Βασίλης Υψηλάντης: «Οι προκλήσεις είναι μεγάλες. Και ναι, οι πολίτες αισθάνονται ότι το “μαχαίρι” πρέπει να φτάσει βαθύτερα στο κόκκαλο»

Στην εκ­πνοή του 2025, ο Βα­σί­λης Υψη­λά­ντης, κο­σμή­το­ρας του Ελ­λη­νι­κού Κοι­νο­βου­λί­ου-βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου της ΝΔ, μι­λά­ει στη «δ» σε μία εφ΄ όλης της ύλης συ­νέ­ντευ­ξη για τα θέ­μα­τα που έχει να αντι­με­τω­πί­σει η κυ­βέρ­νη­ση και είναι μπρο­στά, για την δική του πο­ρεία τη χρο­νιά που πέ­ρα­σε και για όλα τα θέ­μα­τα της τρέ­χου­σας επι­και­ρό­τη­τας. Για την ακρί­βεια, τα δά­νεια, το στε­γα­στι­κό, την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του νοι­κο­κυ­ριού και το υψηλό κό­στος ζωής που δη­μιουρ­γούν ανα­σφά­λεια. «Αυτά ούτε μπο­ρού­με να τα προ­σπερ­νού­με, ούτε να ωραιο­ποιού­με κα­τα­στά­σεις», λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Για την υπό­θε­ση του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ ο «γα­λά­ζιος» βου­λευ­τής υπο­στη­ρί­ζει ότι εί­δα­με κάτι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της ελ­λη­νι­κής πα­θο­γέ­νειας: ένα πο­λύ­πλο­κο πλαί­σιο ευ­ρω­παϊ­κών κα­νό­νων, χρό­νια λάθη στη διοί­κη­ση, ασα­φείς οδη­γί­ες και, συχνά, μία τάση να ανα­ζη­τού­νται πο­λι­τι­κοί απο­διο­πο­μπαί­οι τρά­γοι αντί για ου­σια­στι­κή θε­σμι­κή θω­ρά­κι­ση. «Η θέση μου είναι στα­θε­ρή. Ναι στη δια­φά­νεια, στους αυ­στη­ρούς ελέγ­χους, στην πλήρη δια­λεύ­καν­ση κάθε υπό­θε­σης», ση­μειώ­νει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία κ. Υψη­λά­ντη δεί­χνει αντο­χές, αλλά και σο­βα­ρές αντι­φά­σεις. Υψηλό κό­στος ζωής, χα­μη­λή αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη, νέα γενιά κόκ­κι­νων δα­νεί­ων κλπ. Αυτό δη­μιουρ­γεί και μια διαρ­κή αγω­νία στην κοι­νω­νία, η οποία δι­καί­ως θέλει να βελ­τιω­θεί η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά της και το πραγ­μα­τι­κό δια­θέ­σι­μο ει­σό­δη­μα να ενι­σχυ­θεί πε­ρισ­σό­τε­ρο. Τι λέτε;

