«Εχουμε κάνει το δρομολόγιο Κολονία – Ρόδος ένα… καφέ δρόμο»: Το ζευγάρι Γερμανών που λάτρεψε την Ελλάδα σαν δεύτερη πατρίδα

Για τρεις δε­κα­ε­τί­ες πη­γαι­νο­έρ­χο­νται στη χώρα μας. Από τέσ­σε­ρις έως και έξι φορές κάθε χρόνο. «Έχου­με κάνει το δρο­μο­λό­γιο Κο­λο­νία – Ρόδος ένα… καφέ δρόμο», λένε χα­ρι­το­λο­γώ­ντας- μιας και δεν κα­πνί­ζουν. Είναι ο Αν­δρέ­ας και η Νικόλ, που μι­λούν άπται­στα ελ­λη­νι­κά πια. Που έχουν δε­κά­δες φί­λους σε ολό­κλη­ρη τη Ρόδο. Που λα­τρεύ­ουν τη χώρα μας, όχι για τον ήλιο και τη θά­λασ­σα – τέ­τοια έχει κι αλλού λένε- αλλά για τους αν­θρώ­πους, την ιστο­ρία, την κουλ­τού­ρα μας και τη φι­λο­ξε­νία μας.

«Είναι ο τόπος που έχου­με απο­φα­σί­σει ότι μας συ­ναρ­πά­ζει. Η Νικόλ προη­γή­θη­κε από μένα που ήρθε στα Δω­δε­κά­νη­σα και την Κάρ­πα­θο πολύ πιο νωρίς. Εγώ ερω­τεύ­τη­κα τη Ρόδο το 2004 – επι­ση­μαί­νει ο Αν­δρέ­ας. Από τότε έχου­με τα­ξι­δέ­ψει είτε μαζί είτε χώρια προς και από τη Ρόδο, πε­ρισ­σό­τε­ρες από 100 φορές συ­νο­λι­κά. Και σε όσους μας ρω­τούν τι όμορ­φο βρί­σκου­με εδώ, εμείς απα­ντά­με χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη: Τους αν­θρώ­πους, το χιού­μορ τους, την πα­ρά­δο­σή τους, τον χα­ρα­κτή­ρα τους και τους με­ζέ­δες που βά­ζουν στη μέση του τρα­πε­ζιού και δεν έχουν ατο­μι­κές με­ρί­δες όπως εκεί στη Γερ­μα­νία και σε άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες», δη­λώ­νουν στη συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σαν στο ΑΠΕ – ΜΠΕ.

Πριν να έρ­θουν στη Ρόδο, δεν ήξε­ραν σχε­δόν τί­πο­τε για τους Έλ­λη­νες. Δεν είχαν καμία σχέση με τη χώρα μας.

Ένα τα­ξί­δι ανα­ψυ­χής της Νικόλ στην Κάρ­πα­θο, άρ­χι­σε σιγά – σιγά να απο­κα­λύ­πτει τις ομορ­φιές που στη συ­νέ­χεια θα λά­τρευαν. Η γνω­ρι­μία των δύο ξε­κί­νη­σε από την Κο­λο­νία, από τις πρώ­τες νη­πια­κές τά­ξεις. Και εξε­λί­χθη­κε σε σχέση έπει­τα από χρό­νια, σε μια συ­νά­ντη­ση συμ­μα­θη­τών που έγινε στη Γερ­μα­νία.

Λίγες μέρες αρ­γό­τε­ρα, Αν­δρέ­ας και Νικόλ, βρέ­θη­καν στη Ρόδο, σε δια­κο­πές. Κι από τότε βρί­σκο­νται για πάντα μαζί. Έχουν πολ­λές δια­συν­δέ­σεις, απέ­κτη­σαν οι­κο­γε­νεια­κούς δε­σμούς. Το πρώτο τους σπίτι, το απέ­κτη­σαν το 2007 στη Νότια Ρόδο και συ­γκε­κρι­μέ­να στο Γεν­νά­δι. «Γεν­να­δε­νούς μας απο­κα­λούν πια – λένε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ. Οι άν­θρω­ποι εκεί, στα Νότια, άνοι­ξαν πολύ πιο γρή­γο­ρα τις καρ­διές τους σε εμάς. Κι εμείς τις δικές μας».

