Νέο κατασχετήριο 965.480,62 € δείχνει ότι η ΔΕΥΑ Ρόδου μπήκε σε μόνιμη λειτουργία αναβολής πληρωμών στην Περιφέρεια

• Μετά την προ­σω­ρι­νή δι­κα­στι­κή ανάσα του Ιου­λί­ου 2025, η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου επα­νέρ­χε­ται με νέο κα­τα­σχε­τή­ριο επε­κτεί­νο­ντας το μέτρο και σε επι­πλέ­ον τρά­πε­ζα, ενώ στο φόντο πα­ρα­μέ­νει το φράγ­μα Γα­δου­ρά και η χρη­μα­το­δό­τη­ση της λει­τουρ­γί­ας του

Η ιστο­ρία με τη δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης της Ρόδου έχει απο­κτή­σει την αν­θε­κτι­κό­τη­τα μιας υπό­θε­σης που αρ­νεί­ται να κλεί­σει. Κάθε φορά που φαί­νε­ται πως υπάρ­χει ένα τέλος, εμ­φα­νί­ζε­ται ένας νέος κύ­κλος, ένας νέος λο­γα­ρια­σμός, ένα νέο έγ­γρα­φο, μια νέα προ­θε­σμία.

Τον Ιού­λιο του 2025, η επι­χεί­ρη­ση είχε πε­τύ­χει μια προ­σω­ρι­νή απο­δέ­σμευ­ση τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών, ώστε να μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί και να κα­λύ­πτει τις κρί­σι­μες μη­νιαί­ες της υπο­χρε­ώ­σεις, οι οποί­ες τότε πε­ρι­γρά­φο­νταν ως άνω των 250.000 € για 2 ενερ­γές ρυθ­μί­σεις. Η ει­κό­να που δό­θη­κε ήταν εκεί­νη μιας υπη­ρε­σί­ας που κιν­δύ­νευε να βρε­θεί χωρίς οξυ­γό­νο και έλαβε μια δι­κα­στι­κή ανάσα για να συ­νε­χί­σει.

Μόνο που, όπως συμ­βαί­νει συχνά με τις ανά­σες, αν δεν αλ­λά­ξει κάτι στη συ­μπε­ρι­φο­ρά, δεν ακο­λου­θεί ανάρ­ρω­ση. Ακο­λου­θεί το επό­με­νο επει­σό­διο. Και αυτό το επει­σό­διο έρ­χε­ται με νέο κα­τα­σχε­τή­ριο για ποσό ύψους 965.480,62 €.

Το έγ­γρα­φο δεν μοιά­ζει με τυ­πι­κή υπεν­θύ­μι­ση. Μοιά­ζει με επί­ση­μη πα­ρα­δο­χή ότι το αφή­γη­μα της προ­σω­ρι­νής ανα­κού­φι­σης του 2025 δεν με­του­σιώ­θη­κε σε στα­θε­ρή συ­νέ­πεια. Αντί­θε­τα, η υπό­θε­ση με­τα­φέ­ρε­ται ξανά εκεί που πο­νά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο κάθε ορ­γα­νι­σμό, στην κα­θη­με­ρι­νή ρευ­στό­τη­τα, στο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, στη δια­χεί­ρι­ση του αύριο.

Η προ­σω­ρι­νή απο­δέ­σμευ­ση του 2025 ως ανάσα που δεν έγινε σχέ­διο

Τον Ιού­λιο του 2025, η προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή που εκ­δό­θη­κε στη Ρόδο ανέ­στει­λε την εκτέ­λε­ση κα­τα­σχε­τη­ρί­ου που αφο­ρού­σε κα­τά­σχε­ση έως του ποσού των 6.384.094,10 € σε λο­γα­ρια­σμούς σε με­γά­λες τρά­πε­ζες. Η από­φα­ση πε­ριέ­γρα­φε με κα­θα­ρό τρόπο ότι δεν επι­τρέ­πε­ται η από­δο­ση χρη­μά­των προς την Πε­ρι­φέ­ρεια, τόσο από τα υφι­στά­με­να υπό­λοι­πα όσο και από μελ­λο­ντι­κές πι­στώ­σεις, δί­νο­ντας στην επι­χεί­ρη­ση τη δυ­να­τό­τη­τα ελεύ­θε­ρων ανα­λή­ψε­ων μέχρι να κρι­θεί η αί­τη­ση ανα­στο­λής. Η ει­κό­να, δη­μό­σια και πο­λι­τι­κά, ήταν εύ­κο­λη να επι­κοι­νω­νη­θεί. Η υπη­ρε­σία ύδρευ­σης πρέ­πει να συ­νε­χί­σει να δου­λεύ­ει, οι μι­σθοί πρέ­πει να πλη­ρω­θούν, οι λει­τουρ­γι­κές ανά­γκες πρέ­πει να κα­λυ­φθούν, το νησί δεν μπο­ρεί να μπει σε πε­ρι­πέ­τεια.

