Ισόβια και 16 χρόνια κάθειρξη στον 38χρονο για κατ’ εξακολούθηση βιασμό και κατάχρηση της 13χρονης θετής του κόρης

Μετά από 3ήμερη δια­δι­κα­σία που άρχισε τη Δευτέρα 12 Ιανουα­ρίου 2026 και ολο­κλη­ρώ­θηκε σήμερα, το δικα­στή­ριο έκρινε ομόφωνα ένοχο τον κατη­γο­ρού­μενο για πράξεις σε βάρος της 13χρονης θετής του κόρης, με την εισαγ­γε­λική εισή­γηση να ζητά ισόβια και πολυ­ε­τείς ποινές και το δικα­στή­ριο να απορ­ρί­πτει τα ελα­φρυ­ντικά

Η απόφαση που εκδό­θηκε στην Κω, μετά από μια δια­δι­κα­σία με έντονο συναι­σθη­μα­τικό και κοι­νω­νικό φορτίο, επι­βε­βαί­ωσε με τον πιο κατη­γο­ρη­μα­τικό τρόπο τη βαρύ­τητα της υπό­θε­σης. Το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία σήμερα, έκρινε ομόφωνα ένοχο τον 38χρονο κατη­γο­ρού­μενο για κακουρ­γη­μα­τι­κές και πλημ­με­λη­μα­τι­κές πράξεις που απο­δί­δο­νται ως κατ’ εξα­κο­λού­θηση τελε­σθεί­σες, με θύμα την 13χρονη θετή του κόρη. Η υπόθεση, ήδη πριν φτάσει στο ακρο­α­τή­ριο, είχε δια­γρά­ψει μια δια­δρομή που έδειχνε ότι οι δικα­στι­κές αρχές αντι­με­τώ­πι­σαν από νωρίς τα στοι­χεία ως εξαι­ρε­τικά σοβαρά, με τον κατη­γο­ρού­μενο να βρί­σκε­ται προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος μετά από απόφαση που ελήφθη στο στάδιο της προ­δι­κα­σίας.

Η ετυ­μη­γο­ρία και το βάρος της ομο­φω­νίας

Το δικα­στή­ριο τον έκρινε ομόφωνα ένοχο για βιασμό κατ’ εξα­κο­λού­θηση, για κατά­χρηση ανή­λι­κου που δεν συμπλή­ρωσε τα 14 έτη κατ’ εξα­κο­λού­θηση με την επι­βα­ρυ­ντική περί­σταση της τέλεσης της πράξης από πρόσωπο που συνοι­κεί με την ανήλικη, καθώς και για προ­σβολή γενε­τή­σιας αξιο­πρέ­πειας κατ’ εξα­κο­λού­θηση με παθόντα πριν και μετά τη συμπλή­ρωση του 12 έτους.

Η ομο­φω­νία δεν απο­τε­λεί απλώς μια τυπική δια­τύ­πωση. Σε τέτοιες δίκες, όπου η κρίση συχνά ακουμπά σε λεπτές ισορ­ρο­πίες ανάμεσα σε κατα­θέ­σεις, επι­στη­μο­νι­κές εκτι­μή­σεις και συνο­λικό πλαίσιο, η ομόφωνη ενοχή λει­τουρ­γεί ως μήνυμα ότι το δικα­στή­ριο θεώρησε το απο­δει­κτικό υλικό συμπα­γές, σταθερό και επαρκές ώστε να μην αφήνει ρωγμές αμφι­βο­λίας ως προς την ευθύνη.

