Αθώωση του δημάρχου Νισύρου από το Εφετείο Κακουργημάτων

Από το Δήμο Νισύρου ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:  Σε μία απόφαση – σταθμό για τη νομι­μό­τητα και την ηθική τάξη, το Μονο­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των αθώωσε πανη­γυ­ρικά και ομόφωνα τον Δήμαρχο Νισύρου κ. Χρι­στοφή Κορω­ναίο, απορ­ρί­πτο­ντας ως απο­λύ­τως αβάσιμη, ανυ­πό­στατη και κακό­βουλη την κατη­γο­ρία περί δήθεν υπο­βάθ­μι­σης του περι­βάλ­λο­ντος από τη δια­χεί­ριση λυμάτων στο νησί.

Η δικα­στική αυτή εξέλιξη δεν απο­τε­λεί απλώς μία τυπική νομική δικαί­ωση. Είναι ηχηρό ράπισμα στο μηνυτή του Δήμου Νισύρου και του Δημάρ­χου, και στον περί­γυρο του, και σε μία μεθο­δο­λο­γία που για χρόνια επι­χει­ρούσε να στοι­χειώ­σει την πρόοδο της Νισύρου. Με πράξεις που προ­σβάλ­λουν βάναυσα κάθε έννοια πατριω­τι­σμού και αγάπης για τον τόπο, έχει εξα­πο­λύ­σει έναν άνευ προη­γου­μέ­νου πόλεμο λάσπης, παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης και καταγ­γε­λιών τα τελευ­ταία δέκα χρόνια. Ο καταγ­γέλ­λων απο­τε­λεί μέρος μιας ισχνής μειο­ψη­φίας υβρι­στών και ψευ­δο­λό­γων, οι οποίοι λει­τουρ­γούν με μονα­δικό κίνητρο την πολι­τική εμπά­θεια. Στόχος τους δεν είναι η αλήθεια, αλλά να πλήξουν προ­σω­πικά τον Δήμαρχο και, μαζί με αυτόν, την εικόνα και την προ­ο­πτική του νησιού μας.

Η λυσ­σα­λέα του επίθεση δεν είχε ως μόνο στόχο τον Δήμαρχο προ­σω­πικά. Με εμμο­νική μανία, επι­δό­θηκε σε μια σταυ­ρο­φο­ρία φθοράς, κατα­θέ­το­ντας απα­νω­τές μηνύ­σεις και ανα­φο­ρές, με ξεκά­θαρο σκοπό να στα­μα­τή­σει κάθε δια­δι­κα­σία δια­χεί­ρι­σης λυμάτων. Στόχος του ήταν τεχνηέ­ντως να δημιουρ­γή­σει ένα ανυ­πέρ­βλητο υγειο­νο­μικό και λει­τουρ­γικό πρό­βλημα στην κοι­νω­νία της Νισύρου, ώστε να στρέψει τους δημότες ενάντια στη δημο­τική αρχή και να σπείρει τον διχασμό.

Όμως, η δρα­στη­ριό­τητά του δεν στα­μά­τησε στα στενά όρια του νησιού. Απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι δεν διστά­ζει να βλάψει ανε­πα­νόρ­θωτα το ίδιο το όνομα και το μέλλον της Νισύρου, το ίδιο άτομο  προ­σέ­φυγε στην Επι­τροπή των Παγκό­σμιων Γεω­πάρ­κων της UNESCO. Εκεί, ενώπιον του ανώ­τα­του διε­θνούς θεσμού, επι­χεί­ρησε να πλήξει την αξιο­πι­στία του Δήμου, καταγ­γέλ­λο­ντας ψευδώς δια­χει­ρι­στι­κές θέσεις, με απώτερο στόχο να μην εντα­χθεί ή Νίσυρος στο Παγκό­σμιο Δίκτυο Γεω­πάρ­κων της UNESCO.

Πρό­κει­ται για μία πράξη πρω­το­φα­νούς τοξι­κό­τη­τας: Να βάλλεις ενα­ντίον του τόπου σου, να προ­σπα­θείς να στε­ρή­σεις από τη Νίσυρο τη διεθνή ανα­γνώ­ριση και την προ­ο­πτική ανά­πτυ­ξης και κύρους που προ­σφέ­ρει ο τίτλος του Παγκό­σμιου Γεω­πάρ­κου UNESCO, μόνο και μόνο για να ικα­νο­ποι­ή­σει μια προ­σω­πική εμπά­θεια και ένα μικρο­πο­λι­τικό σύν­δρομο κατα­δί­ω­ξης. Το συγκε­κρι­μένο άτομο χρη­σι­μο­ποί­ησε ως όχημα την υπο­τι­θέ­μενη οικο­λο­γική ευαι­σθη­σία, αλλά στην πράξη απέ­δειξε ότι είναι δια­τε­θει­μέ­νος να κάψει το σπίτι του για να ζεστα­θεί ο ίδιος από τη στάχτη. Το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο του Δήμου Νισύρου με την απόφαση του 32/2022  της συνε­δρί­α­σης της 19-4-2022, κατα­δί­κασε τις ενέρ­γειες που στο­χεύ­ουν στην απα­γό­ρευση μετα­φο­ράς των λυμάτων σε σημείο μακριά από την είσοδο του οικι­σμού του Μαν­δρα­κίου.

