Δέσμευση του ΑΦΜ της ΔΕΥΑΡ και του Σωτήρη Βαγιανού από τον Δήμο Ρόδου!

Aνοιξε μέ­τω­πο για χρέη εκα­τομ­μυ­ρί­ων που επι­διώ­κε­ται να ρυθ­μι­στεί • Από τις 3 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 ο Δήμος Ρόδου εμ­φα­νί­ζε­ται να έχει προ­χω­ρή­σει σε δέ­σμευ­ση ένα­ντι οφει­λών, με τις επι­πτώ­σεις να βα­ραί­νουν κυ­ρί­ως τον πρό­ε­δρο της ΔΕΥΑΡ, την ώρα που κλι­μα­κώ­νε­ται η αντι­πα­ρά­θε­ση με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για απαι­τή­σεις και τι­μο­λό­για

Η ει­κό­να που ανα­δύ­ε­ται από τις τε­λευ­ταί­ες δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο και από τα στοι­χεία που δια­κι­νού­νται στην το­πι­κή συ­ζή­τη­ση, πα­ρα­πέ­μπει σε ένα σύν­θε­το οι­κο­νο­μι­κό και διοι­κη­τι­κό παζλ, όπου ο Δήμος Ρόδου και η ΔΕΥΑΡ βρί­σκο­νται δε­μέ­νοι με­τα­ξύ τους με σχέ­σεις εγ­γυ­η­τή, χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων και αλ­λη­λο­ο­φει­λών που κου­βα­λούν βάρος πολ­λών ετών.

Στην καρ­διά της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται η απο­κά­λυ­ψη ότι ο Δήμος Ρόδου έχει δε­σμεύ­σει το ΑΦΜ της ΔΕΥΑΡ από τις 3 Δε­κεμ­βρί­ου 2025, ενέρ­γεια που συν­δέ­ε­ται με οφει­λές της επι­χεί­ρη­σης προς τον Δήμο.

Το στοι­χείο που δίνει πο­λι­τι­κό και πρα­κτι­κό βάθος στο θέμα δεν είναι μόνο η ίδια η δέ­σμευ­ση, αλλά ο τρό­πος με τον οποίο αυτή λει­τούρ­γη­σε στην πράξη, οι επι­πτώ­σεις που πε­ρι­γρά­φο­νται, το γιατί δεν είχε ανα­δει­χθεί δη­μό­σια για μήνες και το πώς συν­δέ­ε­ται με το πα­ράλ­λη­λο μέ­τω­πο αντι­πα­ρά­θε­σης με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ει­δι­κά γύρω από το κό­στος λει­τουρ­γί­ας του φράγ­μα­τος του Γα­δου­ρά και τις αμοι­βαί­ες χρε­ώ­σεις.

Η απο­κά­λυ­ψη στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο και το χρο­νο­διά­γραμ­μα της δέ­σμευ­σης

Σύμ­φω­να με όσα ανα­φέρ­θη­καν στην ει­δι­κή συ­νε­δρί­α­ση λο­γο­δο­σί­ας, ο αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών κ. Γιώρ­γος Παυ­λούς και ο προ­κά­το­χός του κ. Κώ­στας Χαλ­κιάς πα­ρα­δέ­χθη­καν ότι ο Δήμος Ρόδου έχει δε­σμεύ­σει το ΑΦΜ της ΔΕΥΑΡ από τον πε­ρα­σμέ­νο Δε­κέμ­βριο και συ­γκε­κρι­μέ­να από τις 3 Δε­κεμ­βρί­ου 2025, ένα­ντι οφει­λών της επι­χεί­ρη­σης προς τον Δήμο Ρόδου. Η πα­ρα­δο­χή αυτή, όπως με­τα­φέρ­θη­κε, δεν συ­νο­δεύ­τη­κε από πρό­σθε­τες λε­πτο­μέ­ρειες, γε­γο­νός που άφησε ανοι­χτά κρί­σι­μα ερω­τή­μα­τα για το εύρος, τη δια­δι­κα­σία, τους ακρι­βείς λό­γους και το πρα­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα της ενέρ­γειας.