Η εισαγ­γε­λική πρόταση με τόνο κατα­πέλτη

Η εισαγ­γε­λέας της έδρας, κινή­θηκε σε ιδιαί­τερα αυστηρό πλαίσιο και στην εισή­γησή της ήταν κατα­πέλ­της. Πρό­τεινε να επι­βλη­θεί ισόβια κάθειρξη για την πρώτη πράξη, 15 έτη για τη δεύτερη και 2 έτη για την τρίτη. Η εισαγ­γε­λική στάση, στην πράξη, απο­τυ­πώ­νει τον τρόπο με τον οποίο αξιο­λο­γή­θηκε το περιε­χό­μενο της δικο­γρα­φίας, δηλαδή ως υπόθεση με επα­να­λη­πτι­κό­τητα, διάρ­κεια και ειδική συνθήκη οικειό­τη­τας, στοι­χεία που κατά κανόνα ανε­βά­ζουν κατα­κό­ρυφα τη βαρύ­τητα στην κρίση για την ποινή.

Η ποινή του δικα­στη­ρίου και η απόρ­ριψη των ελα­φρυ­ντι­κών

Τελικά, το δικα­στή­ριο επέβαλε ποινή ισόβιας κάθειρ­ξης και 16 ετών συν 360 μονάδες επι 10 ευρώ και απέρ­ριψε τα ελα­φρυ­ντικά. Η απόρ­ριψη των ελα­φρυ­ντι­κών, σε μια τόσο βαριά υπόθεση, δια­βά­ζε­ται ως ξεκά­θαρη επιλογή να μην υπάρξει περι­θώ­ριο επιεί­κειας, με το σκε­πτικό ότι τα χαρα­κτη­ρι­στικά των πράξεων και η συνο­λική απο­τί­μηση της συμπε­ρι­φο­ράς δεν αφήνουν χώρο για μείωση της ποι­νι­κής μετα­χεί­ρι­σης.

Τα ισόβια, όταν συν­δυά­ζο­νται με επι­πλέον πρό­σκαιρη κάθειρξη, μετα­φρά­ζο­νται σε ένα ιδιαί­τερα βαρύ ποινικό απο­τέ­λε­σμα. Στην κοι­νω­νική αντί­ληψη, αυτό συχνά εκλαμ­βά­νε­ται ως η πλέον αυστηρή θεσμική απά­ντηση σε εγκλή­ματα κατά ανη­λί­κων, ιδίως όταν η υπόθεση φέρει το απο­τύ­πωμα της συμ­βί­ω­σης και της οικο­γε­νεια­κής σχέσης.

Η πορεία μέχρι το ακρο­α­τή­ριο ήταν ήδη φορ­τι­σμένη. Ο κατη­γο­ρού­με­νος έχει κριθεί προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος, μετά από βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, που αξιο­λό­γησε ως καθο­ρι­στι­κές τις ενδεί­ξεις της δικο­γρα­φίας και έκρινε ότι συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για το αυστηρό αυτό μέτρο έως την εκδί­καση. Η συγκε­κρι­μένη εξέλιξη δεν προ­έ­κυψε αυτό­ματα, αλλά μετά από δια­δι­κα­σία που ανέ­δειξε δια­φο­ρε­τι­κές ανα­γνώ­σεις του ίδιου φακέλου, κάτι που συχνά συμ­βαί­νει σε υπο­θέ­σεις υψηλής βαρύ­τη­τας, όταν το δια­κύ­βευμα αφορά ταυ­τό­χρονα στην προ­στα­σία ενός ανη­λί­κου και στα δικαιώ­ματα του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Η δικο­γρα­φία οδη­γή­θηκε στο Συμ­βού­λιο έπειτα από δια­φω­νία ανάμεσα στον τακτικό Ανα­κριτή και την Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου. Από τη μία πλευρά προ­τά­θη­καν περιο­ρι­στι­κοί όροι, με τη λογική ότι μπορούν να δια­σφα­λί­σουν την παρου­σία του κατη­γο­ρου­μέ­νου και να απο­τρέ­ψουν τυχόν νέες πράξεις, με σεβασμό στο τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας. Από την άλλη πλευρά δια­τυ­πώ­θηκε η θέση ότι το υλικό, η διάρ­κεια και ο τρόπος τέλεσης των απο­δι­δό­με­νων πράξεων, καθώς και ο κίν­δυ­νος υπο­τρο­πής, καθι­στούν ανε­παρκή τα ηπιό­τερα μέτρα.