Όμως, η προ­σω­ρι­νή απο­δέ­σμευ­ση δεν είναι βρα­βείο. Δεν είναι λευκή επι­τα­γή. Είναι ένας χρό­νος που σου δί­νε­ται για να τα­κτο­ποι­ή­σεις όσα σε έφε­ραν στο αδιέ­ξο­δο. Και στην πράξη, το νέο κα­τα­σχε­τή­ριο του 2026 αφή­νει την εντύ­πω­ση ότι αυτός ο χρό­νος λει­τούρ­γη­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο ως πα­ρά­τα­ση της ίδιας συ­νή­θειας. Με άλλα λόγια, ως μια ακόμη ευ­και­ρία να συ­νε­χι­στεί η λο­γι­κή ότι η συ­νέ­πεια μπο­ρεί να πε­ρι­μέ­νει, γιατί πάντα κάπου θα υπάρ­χει ένας μη­χα­νι­σμός ανα­στο­λής, μια δια­τα­γή, μια δια­δι­κα­σία, μια νέα ημε­ρο­μη­νία.

Το νέο κα­τα­σχε­τή­ριο και το ποσό των 965.480,62 € που επα­νεκ­κι­νεί την πίεση

Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου εξέ­δω­σε νέο κα­τα­σχε­τή­ριο, στη­ρι­ζό­με­νο στις δια­τά­ξεις του ν. 4978/2022 και στο πλαί­σιο του Κώ­δι­κα Εί­σπρα­ξης Δη­μο­σί­ων Εσό­δων. Η απαί­τη­ση αφορά συ­γκε­κρι­μέ­νο λο­γα­ρια­σμό που εκ­δό­θη­κε για πε­ρί­ο­δο πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών από Φε­βρουά­ριο 2025 έως Αύ­γου­στο 2025, συ­νο­λι­κού ποσού 965.480,62 €, ο οποί­ος επι­δό­θη­κε στις 17 Οκτω­βρί­ου 2025. Με βάση τους όρους που πε­ρι­γρά­φο­νται, η πλη­ρω­μή έπρε­πε να γίνει εντός 30 ημε­ρών. Δεν έγινε. Ακο­λού­θη­σε βε­βαί­ω­ση της οφει­λής με χρη­μα­τι­κό βε­βαιω­τι­κό κα­τά­λο­γο στις 10 Μαρ­τί­ου 2026, με γνω­στο­ποί­η­ση στις 11 Μαρ­τί­ου 2026. Και η συ­νέ­χεια είναι η ανα­γκα­στι­κή κα­τά­σχε­ση εις χεί­ρας τρα­πε­ζών.

Το εν­δια­φέ­ρον εδώ δεν είναι μόνο το ποσό, που από μόνο του είναι αρ­κε­τά υψηλό ώστε να προ­κα­λεί σο­βα­ρή πίεση σε μια δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση. Είναι και το μο­τί­βο. Ένας λο­γα­ρια­σμός εκ­δί­δε­ται, υπάρ­χει συμ­βα­τι­κή υπο­χρέ­ω­ση πλη­ρω­μής εντός προ­θε­σμί­ας, η προ­θε­σμία περνά, δεν κα­τα­βάλ­λε­ται τί­πο­τα και το κρά­τος επι­στρέ­φει στο πιο ωμό ερ­γα­λείο εί­σπρα­ξης. Αν η προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή του 2025 ήταν το χει­ρο­φί­λη­μα στη λει­τουρ­γι­κή ανά­γκη, το κα­τα­σχε­τή­ριο του 2026 είναι το χει­ρο­πια­στό απο­τέ­λε­σμα ότι η ανά­γκη δεν έγινε με­ταρ­ρύθ­μι­ση.

