Την Πέμπτη γιορτάζει ο Άγιος Φανούριος, Προστάτης της Ρόδου

Η  εκκλησία του Αγίου Φανουρίου στην Παλιά Πόλη της Ρόδου είναι ένα από τα πιο σημαντικά προσκυνήματα στο νησί. Από το 1946 και μετά ο Άγιος Φανούριος τιμάται σταθερά στο ναό επί της ομώνυμης οδού. Από τη Ρόδο η λατρεία του Αγίου είχε διαδοθεί στην Κρήτη και μετά στα άλλα νησιά.

Γράφει ο Χρήστος Μυστιλιάδης – enlefko

Ο Άγιος Φανούριος τιμάται κάθε χρόνο στις 27 Αυγούστου και ως είθισται εκείνη τη μέρα οι πιστοί φτιάχνουν φανουρόπιτα πάντα με 7 ή 9 υλικά.
Σύμφωνα με την παράδοση η Φανουρόπιτα φτιάχνεται όχι για τον ίδιο τον Άγιο, αλλά για τη σωτηρία της ψυχής της μητέρας του. Οι πιστοί λένε «Άγιε μου Φανούρη, φανέρωσε μου το… και εγώ θα φτιάξω μια πίτα για την ψυχή της μάνας σου».
ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΑ ΡΟΔΟΥ ΜΕ ΚΡΑΣΙ

Τα 7 ή 9 υλικά της Φανουρόπιτας συμβολίζουν τις 7 ή 9 χάρες του Αγίου.
Το λάδι συμβολίζει το έλεος του Θεού.
Η ζάχαρη ή το μέλι συμβολίζει τη γλυκύτητα και τη χαρά της εύρεσης του χαμένου αντικειμένου ή της λύσης του προβλήματος.
Η κανέλα συμβολίζει τη γλυκύτητα της ζωής μετά τη δυσκολία.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ

Μέχρι τον 14ο ή 15ο κατ’ άλλους αιώνα, ο Άγιος δεν ήταν γνωστός. Εκείνη την εποχή στη Ρόδο, κατά την διάρκεια εργασιών αναστήλωσης των τειχών της πόλεως, αποκαλύφθηκε πως υπήρχε ένας μισογκρεμισμένος Ναός στον οποίο υπήρχαν πολλές παλαιές εικόνες.

Μια από αυτές, η πιο καλοδιατηρημένη λέει η παράδοση, ήταν ενός Αγίου ο οποίος φορούσε ρωμαϊκά στρατιωτικά ρούχα και κρατούσε ένα κερί κι έναν Σταυρό πάνω στον οποίο βρισκόταν αναμμένη λαμπάδα, και γύρω απ᾿ αυτὸν απεικονίζονταν δώδεκα σκηνὲς απὸ το μαρτύριό του.

Το όνομα που φαινόταν ήταν «Ο Άγιος Φανώ».
Γύρω από την εικόνα του Αγίου, υπήρχαν 12 παραστάσεις στις οποίες απεικονίζονταν το μαρτύριο του. Έτσι το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως πρόκειται για έναν μάρτυρα ο οποίος πιθανότατα υπήρξε στρατιώτης.

Η εκκλησία στη Ρόδο

Η εκκλησία του Αγίου Φανουρίου, αποτελεί ενδιαφέρον δείγμα σωζόμενου ναού, και είναι ανεγερμένη στον τύπο του ελεύθερου σταυρού με τρούλο με ελαφρώς μεταγενέστερο νάρθηκα στο εκτεταμένο δυτικό άκρο, που αναγνωρίζονται τρεις διαφορετικές φάσεις τοιχογράφησης.
Σύμφωνα με το ιστολόγιο της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου η πρώτη, είναι χρονολογημένη στο α΄ μισό του 13ου αι. και εντοπίζεται στο χώρο του ιερού, ενώ η δεύτερη του 1335/6 στο σύνολο του σταυρικού ναού και στο νάρθηκα. Η τρίτη φάση, πιθανόν στα μέσα του 15ου αι., έχει αναγνωριστεί κατά τόπους σε όλη την έκταση του κυρίως ναού.

Το εικονογραφικό πρόγραμμα του πρώτου στρώματος θεωρείται έργο ενός ώριμου εμπνευσμένου καλλιτέχνη,που πιθανόν μετακλήθηκε από μεγαλύτερο κέντρο, με σαφείς επιρροές από την τέχνη της Νίκαιας της Μικράς Ασίας.

Από το δεύτερο στρώμα ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτεταμένη παράσταση της Δευτέρας Παρουσίας, διατεταγμένης πάνω από τα αψιδώματα των αρκοσολίων που βρίσκονται εκατέρωθεν του θυρώματος.