Η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, μετά από μία δε­κα­ε­τή κρίση, παν­δη­μία, ενερ­γεια­κή κα­ται­γί­δα, οι­κο­νο­μι­κή κρίση σε με­γά­λες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες και γε­ω­πο­λι­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις, έχει απο­δεί­ξει ότι έχει αντο­χές. Έχου­με ανά­πτυ­ξη υψη­λό­τε­ρη από τον μέσο ευ­ρω­παϊ­κό όρο, μεί­ω­ση της ανερ­γί­ας, αύ­ξη­ση των επεν­δύ­σε­ων και απο­κα­τά­στα­ση της αξιο­πι­στί­ας μας. Αυτά δεν είναι θε­ω­ρη­τι­κά με­γέ­θη, με­τα­φρά­ζο­νται σε πε­ρισ­σό­τε­ρες δου­λειές, κα­λύ­τε­ρο επι­χει­ρη­μα­τι­κό κλίμα, δυ­να­τό­τη­τα του κρά­τους να στη­ρί­ζει τους πιο αδύ­να­μους. Την ίδια στιγ­μή όμως και η κοι­νω­νία μας ζει μια πα­γιω­μέ­νη διε­θνώς πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Η ακρί­βεια στο ράφι, το κό­στος στέ­γης, τα δά­νεια, η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του νοι­κο­κυ­ριού δη­μιουρ­γούν ανα­σφά­λεια. Αυτά ούτε μπο­ρού­με να τα προ­σπερ­νού­με, ούτε να ωραιο­ποιού­με κα­τα­στά­σεις. Έχου­με και εμείς να αντι­με­τω­πί­σου­με δο­μι­κά προ­βλή­μα­τα. Χα­μη­λή – ακόμη – πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα, χρό­νια υστέ­ρη­ση μι­σθών, διαρ­θρω­τι­κές στρε­βλώ­σεις στην αγορά, αλλά και διε­θνείς πλη­θω­ρι­στι­κές πιέ­σεις όσο και αν η κυ­βέρ­νη­ση επι­διώ­κει να τα κα­τα­πο­λε­μή­σει. Γι’ αυτό θεωρώ ότι οφεί­λου­με να επι­μεί­νου­με σε δύο πράγ­μα­τα:

Πρώ­τον, η οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή οφεί­λει να υπη­ρε­τεί την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή δίχως συ­νά­μα να δια­κυ­βεύ­ε­ται η αν­θε­κτι­κό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Όταν προ­χω­ρά­με σε αύ­ξη­ση μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, μεί­ω­ση σε πάνω από 80 φό­ρους, στή­ρι­ξη ευά­λω­των, μι­λά­με για ενί­σχυ­ση του πραγ­μα­τι­κού δια­θέ­σι­μου ει­σο­δή­μα­τος, όχι για αφη­ρη­μέ­νες εξαγ­γε­λί­ες.

Δεύ­τε­ρον, δεν πρέ­πει να γυ­ρί­σου­με σε λο­γι­κές εύ­κο­λου λαϊ­κι­σμού που μας οδή­γη­σαν στη χρε­ο­κο­πία. Πρέ­πει να βελ­τιώ­νου­με το ει­σό­δη­μα του πο­λί­τη με μό­νι­μο τρόπο. Κα­λύ­τε­ρες δου­λειές, υψη­λό­τε­ρη προ­στι­θέ­με­νη αξία στην οι­κο­νο­μία, δί­καιη φο­ρο­λο­γία και κρά­τος που λει­τουρ­γεί. Αυτά υπη­ρε­τεί η Νέα Δη­μο­κρα­τία με συ­νέ­πεια. Μια πο­λι­τι­κή που απο­σκο­πεί στην ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη της Ελ­λά­δας και των Ελ­λή­νων και που κάνει τη χώρα μας πλέον πα­ρά­δειγ­μα προς μί­μη­ση και όχι πα­ρά­δειγ­μα προς απο­φυ­γή.

• Η ακρί­βεια είναι ο πραγ­μα­τι­κός αντί­πα­λος της κυ­βέρ­νη­σης, όπως προ­κύ­πτει σε όλες τις δη­μο­σκο­πή­σεις. Ει­δι­κά στην στέγη είναι τρο­μα­κτι­κή η κα­τά­στα­ση, αλλά και στα ράφια των σού­περ μάρ­κετ. Μπρο­στά στις κοι­νω­νι­κές-οι­κο­νο­μι­κές προ­κλή­σεις δεν απαι­τού­νται πιο γεν­ναί­ες πρω­το­βου­λί­ες από την κυ­βέρ­νη­ση; Μήπως το μα­χαί­ρι δεν έχει μπει για τα καλά βαθιά στο κόκ­κα­λο;

Είναι πλέον αδιαμ­φι­σβή­τη­το κυρία Πα­μπρή, ότι η ακρί­βεια, που κτυπά και τη χώρα μας, είναι ο με­γά­λος αντί­πα­λος της κυ­βέρ­νη­σης. Μαζί και το στε­γα­στι­κό πρό­βλη­μα, που πράγ­μα­τι έχει οξυν­θεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Στα μέ­τω­πα αυτά η κυ­βέρ­νη­ση δεν μένει απα­θής. Αντί­θε­τα, λαμ­βά­νει και υλο­ποιεί μια σειρά από γεν­ναί­ες πρω­το­βου­λί­ες.