«Εχου­με κάνει το δρο­μο­λό­γιο Κο­λο­νία – Ρόδος ένα… καφέ δρόμο»: Το ζευ­γά­ρι Γερ­μα­νών που λά­τρε­ψε την Ελ­λά­δα σαν δεύ­τε­ρη πα­τρί­δα

Ξέ­ρουν πα­ρα­δο­σια­κούς χο­ρούς, πάνε στα πα­νη­γύ­ρια νη­σιού

«Κι εμείς τις πρώ­τες φορές που ερ­χό­μα­σταν εδώ, για τον ήλιο και τη θά­λασ­σα ερ­χό­μα­σταν. Και το καλό φα­γη­τό. Μετά ανα­κα­λύ­ψα­με όλα όσα θα πρέ­πει να ανα­ζη­τούν στις δια­κο­πές τους, οι τα­ξι­διώ­τες που πραγ­μα­τι­κά θέ­λουν να περ­νούν υπέ­ρο­χα: Τους αν­θρώ­πους, τους χα­ρα­κτή­ρες, το χιού­μορ στις κα­θη­με­ρι­νές σχέ­σεις τους με τον κόσμο. Τόσα χρό­νια τώρα, εξε­ρευ­νού­με ολό­κλη­ρο το νησί, σπι­θα­μή προς σπι­θα­μή. Κι ακόμα δεν το έχου­με μάθει. Έχου­με φι­λί­ες πα­ντού, γιατί αυτό μας αρέ­σει, που οι άν­θρω­ποι εδώ και είναι ζε­στοί, ανοι­χτοί και φι­λό­ξε­νοι. Η Ρόδος, είναι σαν να είναι 5 νησιά μαζί και όχι ένα, αυτό το κο­σμο­πο­λί­τι­κο που ξέ­ρου­με. Συν­δυά­ζει τα πάντα. Από ιστο­ρία, πο­λι­τι­σμό, άγρια φύση, νη­σιω­τι­κή ομορ­φιά (Λίν­δος και άλλα χωριά) και βέ­βαια μια εξαι­ρε­τι­κή πα­ρά­δο­ση την οποία λα­τρέ­ψα­με κι εγώ κι η σύ­ζυ­γός μου», λέει ο Αν­δρέ­ας.

«Έχου­με πάει σε όλα σχε­δόν τα πα­νη­γύ­ρια του νη­σιού… Κι όχι μόνο πη­γαί­νου­με πια για να δούμε, αλλά συμ­με­τέ­χου­με σε αυτά. Τόσο ο Αν­δρέ­ας όσο κι εγώ – λέει η Νικόλ – πη­γαί­νου­με πολύ τα­κτι­κά σε δι­δα­σκα­λί­ες πα­ρα­δο­σια­κών χορών εδώ στη Ρόδο. Στο Λύ­κειο Ελ­λη­νί­δων και τη ΧΕΝ. Μά­θα­με πάρα πολ­λούς πα­ρα­δο­σια­κούς χο­ρούς. Και δεν φα­ντά­ζε­στε πόσο μας αρέ­σει και πόσο το απο­λαμ­βά­νου­με όλο αυτό. Όμορ­φα είναι και στη Γερ­μα­νία, αλλά αυτά δεν τα έχου­με. Γι αυτό και τα τε­λευ­ταία χρό­νια, ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο έχου­με πυ­κνώ­σει τις επι­σκέ­ψεις μας. Κι έχου­με αγο­ρά­σει ένα μικρό σπίτι εδώ στο νησί, αφού έτσι ή αλ­λιώς Ρο­δί­τες αι­σθα­νό­μα­στε πια.»

