Ο επικήδειος του Κώστα Κωσταρίδη για τον Γιώργο Ματσαμά

Με θλίψη και βαθιά συ­γκί­νη­ση απο­χαι­ρέ­τη­σε ο αθλη­τι­κός κό­σμος της Δω­δε­κα­νή­σου τον Γιώρ­γο Μα­τσα­μά.

Το παρών στην κη­δεία του, για να του απευ­θύ­νουν το ύστα­το χαίρε την πε­ρα­σμέ­νη Πα­ρα­σκευή στον Ιερό Ναό Τα­ξιαρ­χών Ρόδου, έδω­σαν εκα­το­ντά­δες φίλοι του, καθώς μόνο τέ­τοιους είχε ο σπου­δαί­ος μπα­σκε­τάν­θρω­πος Γιώρ­γος Μα­τσα­μάς.

Ένας από αυ­τούς ήταν και ο για αμέ­τρη­τα χρό­νια συ­νο­δοι­πό­ρος του στον Κο­λοσ­σό, ο πρώην πρό­ε­δρος των «θα­λασ­σί» Κώ­στας Κω­στα­ρί­δης, που τον απο­χαι­ρέ­τη­σε εκ­φω­νώ­ντας τον επι­κή­δειο.

«Σή­με­ρα απο­χαι­ρε­τού­με τον αγα­πη­μέ­νο μας Γιώρ­γο

Τον εξαί­ρε­το άν­θρω­πο, φίλο, οι­κο­γε­νειάρ­χη.

Έναν άν­θρω­πο που ξε­χώ­ρι­ζε για την κα­λο­σύ­νη του , την προ­σφο­ρά , την εξυ­πνά­δα και τα πολλά άλλα χα­ρί­σμα­τα του.

Ήταν ένα ξε­χω­ρι­στός άν­θρω­πος, αγα­πη­τός, κοι­νω­νι­κός, δο­τι­κός, συ­μπο­νε­τι­κός αλλά και μα­χη­τής.

Ήταν εκεί όποτε χρεια­ζό­σουν βο­ή­θεια , ήταν πάντα εκεί για την οι­κο­γέ­νεια του, τους φί­λους του , τον Κο­λοσ­σό.

Γεν­νή­θη­κε στα Μα­ρι­τσά το 1949, απο­φοί­τη­σε από την ΑΣΟΕΕ και υπη­ρέ­τη­σε σαν έφε­δρος αξιω­μα­τι­κός.

Ξε­κί­νη­σε να ερ­γά­ζε­ται την δε­κα­ε­τία του 70 και δη­μιούρ­γη­σε ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα λο­γι­στι­κά γρα­φεία και συ­νερ­γά­στη­κε με τις με­γα­λύ­τε­ρες εται­ρεί­ες της Ρόδου.

Ασχο­λή­θη­κε με τον αθλη­τι­σμό μι­κρός και υπήρ­ξε ένας από τους κα­λύ­τε­ρους παί­χτες του μπά­σκετ της Ρόδου.

Πα­ντρεύ­τη­κε τη Θέκλα και έχει 3 παι­διά την Στερ­γού­λα, την Μαίρη και τον Σάββα.

Δεύ­τε­ρος έρω­τας του ήταν ο ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ που για 50 χρό­νια έδωσε το αίμα του για να φτά­σει η ομάδα μας στην Α1.

Στα­μά­τη­σε σαν παί­χτης στα 37.

Ανέ­λα­βε προ­πο­νη­τής του ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΥ για μια 20ετία ανε­βά­ζο­ντας την ομάδα στη Β Εθνι­κή.

Πα­ράλ­λη­λα ήταν από τους βα­σι­κούς πα­ρά­γο­ντες που πάντα προ­σέ­φε­ρε σε όλους τους το­μείς .

Ήταν η προ­σω­πο­ποί­η­ση του Κο­λοσ­σού .

Όπου τα­ξι­δεύ­α­με ο κό­σμος ρω­τού­σε να μάθει για τον Μα­τσα­μά .

Τον ήξε­ραν όλοι.

Πάντα έλεγε ότι χρω­στά­με στον ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟ γιατί μας έκανε γνω­στούς πα­ντού.

Όμως στην πε­ρί­πτω­ση του ΜΑ­ΤΣΑ­ΜΑ ο ΚΟ­ΛΟΣ­ΣΟΣ χρω­στά­ει πολλά σε αυτόν και όχι το αντί­θε­το.

Η θλίψη είναι με­γά­λη και δύ­σκο­λα απο­χαι­ρε­τά­ει κα­νείς έναν τέ­τοιο φίλο.

Θα σε θυ­μό­μα­στε για πάντα».