Μερική δικαίωση σε προσφυγή 40χρονου πατέρα με άρση του καθολικού αποκλεισμού από χώρους ανηλίκων και νέα ρήτρα παρουσίας τρίτου ενήλικου

Η κρίση του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έρ­χε­ται να ανα­δια­τά­ξει, χωρίς να ανα­τρέ­ψει, το πλαί­σιο των πε­ριο­ρι­στι­κών όρων που είχαν επι­βλη­θεί σε 40χρονο αλ­λο­δα­πό πα­τέ­ρα, κα­τη­γο­ρού­με­νο για σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση του 5,5χρο­νου γιου του.

Στον πυ­ρή­να της από­φα­σης βρί­σκε­ται μια λεπτή ισορ­ρο­πία ανά­με­σα στην προ­στα­σία του ανη­λί­κου και στην απο­φυ­γή μέ­τρων που, αν πα­ρα­μεί­νουν από­λυ­τα και κα­θο­λι­κά, μπο­ρούν να κα­τα­στούν πρα­κτι­κά ανε­φάρ­μο­στα ή να επι­φέ­ρουν μη ανα­στρέ­ψι­μες συ­νέ­πειες στη γο­νεϊ­κή σχέση πριν ακόμη κρι­θεί ορι­στι­κά η υπό­θε­ση.

Η υπό­θε­ση είχε ήδη λάβει ιδιαί­τε­ρη έντα­ση, καθώς μετά την απο­λο­γία του κα­τη­γο­ρού­με­νου απο­φα­σί­στη­κε να αφε­θεί ελεύ­θε­ρος με αυ­στη­ρούς όρους, με­τα­ξύ των οποί­ων πε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα και υπο­χρε­ω­τι­κή μη­νιαία εμ­φά­νι­ση σε αστυ­νο­μι­κό τμήμα.

Το πιο βαρύ σκέ­λος, ωστό­σο, αφο­ρού­σε 2 πε­ριο­ρι­σμούς που δια­μόρ­φω­ναν μια ει­κό­να πλή­ρους απο­κο­πής από κάθε επαφή με τον ανή­λι­κο και ταυ­τό­χρο­να μια κα­θο­λι­κή απο­μά­κρυν­ση από χώ­ρους όπου μπο­ρεί να υπάρ­χουν ανή­λι­κοι.

Η προ­σφυ­γή κι­νή­θη­κε ακρι­βώς πάνω σε αυ­τούς τους 2 άξο­νες. Από τη μία, η πλή­ρης απα­γό­ρευ­ση επι­κοι­νω­νί­ας και η προ­σέγ­γι­ση του παι­διού σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη των 200 μέ­τρων. Από την άλλη, η απα­γό­ρευ­ση συ­να­να­στρο­φής με ανη­λί­κους και η απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης χώρων όπου ανή­λι­κοι συ­χνά­ζουν επί­σης στα 200 μέτρα, με εν­δει­κτι­κές ανα­φο­ρές σε σχο­λεία και παι­δό­το­πους.

Η υπε­ρά­σπι­ση, με συ­νή­γο­ρο την κ. Αση­μέ­νη Βεργή, έθεσε ως κε­ντρι­κό επι­χεί­ρη­μα την ανα­λο­γι­κό­τη­τα και το βέλ­τι­στο συμ­φέ­ρον του τέ­κνου, επι­διώ­κο­ντας αντι­κα­τά­στα­ση των από­λυ­των απα­γο­ρεύ­σε­ων με ελεγ­χό­με­να και επο­πτευό­με­να μέτρα, όπως πα­ρου­σία ου­δέ­τε­ρου τρί­του.

Από την πλευ­ρά της μη­τέ­ρας, με συ­νή­γο­ρο τον κ. Γιώρ­γο Κυ­πραίο, το ζη­τού­με­νο πα­ρέ­με­νε η πλή­ρης θω­ρά­κι­ση του παι­διού μέχρι να ολο­κλη­ρω­θεί η κρίση της Δι­καιο­σύ­νης, σε μια υπό­θε­ση όπου η κα­ταγ­γε­λία έχει προ­κα­λέ­σει ισχυ­ρούς κρα­δα­σμούς και στο αστι­κό πεδίο της επι­μέ­λειας και της επι­κοι­νω­νί­ας.

Η ουσία της από­φα­σης δεν πα­ρου­σιά­ζε­ται ως άρση των πε­ριο­ρι­σμών στο σύ­νο­λό τους, αλλά ως ανα­διάρ­θρω­ση των μέ­τρων ώστε να υπη­ρε­τούν τον σκοπό της πρό­λη­ψης χωρίς να οδη­γούν σε υπέρ­με­τρο και ανε­φάρ­μο­στο απο­κλει­σμό.