Και κάπου εδώ η ει­ρω­νεία γί­νε­ται σχε­δόν ανα­πό­φευ­κτη. Η επι­χεί­ρη­ση που δια­χει­ρί­ζε­ται τον πιο κρί­σι­μο πόρο του νη­σιού, το νερό, φαί­νε­ται να πο­ρεύ­ε­ται με μια στα­θε­ρή άνεση απέ­να­ντι στην έν­νοια της πλη­ρω­μής του κό­στους που στη­ρί­ζει την ίδια την πα­ρο­χή. Σαν να έχει κα­θιε­ρω­θεί ένα νέο είδος υδρο­δό­τη­σης, όχι μέσω αγω­γών, αλλά μέσω δια­δι­κα­σιών, ανα­στο­λών και επό­με­νων εγ­γρά­φων.

Το φράγ­μα Γα­δου­ρά ως πραγ­μα­τι­κό δια­κύ­βευ­μα και όχι ως φόντο για αναρ­τή­σεις

Στο κέ­ντρο της δια­μά­χης πα­ρα­μέ­νει το φράγ­μα Γα­δου­ρά και η λει­τουρ­γία του έργου που τρο­φο­δο­τεί με πό­σι­μο νερό με­γά­λο μέρος της Ρόδου. Η προ­γραμ­μα­τι­κή σύμ­βα­ση της 6ης Ιου­νί­ου 2022 πε­ρι­γρά­φει τον σκοπό της συ­νερ­γα­σί­ας για την ορι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση των ανα­γκών υδρο­δό­τη­σης, τη λει­τουρ­γία, συ­ντή­ρη­ση και συ­νο­λι­κή ευ­θύ­νη των έργων ύδρευ­σης για 5 έτη, καθώς και την επι­δί­ω­ξη να δια­τη­ρη­θεί το τε­λι­κό κό­στος προς τον κα­τα­να­λω­τή σε χα­μη­λά ή μειω­μέ­να επί­πε­δα σε σχέση με τα τρέ­χο­ντα. Πε­ρι­γρά­φει επί­σης ότι η υπο­χρέ­ω­ση πλη­ρω­μής δεν συν­δέ­ε­ται με την πο­σό­τη­τα νερού που λαμ­βά­νε­ται, αλλά με το τί­μη­μα που απαι­τεί­ται για να λει­τουρ­γεί το έργο.

Αυτή η λε­πτο­μέ­ρεια έχει ση­μα­σία γιατί εξη­γεί γιατί η Πε­ρι­φέ­ρεια αντι­με­τω­πί­ζει την οφει­λή ως δο­μι­κή απει­λή για τη λει­τουρ­γία του συ­στή­μα­τος. Όταν μια υπο­δο­μή λει­τουρ­γεί με στα­θε­ρό κό­στος, η κα­θυ­στέ­ρη­ση πλη­ρω­μών δεν είναι μια λο­γι­στι­κή εκ­κρε­μό­τη­τα. Είναι ρήγμα στη συ­νέ­χεια του έργου. Και σε νη­σιω­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον, ει­δι­κά όταν μι­λά­με για του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο, το ρήγμα δεν μένει στα χαρ­τιά.

Εδώ γεν­νιέ­ται και η πιο αιχ­μη­ρή διά­στα­ση της κρι­τι­κής προς τη δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση. Διότι, σε μια υπό­θε­ση νερού, το πρώτο που πε­ρι­μέ­νει κα­νείς είναι θε­σμι­κή σο­βα­ρό­τη­τα, προ­βλε­ψι­μό­τη­τα και διαρ­κής εξα­σφά­λι­ση χρη­μα­το­δό­τη­σης. Αντί γι’ αυτό, η δη­μό­σια ει­κό­να με­τα­τρέ­πε­ται σε ένα συ­νε­χές μπρος πίσω ανά­με­σα σε κα­τα­σχε­τή­ρια, απο­δε­σμεύ­σεις και νέες βε­βαιώ­σεις. Με απο­τέ­λε­σμα ο διά­λο­γος να μην πε­ρι­στρέ­φε­ται γύρω από το πώς θω­ρα­κί­ζε­ται η υδρο­δό­τη­ση, αλλά γύρω από το ποιος κα­τα­σχέ­τει ποιον και πότε.