντι στην Ελλάδα η πίεση βγαίνει φθηνά. Τα 2 θαλάσσια πάρκα της 15ης Αυγούστου, το ένα ανάμεσα σε Λήμνο και Σαμοθράκη και το άλλο κομμένο και ραμμένο για να αποκόψει το Καστελλόριζο από τη Ρόδο, δεν είναι περιβαλλοντική ευαισθησία αλλά χαρτογραφία διεκδίκησης. Και το νομοσχέδιο του Οκτωβρίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα» έρχεται να δώσει σε αυτή τη χαρτογραφία θεσμικό μανδύα, μετατρέποντας για πρώτη φορά τις τουρκικές αξιώσεις από ρητορική σε νόμο. Η στρατηγική είναι διάφανη: όχι θερμό επεισόδιο, αλλά σταγόνα τη σταγόνα διοικητική παρουσία σε νερά που η Ελλάδα θεωρεί οριοθετήσιμα, μέχρι το τετελεσμένο να μοιάζει φυσικό τοπίο.

Το πραγματικά ύπουλο σημείο είναι το δίλημμα που στήνεται για την Αθήνα. Αν η τουρκική ακτοφυλακή επιχειρήσει κάποια στιγμή να διώξει ελληνικό αλιευτικό από διεθνή ύδατα, η αδράνεια θα σημάνει σιωπηρή αποδοχή και η αντίδραση θα φορτώσει στην Ελλάδα τη ρετσινιά του κλιμακωτή. Τα Δωδεκάνησα, με τη Ρόδο και τη Μεγίστη στην πρώτη γραμμή, γίνονται έτσι το πεδίο όπου θα κριθεί αν οι μονομερείς χάρτες μένουν χαρτιά ή γίνονται πραγματικότητα. Το προηγούμενο του τουρκολιβυκού μνημονίου, που ακυρώθηκε στην πράξη από τη συμφωνία με την Αίγυπτο, δείχνει τον δρόμο: οι απαντήσεις που μετράνε είναι οι υπογραφές, όχι οι κορώνες.

Στα ήρεμα νερά έπεσε η αυλαία και όποιος περιμένει κανονιά για να ανησυχήσει δεν έχει καταλάβει το παιχνίδι.