Το Συμ­βού­λιο, αφού μελέ­τησε συνο­λικά το περιε­χό­μενο της δικο­γρα­φίας, συντά­χθηκε με την εισαγ­γε­λική θέση και διέταξε άμεσα σύλληψη και προ­σω­ρινή κράτηση μέχρι την εκδί­καση. Αυτή η απόφαση, ανε­ξάρ­τητα από το τελικό απο­τέ­λε­σμα της δίκης, λει­τουρ­γεί ως ένδειξη του βάρους με το οποίο αντι­με­τω­πί­στη­καν οι ενδεί­ξεις που συγκε­ντρώ­θη­καν στο προ­α­να­κρι­τικό και ανα­κρι­τικό στάδιο.

Οι κατη­γο­ρίες και το απο­τύ­πωμα της οικο­γε­νεια­κής συν­θή­κης

Στο κατη­γο­ρη­τή­ριο απο­δί­δο­νται πράξεις ιδιαι­τέ­ρως σοβαρές, με κοινό χαρα­κτη­ρι­στικό την κατ’ εξα­κο­λού­θηση τέλεση και την ειδική συνθήκη οικειό­τη­τας, αφού ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να διέμενε με την ανήλικη εντός οικο­γε­νεια­κού περι­βάλ­λο­ντος. Η δικο­γρα­φία περι­γρά­φει πλαίσιο συμπε­ρι­φο­ρών που, κατά την αξιο­λό­γηση των δικα­στι­κών αρχών στο στάδιο της προ­φυ­λά­κι­σης, δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως μεμο­νω­μένο επει­σό­διο, αλλά ως επα­να­λη­πτική και διαρκής κατά­σταση.

Αυτό το στοι­χείο της συμ­βί­ω­σης είναι που προσ­δί­δει ιδιαί­τερη βαρύ­τητα στην υπόθεση στη δημόσια συνεί­δηση. Η οικο­γέ­νεια, ως χώρος που θεω­ρη­τικά προ­στα­τεύει, μετα­τρέ­πε­ται στο σενάριο μέσα στο οποίο εξε­τά­ζε­ται η καταγ­γε­λία για παρα­βί­αση της σωμα­τι­κής και ψυχικής ακε­ραιό­τη­τας ενός παιδιού.

Η απο­κά­λυψη και η κινη­το­ποί­ηση που άνοιξε τον φάκελο

Η υπόθεση ανα­δύ­θηκε όταν η 13χρονη, μετά από μάθημα σεξουα­λι­κής αγωγής, απο­φά­σισε να μιλήσει στη μητέρα της μέσω μηνύ­μα­τος, περι­γρά­φο­ντας κακο­ποι­η­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές από τον θετό της πατέρα. Από εκείνο το σημείο, η καταγ­γε­λία μετα­φέρ­θηκε στις αρχές και ενερ­γο­ποι­ή­θη­καν οι προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σίες, με εμπλοκή εξει­δι­κευ­μέ­νων επαγ­γελ­μα­τιών υγείας και τις ανα­γκαίες ιατρο­δι­κα­στι­κές εξε­τά­σεις.

Κεντρικό ρόλο στη δικα­νική απο­τί­μηση, όπως προ­κύ­πτει από την εξέλιξη της προ­δι­κα­σίας, είχε η κατά­θεση της ανή­λι­κης, η οποία ελήφθη με ειδικό πρω­τό­κολλο για παιδιά μάρ­τυ­ρες και παρου­σία παι­δο­ψυ­χο­λό­γου. Η αξιο­λό­γηση αυτής της κατά­θε­σης περι­γρά­φε­ται ως σταθερή, πει­στική και χωρίς ενδεί­ξεις καθο­δή­γη­σης, στοι­χείο που συνήθως λει­τουρ­γεί ως κρίσιμο σημείο ανα­φο­ράς σε υπο­θέ­σεις σεξουα­λι­κής βίας ανη­λί­κων.