Η χρο­νι­κή από­στα­ση από τη δέ­σμευ­ση έως τη δη­μό­σια πα­ρα­δο­χή της, δη­μιουρ­γεί έναν πυ­ρή­να συ­ζή­τη­σης γύρω από το γιατί δεν είχε γίνει ου­σια­στι­κά γνω­στή νω­ρί­τε­ρα, ιδίως σε μια πε­ρί­ο­δο που η ΔΕΥΑΡ και ο Δήμος Ρόδου, όπως έχει κα­τα­γρα­φεί στη δη­μό­σια αντι­πα­ρά­θε­ση, έστρε­φαν το βάρος των δη­λώ­σε­ών τους κυ­ρί­ως προς την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, για τις ενέρ­γειες διεκ­δί­κη­σης οφει­λών.

Τι ση­μαί­νει πρα­κτι­κά η δέ­σμευ­ση και γιατί εμ­φα­νί­ζε­ται να “χτυπά” αλλού

Το κομ­βι­κό ση­μείο που προ­κύ­πτει είναι ότι η δέ­σμευ­ση του ΑΦΜ δεν φαί­νε­ται να “πα­γώ­νει” τη λει­τουρ­γία της ΔΕΥΑΡ ως επι­χεί­ρη­σης, καθώς προ­βλέ­πε­ται η δυ­να­τό­τη­τα να συ­νε­χί­ζει συ­ναλ­λα­γές με έκ­δο­ση ενταλ­μά­των και εί­σπρα­ξη. Έτσι, το πα­ρά­δο­ξο της υπό­θε­σης είναι ότι ενώ η δέ­σμευ­ση έχει βαρύ θε­σμι­κό απο­τύ­πω­μα, το άμεσο επι­χει­ρη­σια­κό κό­στος δεν απο­τυ­πώ­νε­ται με τρόπο που να ακυ­ρώ­νει την κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία της.

Αντί­θε­τα, το πρό­βλη­μα εμ­φα­νί­ζε­ται να εντο­πί­ζε­ται πρω­τί­στως στο επί­πε­δο της διοί­κη­σης και ει­δι­κό­τε­ρα στον πρό­ε­δρο κ. Σω­τή­ρη Βα­για­νό. Η κα­τά­στα­ση αυτή, λόγω του ότι είναι υπό­λο­γος με την προ­σω­πι­κή του πε­ριου­σία, τον εμπο­δί­ζει να εκ­δώ­σει φο­ρο­λο­γι­κή ενη­με­ρό­τη­τα. Με άλλα λόγια, η οι­κο­νο­μι­κή αντι­δι­κία με­τα­ξύ δύο συν­δε­δε­μέ­νων φο­ρέ­ων, απο­κτά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που περ­νούν και στο πεδίο της προ­σω­πι­κής ευ­θύ­νης των προ­σώ­πων που διοι­κούν.

Σε αυτό το ση­μείο δια­μορ­φώ­νε­ται και η πο­λι­τι­κή ουσία. Όταν μια δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση συ­νε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί, αλλά η διοί­κη­ση εμ­φα­νί­ζε­ται να εγκλω­βί­ζε­ται σε αδυ­να­μία έκ­δο­σης βα­σι­κών πι­στο­ποι­η­τι­κών και σε φόβο προ­σω­πι­κού κιν­δύ­νου, τότε το πρό­βλη­μα παύει να είναι απλώς λο­γι­στι­κό και γί­νε­ται κρίση διοι­κη­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας, με αλυ­σι­δω­τές συ­νέ­πειες στις απο­φά­σεις, στους χει­ρι­σμούς και στις σχέ­σεις με άλ­λους θε­σμούς.