Η εθε­λο­ντι­κή προ­σφο­ρά των κα­τοί­κων που τους συ­γκλό­νι­σε

Ένα από τα ση­μεία που η Νικόλ και ο Αν­δρέ­ας «φώ­τι­σαν» στη συ­νέ­ντευ­ξή τους, ήταν ο εθε­λο­ντι­σμός των κα­τοί­κων του νη­σιού. Έζη­σαν από κοντά τα όσα η Ρόδος βίωσε, από τον «εφιάλ­τη» των πυρ­κα­γιών το 2023.

«Αν και γνω­ρί­ζα­με πολύ καλά το πώς λει­τουρ­γούν οι άν­θρω­ποι στην το­πι­κή κοι­νω­νία της Ρόδου, αυτό που ζή­σα­με το 2023 ήταν συ­γκλο­νι­στι­κό: Εί­δα­με χι­λιά­δες εθε­λο­ντές στο μέ­τω­πο της φω­τιάς. Από τους κα­τοί­κους στο χωριό Γεν­νά­δι της Ρόδου που ήταν στην πρώτη γραμ­μή, μέχρι και νέους αν­θρώ­πους από όλη τη Ρόδο, να είναι εκεί, δίπλα στους αν­θρώ­πους που τους χρειά­ζο­νταν και να βοη­θούν. Να στη­ρί­ζουν και να τους εμ­ψυ­χώ­νουν. Χωρίς αυ­τούς τους αν­θρώ­πους, εί­μα­στε σί­γου­ροι ότι η Ρόδος, δεν θα ήταν ο πα­ρά­δει­σος που είναι σή­με­ρα.»

Οι κα­λύ­τε­ροι πρε­σβευ­τές

Η ανά­δει­ξη της «άλλης Ρόδου» στους φί­λους τους, από τη Γερ­μα­νία και άλλες χώρες με τους οποί­ους συ­ζη­τούν, απο­τε­λεί τον κύριο κορμό στις συ­ζη­τή­σεις που έχουν. Γιατί όπως εξη­γούν, πολ­λοί που έρ­χο­νται για δια­κο­πές, το μόνο που ξέ­ρουν (από τα πα­κέ­τα που προ­σφέ­ρο­νται) είναι το… ξε­νο­δο­χείο και ένας ή δύο του­ρι­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί στο νησί.

Οι ίδιοι λει­τουρ­γούν ως άτυ­ποι οδη­γοί, δεί­χνο­ντας σε φί­λους την αυ­θε­ντι­κή πλευ­ρά του νη­σιού μέσω πε­ρι­η­γή­σε­ων και το­πι­κού φα­γη­τού. Οι επι­σκέ­πτες εν­θου­σιά­ζο­νται και κρα­τούν ζω­ντα­νές ανα­μνή­σεις, αμ­φι­σβη­τώ­ντας την πε­ριο­ρι­σμέ­νη του­ρι­στι­κή πρό­σλη­ψη.

Ο χα­λα­ρός και χωρίς προ­γραμ­μα­τι­σμό τρό­πος ζωής που βλέ­πουν εδώ στην Ελ­λά­δα, είναι επί­σης ένα από τα στοι­χεία εκεί­να που ξε­χω­ρί­ζουν.

Οι φίλοι μας στη Γερ­μα­νία όταν επι­στρέ­φου­με, μας ρω­τούν για τη Ρόδο και την Ελ­λά­δα. Κι εμείς δεν χά­νου­με ευ­και­ρία, να τους λέμε, να τους απα­ντά­με, να τους ανα­λύ­ου­με και να τους δεί­χνου­με την υπέ­ρο­χη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, την οποία όμως ή κά­ποιος πρέ­πει να σου δεί­ξει ή από μόνος σου να την ανα­κα­λύ­ψεις.

«Σε μια από τις επαγ­γελ­μα­τι­κές μου συ­να­ντή­σεις μά­λι­στα – το­νί­ζει ο Αν­δρέ­ας- δια­τύ­πω­σα σαν ιδέα σε έναν ση­μα­ντι­κό πε­λά­τη μου να έρ­θου­με στη Ρόδο και να πα­ρου­σιά­σου­με από εδώ το επι­χει­ρη­μα­τι­κό του σχέ­διο. Και δεν απο­κλεί­ε­ται να γίνει αυτό στο μέλ­λον».