Για το στε­γα­στι­κό έχει πα­ρου­σια­στεί ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο σχέ­διο έξι πυ­λώ­νων. Επι­δο­τού­με­νες ανα­και­νί­σεις κλει­στών ακι­νή­των έως και 90% ώστε να δια­τε­θούν για μί­σθω­ση, επι­στρο­φή δύο ενοι­κί­ων σε εκ­παι­δευ­τι­κούς και υγειο­νο­μι­κούς που υπη­ρε­τούν εκτός με­γά­λων αστι­κών κέ­ντρων, φο­ρο­λο­γι­κά κί­νη­τρα για μα­κρο­χρό­νια μί­σθω­ση, πε­ριο­ρι­σμοί στη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση σε πυ­κνο­κα­τοι­κη­μέ­νες πε­ριο­χές όπως Αθήνα και Θεσ­σα­λο­νί­κη, αξιο­ποί­η­ση αδρα­νών δη­μό­σιων κτη­ρί­ων για κα­τοι­κί­ες και προ­σέλ­κυ­ση επεν­δύ­σε­ων σε νέα στέγη. Βέ­βαια δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με και τα επι­δο­τού­με­να στε­γα­στι­κά προ­γράμ­μα­τα για τους νέους.

Πα­ράλ­λη­λα, η κυ­βέρ­νη­ση έχει ανα­κοι­νώ­σει δέ­σμευ­ση για πάνω από 2 δισ. ευρώ σε άμεση στή­ρι­ξη ει­σο­δη­μά­των, καθώς και αύ­ξη­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού στα 950 ευρώ από το 2026, μαζί με στο­χευ­μέ­νες φο­ρο­λο­γι­κές ελα­φρύν­σεις και πρό­σθε­τα μέτρα για την ακρί­βεια που εξαγ­γέλ­θη­καν στο πλαί­σιο της ΔΕΘ και του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού.

Επο­μέ­νως, ναι, οι προ­κλή­σεις είναι με­γά­λες. Και ναι, οι πο­λί­τες αι­σθά­νο­νται ότι το “μα­χαί­ρι” πρέ­πει να φτά­σει βα­θύ­τε­ρα στο κόκ­κα­λο. Αυτό ακρι­βώς επι­χει­ρού­με, όχι με λόγια, αλλά με στο­χευ­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις, δο­μι­κές αλ­λα­γές στην αγορά στέ­γης και ου­σια­στι­κή ενί­σχυ­ση των ει­σο­δη­μά­των, με συ­νέ­πεια, σχέ­διο και ρε­α­λι­σμό. Γιατί στό­χος μας είναι η πραγ­μα­τι­κή ανα­κού­φι­ση της κοι­νω­νί­ας, ιδιαί­τε­ρα των νέων και των ευά­λω­των νοι­κο­κυ­ριών. Κι αυτό το έργο βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη και θα συ­νε­χι­στεί.• Η ΝΔ είναι έξι χρό­νια στην κυ­βέρ­νη­ση. Δεν θα έπρε­πε να έχουν λυθεί βα­σι­κά δια­χρο­νι­κά προ­βλή­μα­τα; Κι επει­δή τε­λειώ­νει και ο χρό­νος σε λίγα 24ωρα, απο­λο­γι­στι­κά πώς εκτι­μά­τε ότι κι­νη­θή­κα­τε το 2025;