Ο Δήμος ως εγ­γυ­η­τής, οι πλη­ρω­μές και οι αριθ­μοί που πε­ρι­γρά­φουν την “αι­μορ­ρα­γία”

Στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο δό­θη­καν συ­γκε­κρι­μέ­νοι αριθ­μοί για τη σχέση εγ­γυ­η­τή που έχει ο Δήμος Ρόδου στα δά­νεια της ΔΕΥΑΡ από το 2011 μέχρι σή­με­ρα. Όπως ει­πώ­θη­κε, το ποσό που έχει πλη­ρώ­σει ο Δήμος ως εγ­γυ­η­τής ανέρ­χε­ται σε 7.572.000 ευρώ. Επι­πλέ­ον, ανα­φέρ­θη­κε ότι το 2020 ο Δήμος είχε ενι­σχύ­σει τη ΔΕΥΑΡ με ποσό 3.000.000 ευρώ προς εξυ­πη­ρέ­τη­ση του δα­νεί­ου της. Με βάση αυτή την πα­ρου­σί­α­ση, το συ­νο­λι­κό άθροι­σμα που τέ­θη­κε στη συ­ζή­τη­ση οδη­γεί σε 10.700.000 ευρώ.

Από το πρώτο ποσό, ανα­φέρ­θη­κε ότι η ΔΕΥΑΡ έχει επι­στρέ­ψει 2.230.000 ευρώ, με τε­λευ­ταία κα­τα­βο­λή να το­πο­θε­τεί­ται χρο­νι­κά στο 2020. Πα­ράλ­λη­λα, ει­πώ­θη­κε ότι “πάντα γί­νο­νται πα­ρα­κρα­τή­σεις από τους ΚΑΠ” και ότι η υπη­ρε­σία προ­χω­ρά σε συμ­ψη­φι­στι­κά εντάλ­μα­τα.

Η ανα­φο­ρά στους ΚΑΠ και στους συμ­ψη­φι­σμούς δεί­χνει ότι, πέρα από το “ποιος χρω­στά­ει σε ποιον”, υπάρ­χει και ένα διαρ­κές πεδίο τε­χνι­κής δια­χεί­ρι­σης, όπου οι υπο­χρε­ώ­σεις δεν απο­τυ­πώ­νο­νται μόνο ως άμε­σες πλη­ρω­μές αλλά και ως ροές πα­ρα­κρα­τή­σε­ων και λο­γι­στι­κών συμ­ψη­φι­σμών. Αυτό όμως δεν αναι­ρεί την κε­ντρι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που πα­ρου­σιά­στη­κε: ότι ο Δήμος κου­βα­λά πλη­ρω­μές πολ­λών εκα­τομ­μυ­ρί­ων ως εγ­γυ­η­τής, ενώ η επι­στρο­φή που πε­ρι­γρά­φε­ται έχει στα­μα­τή­σει εδώ και χρό­νια.

Ένα ακόμη κρί­σι­μο στοι­χείο ήταν η ανα­φο­ρά ότι από το 2021 μέχρι το 2024 η ΔΕΥΑΡ δεν πλή­ρω­νε για τη σύμ­βα­ση με την Πε­ρι­φέ­ρεια, γε­γο­νός που συν­δέ­ει ευ­θέ­ως το εσω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο Δήμου και ΔΕΥΑΡ με το εξω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο ΔΕΥΑΡ και Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Τέλος, ει­πώ­θη­κε ότι το υπό­λοι­πο των δα­νεί­ων είναι “γύρω στα 2.000.000” και ότι υπάρ­χει “λο­γι­κή να βοη­θή­σουν τον δήμο για την απο­πλη­ρω­μή του”, με τη φράση “εί­μα­στε σε μία πο­ρεία εξυ­γί­αν­σης” να συ­νο­ψί­ζει το αφή­γη­μα που πα­ρου­σιά­στη­κε ως στό­χος.

Το πα­ρα­σκή­νιο του Νο­εμ­βρί­ου 2025 και η απαί­τη­ση

Στο πα­ρα­σκή­νιο, όπως απο­κα­λύ­πτει σή­με­ρα η «δη­μο­κρα­τι­κή», τον Νο­έμ­βριο 2025, μετά από έγ­γρα­φες οχλή­σεις τα έτη 2020 και 2021, ο Δήμος Ρόδου ενη­μέ­ρω­σε εγ­γρά­φως τη ΔΕΥΑΡ ότι απαι­τεί­ται πλέον έγκαι­ρη εξό­φλη­ση της οφει­λής του προς το Τα­μείο Πα­ρα­κα­τα­θη­κών και Δα­νεί­ων, καθώς η ετή­σια το­κο­χρε­ο­λυ­τι­κή δόση του 2025 ανερ­χό­ταν σε 415.000 ευρώ.