Το Συμ­βού­λιο υιο­θέ­τη­σε την κα­τεύ­θυν­ση να πα­ρα­μεί­νει απα­γο­ρευ­μέ­νη η επι­κοι­νω­νία και η προ­σέγ­γι­ση, αλλά να ει­σα­χθεί ένας κρί­σι­μος μη­χα­νι­σμός ελέγ­χου: η πα­ρου­σία τρί­του ενή­λι­κου προ­σώ­που ως προ­ϋ­πό­θε­ση, ώστε να απο­κλεί­ε­ται ο κίν­δυ­νος τέ­λε­σης νέων ομοει­δών πρά­ξε­ων, σύμ­φω­να με τη συλ­λο­γι­στι­κή που απο­τυ­πώ­νε­ται στο βού­λευ­μα.

Με άλλα λόγια, ο πε­ριο­ρι­στι­κός όρος δεν κα­ταρ­γεί­ται, αλλά με­τα­τρέ­πε­ται από από­λυ­τη απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης στα 200 μέτρα σε απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης χωρίς την πα­ρου­σία τρί­του ενή­λι­κου.

Το πιο κα­θα­ρό μή­νυ­μα της από­φα­σης αφορά στον δεύ­τε­ρο επί­δι­κο πε­ριο­ρι­σμό, δη­λα­δή στην κα­θο­λι­κή απα­γό­ρευ­ση συ­να­να­στρο­φής με ανη­λί­κους και προ­σέγ­γι­σης χώρων όπου αυτοί συ­χνά­ζουν σε από­στα­ση 200 μέ­τρων. Το Συμ­βού­λιο προ­χώ­ρη­σε στην άρση αυτού του όρου, στη βάση ότι δεν κρί­νε­ται ανα­γκαί­ος για την εξα­σφά­λι­ση του σκο­πού απο­φυ­γής τέ­λε­σης νέων εγκλη­μά­των και, επι­πλέ­ον, ότι η επο­πτεία τή­ρη­σής του στην πράξη κα­θί­στα­ται ανέ­φι­κτη.

Το χρο­νι­κό των πο­ρι­σμά­των και η σύ­γκρου­ση αφη­γή­σε­ων

Στη δι­κο­γρα­φία, όπως έχει πε­ρι­γρα­φεί, η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε από κα­ταγ­γε­λία 41χρο­νης μη­τέ­ρας. Η λήψη κα­τά­θε­σης του παι­διού έγινε σε ελεγ­χό­με­νο πε­ρι­βάλ­λον με κά­με­ρα και ει­δι­κό ψυ­χο­λό­γο. Πα­ράλ­λη­λα, ια­τρο­δι­κα­στι­κή εξέ­τα­ση κα­τέ­γρα­ψε εύ­ρη­μα που χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε ως πι­θα­νώς συμ­βα­τό με πρά­ξεις ασέλ­γειας χωρίς βε­βαιό­τη­τα ως προς μη­χα­νι­σμό και χρόνο, ενώ εξει­δι­κευ­μέ­νος κλι­νι­κός έλεγ­χος την ίδια ημέρα δεν επι­βε­βαί­ω­σε ση­μεία κά­κω­σης ή βίας, γε­γο­νός που προ­σθέ­τει πο­λυ­πλο­κό­τη­τα στην απο­τί­μη­ση των ια­τρι­κών δε­δο­μέ­νων στο παρόν στά­διο.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νεί­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά και συν­δέ­ει την υπό­θε­ση με μακρά και σφο­δρή αντι­δι­κία για επι­μέ­λεια και επι­κοι­νω­νία, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η κα­ταγ­γε­λία απο­τε­λεί προ­ϊ­όν χει­ρα­γώ­γη­σης με στόχο την πλήρη απο­μά­κρυν­σή του από το παιδί. Στον αντί­πο­δα, η μη­τέ­ρα επι­μέ­νει στην ανά­γκη άμε­σης προ­στα­σί­ας του ανη­λί­κου.

Η ει­κό­να συ­μπλη­ρώ­νε­ται από γνω­μα­τεύ­σεις ει­δι­κών με δια­φο­ρε­τι­κές εκτι­μή­σεις, από ου­δέ­τε­ρες συ­στά­σεις για στα­θε­ρό πε­ρι­βάλ­λον έως ει­ση­γή­σεις για πλήρη απο­φυ­γή επα­φής.

Πέρα από την ποι­νι­κή δια­δι­κα­σία, το αστι­κό πεδίο της επι­μέ­λειας και της επι­κοι­νω­νί­ας λει­τουρ­γεί ως υπό­στρω­μα έντα­σης.