ΡΟΤΑ: Δεν ξεχνάνε τον Σάββα Γεραβέλη

Η 11η Ια­νουα­ρί­ου είναι μια ημε­ρο­μη­νία που ση­μά­δε­ψε τον Ρο­δια­κό Όμιλο Τα­χυ­πλό­ων, καθώς χά­θη­κε ο τότε πρό­ε­δρος Σάβ­βας Γε­ρα­βέ­λης.

Ο ΡΟΤΑ δεν μπο­ρεί να ξε­χά­σει τον Σάββα Γε­ρα­βέ­λη. Με ανάρ­τη­ση στο προ­φίλ που δια­τη­ρεί ο Όμι­λος στις ιστο­σε­λί­δα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, οι άν­θρω­ποί του έστει­λαν το δικό τους μή­νυ­μα,  ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Ο Σάβ­βας Γε­ρα­βέ­λης ήταν Πρό­ε­δρος στο Δ.Σ. του Ρ.Ο.ΤΑ. που ανα­δεί­χθη­κε από την Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση του 2003.

Μαζί με τον Κώστα Θε­ου­λά­κη τον τότε γραμ­μα­τέα και ση­με­ρι­νό πρό­ε­δρο, τον Γιώρ­γο Πατρό, τον Βαγ­γέ­λη Κα­λα­θε­νό και τα άλλα παι­διά κα­τά­φε­ραν να ανα­γεν­νή­σουν πραγ­μα­τι­κά τον Ρο­δια­κό Όμιλο.

Δυ­στυ­χώς σε λι­γό­τε­ρο από ένα χρόνο αρ­γό­τε­ρα τον χά­σα­με από κοντά μας το ξη­μέ­ρω­μα εκεί­νο της 11ης  Ια­νουα­ρί­ου του 2004 όταν πήγε με φί­λους να θαυ­μά­σει την δύ­να­μη της θά­λασ­σας στο ακρο­μώ­λιο της Ακα­ντιάς Ρόδου. Οι δυ­να­τοί άνε­μοι που έπνε­αν εκεί­νη την νύχτα της τά­ξε­ως των 11 μπο­φόρ φού­σκω­σαν την θά­λασ­σα η οποία σή­κω­σε το αυ­το­κί­νη­το και το πα­ρέ­συ­ρε.

Τρα­γι­κή ει­ρω­νεία, λίγες μόνο μέρες πριν το συμ­βάν, εί­χα­με επι­σκε­φθεί το κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο Ρόδου όπου αφή­σα­με τα τη­λέ­φω­να ανά­γκης του Ομί­λου ώστε να έρ­θουν σε επαφή μαζί μας αν αυτό χρεια­σθεί.

Ήταν γρα­φτό να είναι ο Σάβ­βας ο πρώ­τος λόγος που θα έβγαι­ναν τα φου­σκω­τά του Ρ.Ο.ΤΑ. στην μα­νια­σμέ­νη θά­λασ­σα για διά­σω­ση.

Μία ολό­κλη­ρη εβδο­μά­δα ψά­χνα­με μαζί με ελι­κό­πτε­ρα, αε­ρο­πλά­να και πλοία του στρα­τού και του λι­με­νι­κού χωρίς να βρού­με ούτε ίχνος από τον Σάββα.

7 μέρες αρ­γό­τε­ρα την επό­με­νη Κυ­ρια­κή 17 Ια­νουα­ρί­ου 2004 μετά από συ­ντο­νι­σμέ­νη προ­σπά­θεια από όλα τα σκάφη του Ρο­δια­κού Ομί­λου τα οποία μοι­ρά­στη­καν και έψα­χναν άλλα στη Σύμη, άλλα στην Αλι­μνία, άλλα στην Χάλκη κτλ με σκοπό να κα­λύ­ψου­με όλη την Δω­δε­κά­νη­σο, βρή­κα­με τον Σάββα σε εκεί­νη την απο­μα­κρυ­σμέ­νη πα­ρα­λία στην Νί­συ­ρο 70 ναυ­τι­κά μίλια από το ση­μείο που είχε χαθεί.

Έτσι έκλει­σε η τρα­γι­κή αυτή στιγ­μή για όλους εμάς του Ρ.Ο.ΤΑ. μια στιγ­μή που μας έφερε όλους πιο κοντά, και μας έμαθε ότι πρέ­πει να σε­βό­μα­στε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο την θά­λασ­σα που τόσο αγα­πά­με, όπως επί­σης ότι είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να υπάρ­χουν Όμι­λοι φου­σκω­τών σκα­φών σαν τον δικό μας, ώστε να βοη­θή­σουν σε ανευ­ρέ­σεις και δια­σώ­σεις αν­θρώ­πων που κιν­δυ­νεύ­ουν ή έχουν χαθεί στην θά­λασ­σα».