Πα­ράλ­λη­λα, από έλεγ­χο των οι­κο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών φέ­ρε­ται να προ­έ­κυ­ψε ότι ο Δήμος Ρόδου είχε συ­νο­λι­κή απαί­τη­ση από τη ΔΕΥΑΡ ύψους πε­ρί­που 8.500.000 ευρώ. Η απαί­τη­ση αυτή προ­έρ­χε­ται από οφει­λή ως εγ­γυ­η­τής σε δά­νεια στο Τα­μείο Πα­ρα­κα­τα­θη­κών και Δα­νεί­ων ύψους 7.500.000 ευρώ, για τα οποία κα­τέ­βα­λε ως το 2020 2.300.000 ευρώ και επι­πλέ­ον από κε­φά­λαιο οι­κο­νο­μι­κής ενί­σχυ­σης στον covid ύψους 3.200.000 ευρώ.

Η δη­μό­σια αντι­πα­ρά­θε­ση με την Πε­ρι­φέ­ρεια και η σκιά της “ισο­σκέ­λι­σης”

Εδώ το θέμα απο­κτά δεύ­τε­ρο επί­πε­δο. Για με­γά­λο διά­στη­μα η πο­λε­μι­κή της ΔΕΥΑΡ στρε­φό­ταν κυ­ρί­ως κατά της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, σχε­τι­κά με τη διεκ­δί­κη­ση απαι­τή­σε­ων που αφο­ρούν στο κό­στος λει­τουρ­γί­ας του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά.

Στο ίδιο πεδίο εντάσ­σε­ται και το ζή­τη­μα ενός τι­μο­λο­γί­ου ύψους 9.500.000 ευρώ προς την Πε­ρι­φέ­ρεια, για κα­τα­νά­λω­ση νερού που απο­δί­δε­ται σε άρ­δευ­ση νη­σί­δων στην Εθνι­κή Οδό Ρόδου – Λίν­δου. Σε αυτό το ση­μείο κα­τα­γρά­φη­καν σο­βα­ρές δη­μό­σιες κα­ταγ­γε­λί­ες από τον κ. Στέρ­γο Στά­γκα, μέχρι πρό­τι­νος λαϊκό μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΡ.

Σύμ­φω­να με όσα με­τα­φέρ­θη­καν από τον κ. Στά­γκα, αμ­φι­σβη­τή­θη­κε ευ­θέ­ως η νο­μι­μό­τη­τα και η βάση του ποσού, με τον ίδιο να υπο­στη­ρί­ζει ότι προ­κύ­πτει από λαν­θα­σμέ­νη τι­μο­λό­γη­ση κα­τα­νά­λω­σης νερού, η οποία ενώ αφορά άρ­δευ­ση, τι­μο­λο­γή­θη­κε ως δη­μό­σιο κτή­ριο.

Ει­δι­κό­τε­ρα, ανέ­φε­ρε ότι αντί η τι­μο­λό­γη­ση να γίνει ως νερό άρ­δευ­σης με 0,25 ευρώ ανά κυ­βι­κό, τι­μο­λο­γή­θη­κε με 1,10 ευρώ ανά κυ­βι­κό. Επι­πλέ­ον ανέ­φε­ρε ότι σε πε­ρι­πτώ­σεις στά­γδην άρ­δευ­σης η τιμή θα μπο­ρού­σε να είναι 0,15 ευρώ ανά κυ­βι­κό. Πε­ριέ­γρα­ψε επί­σης επι­βο­λή τέ­λους έργων 80%, πρό­σθε­τες χρε­ώ­σεις απο­χέ­τευ­σης και ομ­βρί­ων, καθώς και επι­πλέ­ον ποσά που σχε­τί­ζο­νται με φε­ρό­με­νες πα­ρα­βά­σεις, ως μη­χα­νι­σμό δια­δο­χι­κών επι­βα­ρύν­σε­ων που διο­γκώ­νει το τε­λι­κό ποσό. Κατά τους υπο­λο­γι­σμούς που πα­ρέ­θε­σε, για πε­ρί­που 3.000.000 κυ­βι­κά νερού, το κό­στος της ύδρευ­σης φτά­νει πε­ρί­που 3.500.000 ευρώ, ενώ με την προ­σθή­κη των λοι­πών τελών το συ­νο­λι­κό ποσό εκτι­νάσ­σε­ται στο επί­πε­δο που οδη­γεί στο τι­μο­λό­γιο των 9.500.000 ευρώ.

