Κεφαλογιάννης: Πράξη εθνικής ευθύνης, η θωράκιση των υποδομών – Οι πόλεις μπροστά στην κλιματική κρίση

«Απο­τε­λεί πράξη εθνικής ευθύνης, η θωρά­κιση των υπο­δο­μών», δήλωσε ο Υπουρ­γός Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας κ. Γιάννης Κεφα­λο­γιάν­νης, εκπρο­σω­πώ­ντας τον Πρόεδρο της Ελλη­νι­κής Κυβέρ­νη­σης, συμ­με­τέ­χο­ντας στο 2ο Διεθνές Συνέ­δριο με θέμα: «Redefining the Future Horizons» που διορ­γα­νώ­νει το Ταμείο Μηχα­νι­κών Εργο­λη­πτών Δημο­σίων Έργων (ΤΜΕΔΕ) στην Αθήνα.

Κατά την ομιλία του ο Υπουρ­γός Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, Γιάννης Κεφα­λο­γιάν­νης τόνισε πως η κλι­μα­τική κρίση «δεν πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται μόνο ως περι­βαλ­λο­ντικό ζήτημα» καθώς οι επι­πτώ­σεις της επη­ρε­ά­ζουν τη λει­τουρ­γι­κό­τητα των υπο­δο­μών, δια­τα­ράσ­σουν την λει­τουρ­γία των οικο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των και επη­ρε­ά­ζουν τη συνοχή των κοι­νω­νιών.

Στο πλαίσιο αυτό σημεί­ωσε πως «δεν κιν­δυ­νεύει μόνο το τοπίο, αλλά ό,τι συνιστά το υπό­βα­θρο της εθνικής μας ανθε­κτι­κό­τη­τας» δηλαδή οι μετα­φο­ρές, η ενέρ­γεια, οι υδρο­δο­τή­σεις, οι υπη­ρε­σίες υγείας, η εκπαί­δευση, η καθη­με­ρι­νό­τητα.

Όπως εξήγησε η συζή­τηση για τις στρα­τη­γι­κές θωρά­κι­σης των υπο­δο­μών δεν είναι μια τεχνική άσκηση αλλά «μια θεσμική πρό­κληση, ένα στοί­χημα κρα­τι­κής απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας και ένας δείκτης πολι­τι­κού πολι­τι­σμού».

Παράλ­ληλα υπο­γράμ­μισε πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που βρί­σκε­ται στον κόμβο πολ­λα­πλών κιν­δύ­νων τονί­ζο­ντας πως χρειά­ζε­ται μια «ενιαία αρχι­τε­κτο­νική, μία δεκαετή στρα­τη­γική, με ξεκά­θα­ρες δεσμεύ­σεις και χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία που δεν εξα­ντλού­νται μετά από μία κρίση».

Κλεί­νο­ντας ανέφερε πως η θωρά­κιση των υπο­δο­μών δεν είναι μια τεχνική υπο­χρέ­ωση αλλά μια πράξη «εθνικής ευθύνης για πιο ασφαλή, πιο σταθερή και πιο ανθε­κτική Ελλάδα του μέλ­λο­ντος» γιατί όταν οι υπο­δο­μές θωρα­κί­ζο­νται, προ­στα­τεύ­ο­νται από τις κρίσεις και γίνο­νται μοχλός προόδου, δημιουρ­γούν εμπι­στο­σύνη, στη­ρί­ζουν την οικο­νο­μία, ενι­σχύ­ουν την κοι­νω­νική συνοχή.

Α. Riverso: Ο «αστικός βελο­νι­σμός» ως εργα­λείο για τη δια­μόρ­φωση ανθε­κτι­κών πόλεων

Συλ­λο­γική δράση, δομη­μέ­νες χρη­μα­το­δο­τι­κές πρω­το­βου­λίες, ορθο­λο­γική χρήση των ενερ­γεια­κών και φυσικών πόρων και επι­στροφή των κέντρων των πόλεων στους κατοί­κους τους και τις παρα­δο­σια­κές τους δρα­στη­ριό­τη­τες: Σε αυτά τα σημεία στάθηκε θεμα­τική συζή­τηση γύρω από το ζήτημα της ανα­δια­μόρ­φω­σης της έννοιας της λει­τουρ­γι­κής πόλης απέ­να­ντι στην κοι­νω­νική και κλι­μα­τική κρίση στο πλαίσιο του 2ου Διε­θνούς Συνε­δρίου που διορ­γα­νώ­νει το Ταμείο Μηχα­νι­κών Εργο­λη­πτών Δημο­σίων Έργων (ΤΜΕΔΕ). Το θεμα­τικό πάνελ που συντό­νιζε ο δημο­σιο­γρά­φος κ. Γιώργος Αλοί­μο­νος με τη συμ­με­τοχή του Καθη­γητή στο Πανε­πι­στή­μιο του Λιχτεν­στάιν, πρώην προ­έ­δρου του EUROSOLAR, κ. Peter Droege και του καθη­γητή, αρχι­τέ­κτονα και ακα­δη­μαϊ­κού κ. Antonio Riverso, Mέλος του Συμ­βου­λίου της Διε­θνούς Ακα­δη­μίας Αρχι­τε­κτο­νι­κής (IAA), πρώην αντι­πρό­ε­δρου της Διε­θνούς Ένωσης Αρχι­τε­κτό­νων (UIA) θέλησε να απα­ντή­σει στην κρίσιμη ερώτηση που αφορά στο πώς η ανα­γέν­νηση του αστικού ιστού, η κυκλική δια­χεί­ριση πόρων, οι πρά­σι­νες υπο­δο­μές και οι και­νο­τό­μες αστικές πολι­τι­κές μπορούν να δια­μορ­φώ­σουν ένα νέο αστικό μετα­βο­λικό μοντέλο που θα αντι­με­τω­πί­ζει απο­τε­λε­σμα­τικά τις σύγ­χρο­νες προ­κλή­σεις και τις πιέσεις της κλι­μα­τι­κής αλλαγής.