«Στην Γερ­μα­νία είναι πιο αυ­στη­ρή και πιο προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Εδώ για πα­ρά­δειγ­μα, μπο­ρού­με με ένα φίλο να κα­νο­νί­σου­με μισή ώρα πριν ή ακόμα και με ένα τη­λε­φώ­νη­μα, να βγού­με να πάμε για καφέ ή για ποτό ή για βόλτα. Στη Γερ­μα­νία αυτά δεν γί­νο­νται. Του­λά­χι­στον μία ή δύο εβδο­μά­δες πριν πρέ­πει να αρ­χί­σουν οι… δια­βου­λεύ­σεις, ακόμα κι αν πρό­κει­ται για έναν καφέ! Κι εμείς, επι­λέ­γου­με τον ελ­λη­νι­κό τρόπο ζωής λοι­πόν. Είναι πιο άμε­σος, πιο ζω­ντα­νός, πιο αλη­θι­νός!».

Η κοι­νω­νι­κό­τη­τα ξε­κι­νά με τους… με­ζέ­δες στη μέση του τρα­πε­ζιού

Αν­δρέ­ας και Νικόλ πε­ρι­γρά­φουν τον ελ­λη­νι­κό τρόπο μοι­ρά­σμα­τος πιά­των «στη μέση», που δεν υπάρ­χει στη Γερ­μα­νία όπου κυ­ριαρ­χούν οι με­ρί­δες. Αυτό φέρ­νει την παρέα πιο κοντά, ενι­σχύ­ο­ντας την κοι­νω­νι­κό­τη­τα και την εμπει­ρία.

«Εμείς νη­στεύ­ου­με για πα­ρά­δειγ­μα αυτές τις μέρες. Αν ήμα­σταν στη Γερ­μα­νία, τα εστια­τό­ρια προ­σφέ­ρουν πε­ριο­ρι­σμέ­να, “γε­μά­τα” πιάτα με κρέας λου­κά­νι­κα κλπ. Εδώ όμως, υπάρ­χει πραγ­μα­τι­κή ποι­κι­λία: ψάρια, χόρτα και πολ­λοί νη­στί­σι­μοι με­ζέ­δες. Ακόμα και η νη­στεία (χωρίς κρέας/αβγά) είναι εύ­κο­λη στη Ρόδο, σε όποιο εστια­τό­ριο και να πας σχε­δόν, σε αντί­θε­ση με τη Γερ­μα­νία όπου χρειά­ζε­σαι εξει­δι­κευ­μέ­να εστια­τό­ρια».

Έχου­με τον Πα­ρά­δει­σο στην αγκα­λιά μας και δεν τον προ­σέ­χου­με όπως οφεί­λου­με.

Ερω­τη­θέ­ντες για το αν όλα τα βρί­σκουν τέ­λεια και καλώς κα­μω­μέ­να στη Ρόδο και τη χώρα μας, απα­ντούν και οι δύο ξε­κά­θα­ρα και… με ιδιαί­τε­ρη ευ­γέ­νεια: «Ασφα­λώς και υπάρ­χουν και διά­φο­ρα που δεν μας αρέ­σουν. Συμ­βαί­νει αυτό σε κάθε τόπο. Για πα­ρά­δειγ­μα υπάρ­χει θέμα με τα σκου­πί­δια που βλέ­που­με. Και στην πόλη και σε ορι­σμέ­να από τα χωριά μας. θα το πούμε έτσι όπως εμείς το κα­τα­λα­βαί­νου­με: Έχου­με τον Πα­ρά­δει­σο στα χέρια και την αγκα­λιά μας και πολ­λές φορές δεν τον προ­σέ­χου­με όπως οφεί­λου­με. Η κα­θα­ριό­τη­τα είναι και προ­σω­πι­κή και συλ­λο­γι­κή ευ­θύ­νη. Αλλά κυ­ρί­ως αγάπη για τον τόπο που ζούμε».

Πηγή: protothema.gr