Από την πλευ­ρά της δια­δι­κα­σί­ας, ο κ. Στά­γκας έθεσε ζή­τη­μα εγκυ­ρό­τη­τας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι για να κα­τα­στεί απαι­τη­τή μια τέ­τοια οφει­λή θα έπρε­πε να έχουν απο­δο­θεί εγκαί­ρως οι σχε­τι­κοί φόροι και τέλη, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ΦΠΑ που υπο­λό­γι­σε περί τα 2.000.000 ευρώ. Με βάση τη συ­γκε­κρι­μέ­νη το­πο­θέ­τη­ση, υπο­στη­ρί­χθη­κε ότι εφό­σον αυτό δεν έχει απο­δο­θεί, το τι­μο­λό­γιο δεν έχει ισχύ.

Πα­ράλ­λη­λα, η Πε­ρι­φέ­ρεια προ­σέ­βα­λε το τι­μο­λό­γιο ως ει­κο­νι­κό και δεν το ανα­γνω­ρί­ζει, ενώ έχει τεθεί δη­μό­σια η εκτί­μη­ση ότι το συ­γκε­κρι­μέ­νο τι­μο­λό­γιο κα­τα­σκευά­στη­κε ώστε να δη­μιουρ­γη­θεί μια επι­κοι­νω­νια­κή ισορ­ρο­πία απέ­να­ντι στην οφει­λή της ΔΕΥΑΡ προς την Πε­ρι­φέ­ρεια.

Ο δρό­μος των συμ­ψη­φι­σμών και η προ­σπά­θεια “τα­κτο­ποί­η­σης”

Μέσα στο ίδιο πε­ρι­βάλ­λον, ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον απο­κτά η πε­ρι­γρα­φή του σχε­δί­ου δια­χεί­ρι­σης των χρεών μέσω συμ­ψη­φι­σμών. Ο πρό­ε­δρος κ. Σω­τή­ρης Βα­για­νός, όπως ανα­φέ­ρε­ται, έχει το­νί­σει ότι επι­διώ­κει εκ­κα­θά­ρι­ση οφει­λών ένθεν κα­κεί­θεν ώστε να μπει τάξη. Στο πλαί­σιο αυτό, πε­ρι­γρά­φε­ται ότι ξε­κί­νη­σε να τι­μο­λο­γεί το κό­στος πώ­λη­σης νερού και να κινεί δια­δι­κα­σί­ες εί­σπρα­ξης και από τον Δήμο Ρόδου.

Εδώ ανα­δει­κνύ­ε­ται ένα ακόμη κρί­σι­μο στοι­χείο. Οι λο­γα­ρια­σμοί χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται τε­ρά­στιοι και ανά­γο­νται σε απαι­τή­σεις του πα­ρελ­θό­ντος. Η λο­γι­κή που πε­ρι­γρά­φε­ται είναι να υπάρ­ξει συμ­ψη­φι­σμός ανά­με­σα στις αμοι­βαί­ες απαι­τή­σεις, ώστε να προ­κύ­ψει ένα κα­θα­ρό υπό­λοι­πο. Αν μεί­νει ποσό, αυτό να ρυθ­μι­στεί από τη ΔΕΥΑΡ, ώστε αφε­νός με τον συμ­ψη­φι­σμό να υπάρ­ξει δια­γρα­φή σε επί­πε­δο αμοι­βαί­ων χρε­ώ­σε­ων και αφε­τέ­ρου να απο­δε­σμευ­τούν τα ΑΦΜ τόσο της ΔΕΥΑΡ όσο και του ίδιου του προ­έ­δρου, που βρί­σκε­ται στο κέ­ντρο των συ­νε­πειών.