Κομ­βι­κός ο ρόλος της αρχι­τε­κτο­νι­κής

«Η αρχι­τε­κτο­νική μπορεί να σώσει τις πόλεις» σημεί­ωσε ο κ. Riverso υπο­γραμ­μί­ζο­ντας τον ρόλο των αρχι­τε­κτό­νων στον σχε­δια­σμό ενός νέου, πιο ανθε­κτι­κού και βιώ­σι­μου αστικού μοντέ­λου. Όπως είπε χαρα­κτη­ρι­στικά «αν μας καλέ­σετε να “τρα­γου­δή­σουμε μαζί”, μπο­ρούμε να κάνουμε ξανά τις πόλεις να τρα­γου­δή­σουν» εξη­γώ­ντας πώς η αρχι­τε­κτο­νική καλεί­ται σήμερα να αντι­με­τω­πί­σει τερά­στιες προ­κλή­σεις: περιο­ρι­σμένη κινη­τι­κό­τητα, ανάγκη για περιο­χές μικτής χρήσης, επι­στροφή της αγοράς στο κέντρο της πόλης, αποφυγή των μονο­λει­τουρ­γι­κών εμπο­ρι­κών κέντρων δέκα χιλιό­με­τρων έξω από τον αστικό πυρήνα. «Πρέπει να “εμφυ­τεύ­σουμε” νέες λει­τουρ­γίες μέσα στο αστικό σώμα» τόνισε κάνο­ντας λόγο για την ανάγκη αστικού βελο­νι­σμού: την υλο­ποί­ηση, δηλαδή, στο­χευ­μέ­νων μικρών παρεμ­βά­σεων που εισά­γουν σε «σημεία-κλειδιά» τα στοι­χεία που λείπουν, επα­να­φέ­ρο­ντας την ισορ­ρο­πία και επι­τρέ­πο­ντας στην πόλη να ανα­γεν­νή­σει τον εαυτό της.

Ανα­φε­ρό­με­νος στην απαι­τού­μενη μετα­μόρ­φωση των πόλεων σε συν­θή­κες κλι­μα­τι­κής κρίσης τόνισε πώς απαι­τεί­ται συλ­λο­γική δράση προ­κει­μέ­νου να επι­τευ­χθεί η βαθιά ανά­πλαση και ανα­γέν­νηση. ΄Όπως εξήγησε, πολλές πόλεις σήμερα μετα­τρέ­πο­νται σε απλούς οικο­νο­μι­κούς μηχα­νι­σμούς, όπου οι κάτοι­κοι δυσκο­λεύ­ο­νται ακόμη και να βρουν στέγη με φαι­νό­μενα όπως τα Airbnb επι­δει­νώ­νουν την κατά­σταση. Στο πλαίσιο αυτό έφερε ως παρά­δειγμα την περί­πτωση της Βενε­τίας όπου ο μαζικός του­ρι­σμός την έχει απο­γυ­μνώ­σει από τον χαρα­κτήρα απο­μα­κρύ­νο­ντας από την πόλη τους ίδιους τους ανθρώ­πους της.

Κλειδί η χρη­μα­το­δό­τηση

Στον κρίσιμο ρόλο της χρη­μα­το­δό­τη­σης και της υπο­στή­ρι­ξης από τον τρα­πε­ζικό κλάδο της προ­ώ­θη­σης της έννοιας της μετα­βο­λι­κής πόλης εστίασε ο κ. Droege. Όπως εξήγησε, πρό­κει­ται για έναν όρο που αφορά σε μια πόλη που εναρ­μο­νί­ζε­ται με τον μετα­βο­λι­σμό της βιό­σφαι­ρας και συμ­βάλ­λει στη δημιουρ­γία ανθε­κτι­κό­τη­τας. Ο στόχος αυτός, τόνισε, δεν μπορεί να επι­τευ­χθεί χωρίς ένα παγκό­σμιο οικο­νο­μικό σύστημα που στη­ρί­ζει τη βιω­σι­μό­τητα. Σύμφωνα με τον ίδιο από το 2007 έως το 2037 θα έχουν επεν­δυ­θεί περίπου 80 τρισ. δολ. σε υπο­δο­μές – δηλαδή 2 έως 4 τρισ. σε ετήσια βάση. Στο πλαίσιο αυτό έθεσε το κρίσιμο ερώτημα: γιατί να μην κατευ­θυν­θεί ολό­κληρο αυτό το ποσό σε βιώ­σι­μες επεν­δύ­σεις;

Ανα­κτώ­ντας την χαμένη αισθη­τική

Απα­ντώ­ντας σε ερώτηση για το πώς οι σύγ­χρο­νες πόλεις μπορούν να επα­να­κτή­σουν την χαμένη αισθη­τική τους, ο κ. Droege σημεί­ωσε πως η νέα παγκό­σμια αισθη­τική πρέπει να βασί­ζε­ται στη στα­θε­ρο­ποί­ηση του κλί­μα­τος, στην ορθή ενερ­γειακή δια­χεί­ριση, στον αγρο­τικό μετα­σχη­μα­τι­σμό, στην αντι­με­τώ­πιση της ρύπαν­σης. «Η νέα παγκό­σμια αισθη­τική είναι η ανα­μόρ­φωση και ανα­γέν­νηση της βιό­σφαι­ρας» κατέ­ληξε.

Πηγή: reporter.gr