Δεν ξε­κι­νή­σα­με από μη­δε­νι­κή βάση το 2019, ξε­κι­νή­σα­με από μια χώρα με βαριά κρίση πίσω της, με δια­λυ­μέ­νο πα­ρα­γω­γι­κό ιστό και διε­θνή ανα­ξιο­πι­στία. Στα έξι αυτά χρό­νια, πε­ρά­σα­με παν­δη­μία, ενερ­γεια­κή κρίση, πο­λέ­μους στην ευ­ρύ­τε­ρη γει­το­νιά μας, ακραία φαι­νό­με­να λόγω κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής. Παρ’ όλα αυτά, η Ελ­λά­δα σή­με­ρα έχει υψη­λό­τε­ρη ανά­πτυ­ξη από τον ευ­ρω­παϊ­κό μέσο όρο, έχει μειώ­σει ση­μα­ντι­κά την ανερ­γία, έχει επα­να­κτή­σει την πι­στο­λη­πτι­κή της αξιο­λό­γη­ση και ικα­νό­τη­τα και τέλος έχει ένα κρά­τος πολύ πιο ψη­φια­κό και λει­τουρ­γι­κό από ό,τι το 2015.

Αυτό δεν ση­μαί­νει ότι «λύ­θη­καν όλα». Βα­σι­κά δια­χρο­νι­κά προ­βλή­μα­τα – όπως η τα­χύ­τη­τα της Δι­καιο­σύ­νης, οι ανι­σό­τη­τες, η γρα­φειο­κρα­τία σε ορι­σμέ­νους το­μείς, τα κενά στο ΕΣΥ – δεν εξα­φα­νί­ζο­νται με έναν νόμο και ένα άρθρο. Χρειά­ζο­νται επι­μο­νή, συ­νέ­χεια και συχνά συ­γκρού­σεις που κο­στί­ζουν πο­λι­τι­κά.

Για το 2025 ει­δι­κά, θα έλεγα ότι ήταν μια χρο­νιά με­τά­βα­σης από τη δια­χεί­ρι­ση συ­νε­χών κρί­σε­ων σε πιο στο­χευ­μέ­νες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στη Δι­καιο­σύ­νη, στην Υγεία, στην Παι­δεία, στην Άμυνα, στην πρά­σι­νη με­τά­βα­ση. Υπήρ­ξαν και λάθη, αδυ­να­μί­ες, κα­θυ­στε­ρή­σεις – δεν τα κρύβω. Ωστό­σο αν δω τη με­γά­λη ει­κό­να, η χώρα σή­με­ρα στέ­κε­ται σε σαφώς κα­λύ­τε­ρη βάση από εκεί­νη στην οποία την πα­ρα­λά­βα­με. Το θέμα είναι να μην επα­να­παυό­μα­στε. Η κοι­νω­νία ζητά να συ­νε­χί­σου­με, πιο γρή­γο­ρα και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο δί­καια. Και αυτό πράτ­του­με με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, συ­νέ­πεια και σύ­νε­ση.

• Αν απέ­να­ντί σας ήταν ένας αγρό­της και σας έλεγε ότι τόσα χρό­νια τον κλέ­βουν, τι θα του απα­ντού­σα­τε; Αν ανα­τρέ­ξου­με στο πα­ρελ­θόν με την υπό­θε­ση του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, τι θε­ω­ρεί­τε ότι πήγε λάθος;

Οι αγρό­τες έχουν πε­ρά­σει πολλά. Αυ­ξη­μέ­νο κό­στος πα­ρα­γω­γής, αβε­βαιό­τη­τα για τις τιμές, κλι­μα­τι­κή αστά­θεια, γρα­φειο­κρα­τία στις ενι­σχύ­σεις. Και – το χει­ρό­τε­ρο – μια μό­νι­μη αί­σθη­ση ότι το κρά­τος είτε τους χρη­σι­μο­ποιεί προ­ε­κλο­γι­κά, είτε τους θυ­μά­ται όταν κλεί­νουν δρό­μους. Δεν απο­δέ­χο­μαι, όμως, ότι όλοι «κλέ­βουν» ή ότι το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα είναι ένα ενιαίο, διε­φθαρ­μέ­νο μπλοκ. Στην υπό­θε­ση του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ εί­δα­με κάτι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της ελ­λη­νι­κής πα­θο­γέ­νειας, ένα πο­λύ­πλο­κο πλαί­σιο ευ­ρω­παϊ­κών κα­νό­νων, χρό­νια λάθη στη διοί­κη­ση, ασα­φείς οδη­γί­ες και, συχνά, μία τάση να ανα­ζη­τού­νται πο­λι­τι­κοί απο­διο­πο­μπαί­οι τρά­γοι αντί για ου­σια­στι­κή θε­σμι­κή θω­ρά­κι­ση.