Το ύψος των οφει­λών του Δήμου Ρόδου προς τη ΔΕΥΑΡ, δεν έχει γίνει επι­σή­μως γνω­στό. Ωστό­σο, η ύπαρ­ξη τόσο με­γά­λης συ­ζή­τη­σης γύρω από συμ­ψη­φι­σμούς δεί­χνει ότι οι αλ­λη­λο­χρε­ώ­σεις δεν είναι ορια­κές αλλά δυ­νη­τι­κά κα­θο­ρι­στι­κές για την τε­λι­κή ει­κό­να.

Το κοινό νήμα: από το εσω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο Δήμου ΔΕΥΑΡ στο εξω­τε­ρι­κό μέ­τω­πο με την Πε­ρι­φέ­ρεια

Η σύμ­πτω­ση των δύο δια­δι­κα­σιών είναι αυτή που φέρ­νει τη συ­ζή­τη­ση σε νέο επί­πε­δο. Από τη μια πλευ­ρά υπάρ­χει η δέ­σμευ­ση του ΑΦΜ της ΔΕΥΑΡ από τον Δήμο Ρόδου από τις 3 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 και η ανα­γνώ­ρι­ση ότι ο Δήμος έχει πλη­ρώ­σει ως εγ­γυ­η­τής με­γά­λα ποσά, διεκ­δι­κώ­ντας επι­στρο­φές. Από την άλλη πλευ­ρά υπάρ­χει η σύ­γκρου­ση με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, όπου η ΔΕΥΑΡ εμ­φα­νί­ζε­ται να επι­διώ­κει ρυθ­μί­σεις και συμ­ψη­φι­σμούς για το κό­στος λει­τουρ­γί­ας του φράγ­μα­τος Γα­δου­ρά, ενώ ταυ­τό­χρο­να εμ­φα­νί­ζο­νται κα­ταγ­γε­λί­ες που αμ­φι­σβη­τούν τη βάση τι­μο­λό­γη­σης ενός ποσού 9.500.000 ευρώ.

Το κρί­σι­μο ση­μείο που μένει ανοι­κτό: δια­φά­νεια, τεκ­μη­ρί­ω­ση και σαφές ισο­ζύ­γιο

Με τα δε­δο­μέ­να που έχουν τεθεί δη­μό­σια, η υπό­θε­ση φαί­νε­ται να οδη­γεί­ται σε μια ανά­γκη για κα­θα­ρό ισο­ζύ­γιο, τόσο με­τα­ξύ Δήμου Ρόδου και ΔΕΥΑΡ όσο και με­τα­ξύ ΔΕΥΑΡ και Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Η κου­βέ­ντα για συμ­ψη­φι­σμούς προ­ϋ­πο­θέ­τει συ­γκε­κρι­μέ­να και αδιαμ­φι­σβή­τη­τα στοι­χεία, ξε­κά­θα­ρες κα­τη­γο­ρί­ες τι­μο­λό­γη­σης, απο­τυ­πω­μέ­νες ροές πλη­ρω­μών, απο­δό­σεις φόρων και πλήρη ει­κό­να για το ποια ποσά είναι απαι­τη­τά, ποια αμ­φι­σβη­τού­νται και ποια έχουν ήδη ρυθ­μι­στεί.

Το γε­γο­νός ότι η δέ­σμευ­ση του ΑΦΜ ανα­φέρ­θη­κε ότι βα­ραί­νει κυ­ρί­ως τον πρό­ε­δρο κ. Σω­τή­ρη Βα­για­νό και ότι τί­θε­ται ζή­τη­μα προ­σω­πι­κής έκ­θε­σης, προ­σθέ­τει έναν ακόμη πα­ρά­γο­ντα πί­ε­σης. Όταν η οι­κο­νο­μι­κή αντι­δι­κία με­τα­ξύ φο­ρέ­ων αγ­γί­ζει την προ­σω­πι­κή δυ­να­τό­τη­τα ενός διοι­κού­ντος να κι­νεί­ται θε­σμι­κά, τότε η ανά­γκη για τα­χεία και τεκ­μη­ριω­μέ­νη διευ­θέ­τη­ση δεν είναι απλώς επι­θυ­μη­τή αλλά κρί­σι­μη για τη λει­τουρ­γι­κή στα­θε­ρό­τη­τα.