Παράλ­ληλα, οι ιατρο­δι­κα­στι­κές εξε­τά­σεις που διε­νερ­γή­θη­καν από για­τρούς του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας και της Ιατρο­δι­κα­στι­κής Υπη­ρε­σίας περι­γρά­φη­καν ως συμ­βα­τές με επα­νει­λημ­μένη κακο­ποί­ηση, ενί­σχυση που, κατά την προ­δι­κα­στική αξιο­λό­γηση, στήριξε απο­φα­σι­στικά την εισαγ­γε­λική κρίση. Στη δικο­γρα­φία περι­λαμ­βά­νο­νται επίσης ηλε­κτρο­νι­κές συνο­μι­λίες που προ­σκο­μί­στη­καν από τη μητέρα, οι οποίες κατά την εισαγ­γε­λική απο­τί­μηση εκλή­φθη­καν ως επι­βα­ρυ­ντι­κές, καθώς και ανα­φο­ρές κατα­θέ­σεων από το προ­σω­πικό και επαγ­γελ­μα­τικό περι­βάλ­λον του 38χρονου, που κατά την εκτί­μηση των αρχών συγκλί­νουν σε περι­γρα­φές συμπε­ρι­φο­ράς.

Επι­πρό­σθετα, κατα­γρά­φε­ται κατά­θεση που περι­γρά­φει περι­στα­τικό σε κοι­νω­νική εκδή­λωση, όπου ο κατη­γο­ρού­με­νος, υπό την επί­δραση αλκοόλ, φέρεται να επι­δί­ωξε στενή επαφή με άλλες ανή­λι­κες. Αυτό το στοι­χείο, όπως αξιο­λο­γή­θηκε, συν­δέ­θηκε με την εκτί­μηση περί κιν­δύ­νου υπο­τρο­πής. Τέλος, το κινητό τηλέ­φωνο του κατη­γο­ρού­με­νου κατα­σχέ­θηκε και βρί­σκε­ται υπό εξει­δι­κευ­μένο έλεγχο για τυχόν ψηφιακά ίχνη που θα μπο­ρού­σαν να συν­δε­θούν με την υπόθεση.

Η υπε­ρα­σπι­στική στάση και το αφήγημα της άρνησης

Ο 38χρονος δήλωσε απόλυτη άρνηση των κατη­γο­ριών. Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν έμεινε ποτέ μόνος με την ανήλικη λόγω του ωραρίου εργα­σίας και της συνε­χούς παρου­σίας τρίτων στο σπίτι. Ανα­γνω­ρί­ζει 2 περι­στα­τικά έντονου ενα­γκα­λι­σμού σε στιγμή ημί­γυ­μνης παρου­σίας στο σπίτι, τα οποία χαρα­κτη­ρί­ζει αμήχανα και χωρίς σεξουα­λική χροιά, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι παρερ­μη­νεύ­θη­καν. Αμφι­σβη­τεί τη βασική ιατρο­δι­κα­στική γνω­μά­τευση ως πρό­χειρη και επι­κα­λεί­ται τεχνι­κές αξιο­λο­γή­σεις ιδιωτών ιατρο­δι­κα­στών και παι­δο­ψυ­χο­λό­γων, οι οποίες κατά την άποψή του απο­δυ­να­μώ­νουν το κατη­γο­ρη­τή­ριο, προ­τεί­νο­ντας εναλ­λα­κτι­κές εκδοχές, ενώ καταγ­γέλ­λει κοι­νω­νικό στιγ­μα­τι­σμό και δια­δι­κτυακή στο­χο­ποί­ηση.

Ως συνή­γο­ρος για την υπο­στή­ριξη της κατη­γο­ρίας παρέστη ο κ. Γιώργος Κυπραίος και για την υπε­ρά­σπι­σης οι κκ. Στέλιος Κιουρ­τζής και Δήμος Μου­τά­φης.