Απέ­να­ντι σε αυτή την ασύ­στολη επίθεση, η Δικαιο­σύνη λει­τούρ­γησε με ταχύ­τητα και ευθυ­κρι­σία, ρίχνο­ντας άπλετο φως στην αλήθεια. Το δικα­στή­ριο μετά την στάθ­μιση των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών της υπό­θε­σης και των απόψεων της  τεχνι­κής υπη­ρε­σίας της περι­φέ­ρειας και του κατη­γο­ρού­με­νου Δημάρ­χου κ. Χρι­στοφή Κορω­ναίου, δεν περιο­ρί­στηκε σε μία απλή αθώωση, αλλά ουσια­στικά κατα­δί­κασε το πνεύμα της σκευω­ρίας, επι­κυ­ρώ­νο­ντας ότι ο Δήμος Νισύρου και ο Δήμαρ­χος προ­σω­πικά χρη­σι­μο­ποί­η­σαν την πιο ανώδυνη επιλογή για την δια­χεί­ριση των λυμάτων με στόχο την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος,  την προ­στα­σία της Δημό­σιας υγείας και την προ­στα­σία της οικο­νο­μίας του νησιού.

«Η απόφαση αυτή είναι μία λυτρω­τική δικαί­ωση για κάθε Νισύριο που αγαπά τον τόπο του και υπο­φέ­ρει βλέ­πο­ντας ορι­σμέ­νους ανθρώ­πους να προ­σπα­θούν να τον γκρε­μί­σουν», δήλωσε ο Δήμαρ­χος κ. Χρι­στο­φής Κορω­ναίος. «Ο καταγ­γέλ­λων χρη­σι­μο­ποί­ησε το περι­βάλ­λον ως πρό­σχημα για να καλύψει μια βαθιά προ­σω­πική εμπά­θεια. Δεν τον ενδιέ­φερε ούτε η Νίσυρος, ούτε οι κάτοι­κοί της, ούτε η UNESCO. Τον ενδιέ­φερε μόνο πώς θα πλήξει τον Δήμαρχο, έστω κι αν αυτό σήμαινε ότι θα πλήξει θανά­σιμα το νησί. Η σημε­ρινή απόφαση όμως τον δια­ψεύ­δει πανη­γυ­ρικά. Ο Δήμος Νισύρου συνε­χί­ζει ακόμα πιο δυνατός, με τη στήριξη όλων των υγειών δυνά­μεων του τόπου, να εργά­ζε­ται για την ανά­δειξη της Νισύρου ως ενός παγκό­σμιου προ­ο­ρι­σμού, όπως της αξίζει. Θέλω να εκφράσω τις ειλι­κρι­νείς ευχα­ρι­στίες μου στον Περι­φε­ρειάρχη Ν. Αιγαίου κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο για την συμπα­ρά­σταση του και στην τεχνική υπη­ρε­σία της Περι­φέ­ρειας Ν. Αιγαίου που δια­χει­ρί­ζε­ται το έργο του βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού».

Στο μονο­με­λές εφετείο εκδι­κά­στηκε άλλη μία υπόθεση που συν­δέ­ε­ται με τριώ­ροφη οικο­δομή στην περιοχή Λαγκάδι του οικι­σμού Μαν­δράκι που θεω­ρή­θηκε από την πολε­ο­δο­μία ως επι­κίν­δυνο. Επειδή υπάρχει ιδιο­κτή­της, ο Δήμος Νισύρου δεν προέβη στην εκτέ­λεση  εργα­σιών αντι­στή­ρι­ξης, επι­σκευών και ενί­σχυ­σης για την απο­τροπή κιν­δύ­νου σε ανθρώ­πους και στο όμορο κτίριο με ιδιο­κτήτη τον κ. Κώστα Σαρρή, ο  οποίος παρέ­πεμψε το θέμα στο δικα­στή­ριο. Επειδή η ιδιο­κτη­σία της τριώ­ρο­φης οικο­δο­μής δεν είναι κατα­γε­γραμ­μένη στο κτη­μα­το­λό­γιο το δικα­στή­ριο θεώρησε ότι είναι αγνώ­στου ιδιο­κτήτη με απο­τέ­λε­σμα να κατα­δι­κα­στεί ο Δήμος και κατά συνέ­πεια ο Δήμαρ­χος. Έγινε έφεση και ανα­μέ­νουμε την εκδί­καση.

Ο Δήμος Νισύρου, με το κεφάλι ψηλά και την πίστη του στους θεσμούς ακλό­νητη, προχωρά μπροστά, αφή­νο­ντας πίσω του αυτή τη θλιβερή σελίδα προ­σω­πι­κής εμμονής.

Το μήνυμα προς πάσα κατεύ­θυνση είναι ξεκά­θαρο: Η Νίσυρος ανήκει στους ανθρώ­πους που την τιμούν, όχι σε αυτούς που την εκθέ­τουν. Η συστη­μα­τική επι­χεί­ρηση λάσπης από μια περι­θω­ριακή ομάδα συκο­φα­ντών δεν πρό­κει­ται να ανα­κό­ψει το έργο μας. Η απά­ντηση στις ύβρεις και τα ψέματά τους είναι η ίδια η αλήθεια και η προ­σή­λωσή μας στο συμ­φέ­ρον του νησιού, το οποίο οι ίδιοι δεν διστά­ζουν να θυσιά­σουν στον βωμό των προ­σω­πι­κών τους επι­διώ­ξεων.