Η θέση μου είναι στα­θε­ρή. Ναι στη δια­φά­νεια, στους αυ­στη­ρούς ελέγ­χους, στην πλήρη δια­λεύ­καν­ση κάθε υπό­θε­σης.

Η ευ­ρω­παϊ­κή νο­μι­μό­τη­τα, οι απο­φά­σεις των δι­κα­στι­κών και ελεγ­κτι­κών θε­σμών είναι για μένα ση­μείο ανα­φο­ράς. Αν κά­ποιος έκλε­ψε, να τι­μω­ρη­θεί. Αν, όμως, φταί­ει ένα στρε­βλό σύ­στη­μα, τότε η λύση δεν είναι να κα­τα­σκευά­ζου­με ενό­χους, αλλά να διορ­θώ­νου­με ρι­ζι­κά το σύ­στη­μα, ώστε ο αγρό­της να ξέρει ότι δι­καιού­ται συ­γκε­κρι­μέ­νες ενι­σχύ­σεις, τις παίρ­νει δί­καια και δια­φα­νώς, προ­στα­τεύ­ε­ται από ασά­φειες και αυ­θαι­ρε­σί­ες. Κι εδώ έγκει­ται η δική μου ευ­θύ­νη, να πα­λεύω για ένα πλαί­σιο που να προ­στα­τεύ­ει και τον συ­νε­πή αγρό­τη και την αξιο­πι­στία της χώρας μας στην Ευ­ρώ­πη.

• Πολ­λοί λένε, ακόμη και δικοί σας ομο­γά­λα­κτοι ότι «ο Μη­τσο­τά­κης είναι τυ­χε­ρός γιατί δεν έχει αντί­πα­λο». Από την άλλη τα κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης γιατί πι­στεύ­ε­τε ότι δεν έχουν πα­ρου­σιά­σει μία σο­βα­ρή εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση;

Το να λέμε ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός «είναι τυ­χε­ρός γιατί δεν έχει αντί­πα­λο» είναι ένας εύ­κο­λος τρό­πος να απο­φύ­γου­με τη συ­ζή­τη­ση για το τι πραγ­μα­τι­κά αλ­λά­ζει στη χώρα. Δεν πι­στεύω στην «τύχη» στην πο­λι­τι­κή. Πι­στεύω στη δου­λειά, στη συ­νέ­πεια, στο κό­στος των απο­φά­σε­ων. Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης συ­γκρού­στη­κε με κλει­στά επαγ­γέλ­μα­τα, με συ­ντε­χνί­ες, με κομ­μα­τι­κές βολές, πήρε απο­φά­σεις που δεν ήταν πάντα ευ­χά­ρι­στες. Αυτό δη­μιουρ­γεί μια σχέση εμπι­στο­σύ­νης με ένα με­γά­λο κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας. Από την άλλη, η αντι­πο­λί­τευ­ση έχει ευ­θύ­νη που δεν πα­ρου­σιά­ζει μια σο­βα­ρή, κο­στο­λο­γη­μέ­νη, ρε­α­λι­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή. Όταν η πρό­τα­ση είναι συν­δυα­σμός συν­θη­μά­των, κα­ταγ­γε­λιών και υπο­σχέ­σε­ων χωρίς σαφή χρη­μα­το­δό­τη­ση, ο πο­λί­της κα­τα­λα­βαί­νει ότι πρό­κει­ται για επι­στρο­φή σε πρα­κτι­κές που μας οδή­γη­σαν στην κρίση. Χρεια­ζό­μα­στε ισχυ­ρή, σο­βα­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση – όχι για να δυ­σκο­λέ­ψει τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, αλλά για να βελ­τιώ­νε­ται συ­νο­λι­κά το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. Η δική μας πα­ρά­τα­ξη οφεί­λει συ­νε­χώς να απο­δει­κνύ­ει ότι είναι η υπεύ­θυ­νη, φι­λε­λεύ­θε­ρη, κοι­νω­νι­κά ευαί­σθη­τη δύ­να­μη δια­κυ­βέρ­νη­σης. Ότι μπο­ρεί να συν­δυά­ζει την οι­κο­νο­μι­κή ανά­πτυ­ξη με την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη. Ότι δεν κυ­βερ­νά επει­δή δεν υπάρ­χει άλλος, αλλά επει­δή έχει σχέ­διο και το υλο­ποιεί.

• Τον πε­ρα­σμέ­νο Απρί­λιο στην Κ.Ο. της ΝΔ η ατάκα σας περί εμί­ρη­δων και κα­κο­μοί­ρη­δων που τρα­βά­νε το κουπί στην κοι­νω­νία, έγινε «viral», ενώ δια­τυ­πώ­σα­τε και την πι­κρία σας ως εκλεγ­μέ­νος κοι­νο­βου­λευ­τι­κός από το 2012 ότι ανα­μέ­νε­τε­κά­ποιας κυ­βερ­νη­τι­κής απο­δο­χής. Βλέ­πε­τε κάτι ν’ αλ­λά­ζει;

Ως βου­λευ­τής από το 2012, έχω μάθει να μιλώ κα­θα­ρά. Σέ­βο­μαι από­λυ­τα τον πρω­θυ­πουρ­γό, την κυ­βέρ­νη­ση, τις συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις. Αλλά θεωρώ θε­μι­τό – και υγιές για τη Δη­μο­κρα­τία μας – ο κοι­νο­βου­λευ­τι­κός που εκλέ­γε­ται ξανά και ξανά από τον λαό να ζητά με­γα­λύ­τε­ρη αξιο­ποί­η­ση της εμπει­ρί­ας του, της γνώ­σης του, της επα­φής του με την κοι­νω­νία. Δεν είναι θέμα προ­σω­πι­κής φι­λο­δο­ξί­ας ή «κα­ρέ­κλας». Είναι θέμα σε­βα­σμού στη λαϊκή εντο­λή και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας της δια­κυ­βέρ­νη­σης, να μπαί­νουν στην πρώτη γραμ­μή άν­θρω­ποι που έχουν δώσει εξε­τά­σεις, που έχουν φέρει απο­τε­λέ­σμα­τα στις πε­ρι­φέ­ρειές τους, που στέ­κο­νται δίπλα στον πο­λί­τη αλη­θι­νά πέρα και πάνω των φω­το­γρα­φι­κών «εν­στα­ντα­νέ» πο­λι­τι­κής γκλα­μου­ριάς.

Το ποιος συμ­με­τέ­χει τε­λι­κά σε κά­ποιο κυ­βερ­νη­τι­κό σχήμα είναι από­φα­ση που ανή­κει απο­κλει­στι­κά στον πρω­θυ­πουρ­γό και είναι προ­φα­νές ότι δεν είναι πάντα απόρ­ροια της όποιας αξιο­σύ­νης του προ­σώ­που. Εγώ συ­νε­χί­ζω να κάνω αυτό που κάνω πάντα με συ­νέ­πεια. Να πα­λεύω στη Βουλή, στην κοι­νω­νία, στα νησιά μας, ώστε η φωνή των Δω­δε­κα­νη­σί­ων να ακού­γε­ται δυ­να­μι­κά και ισχυ­ρά στα κέ­ντρα λήψης απο­φά­σε­ων. Και εκεί είναι, τε­λι­κά, το πραγ­μα­τι­κό πο­λι­τι­κό στοί­χη­μα.